Spinnen III

Vandaag een nieuwe spinleraar én een debutant op de spinfiets: fietsvrind Ed.
Zelf vond ik het wat beter vol te houden dan de eerste 2 spinlessen van Els.
Mogelijk is dit gewenning of was het een tamme les? Ik vermoed dat Ed het eerste denkt. Hij was afgepeigerd en had na de spinles duidelijk moeite om zijn kleren in de juiste volgorde aan te trekken. Gelukkig houdt Ed van pijn en kijkt waarschijnlijk al weer uit naar de volgende spinles :-)

De Furiade Koppelkoers 2008 met Bram

Na het rondje met Ed moet ik mij weer opladen: Zoon Bram wacht met spanning op de start van zijn koppeltijdrit. Rond kwart voor 11 is het zo ver, met 30+ schiet Bram weg. Ik maan hem iets minder hard te rijden anders is ie voor de eerste bocht op. Met 27 in het uur gaat het richting Vlaardingen. Na een km of 2,3 klaagt Bram over zadelpijn, en het tempo zakt iets in. Na het draaipunt krijgen we weer die rotwind tegen. Bram dacht dat we wel windje mee zouden hebben en is duidelijk boos. Dit weet hij deels om te zetten in voorwaartse snelheid. Maar we hebben te weinig kilometers samen gereden, en de laatste meters moeten dan ook uit de tenen komen.
Na 21m02s zijn we binnen. Een duidelijke verbetering ten opzichte van vorig jaar: 25m17 Niet gek met een ZZW wind van kracht7 !!
Volgend jaar weer 4 minuten sneller?
Binnen wordt nog erwtensoep en tosti's gegeten. Karel reikt de koppelkoersprijzen uit van de jeugdleden. We zijn 4e geworden, en een fraaie beker is Bram's deel.
Moe maar voldaan rijden we naar huis waar een warme douche wacht.

De Furiade Koppelkoers 2008 met Ed

Om half 7 ben ik reeds op. Kan niet meer slapen en gebruik de tijd om wat rommel in mijn kamer op te ruimen. Ruim op tijd ben ik in de kantine van de Coureur. Ik bel Ed, die blijkt nog aan de koffie thuis te zitten. Ik zeg: slechte voorbereiding. Zelf draai ik een km of 15 warm op de wielerbaan. Als ik aanzet boven de 35 km branden de benen snel op. Hmmm, slecht voorteken....
Net voor 10-en komt Ed aangekakt, slechte voorbereiding denk ik als ik hem zijn startnummer overhandig. Na geklaag over hamstrings en andere oudemannenkwaaltjes weet ik hem dan toch op de fiets te krijgen richting start. Deze is ietwat verlaat: slechte voorbereiding denk ik.....
Als het startschot valt kan ik toch redelijk 35+ rijden. Het doet wel pijn, maar het is goed te verdragen. Ed neemt keurig over maar heeft duidelijk mindere benen. Als we het keerpunt gehad hebben sta ik zowat stil. Met 27 km/u moeten de eerste honderden meters overbrugt worden. Het windje valt hier echt tegen! Even later weet ik weer tempo te maken. Ed blijft lang in mijn wiel. Niet zo gek als je bedenkt dat ik een spatbordje gemonteerd hebt om mijn vriendje van nattigheid en rommel te sparen.
Ed daarentegen, heeft geen spatbord gemonteerd. Dit heeft hij wel, maar dat beschadigt zijn fietsje. Ik laat het welzijn van mijn fietsmaatje boven een beschadigd frame preveleren. Jammer dat Ed hier anders over denkt. Zeker als je nagaat dat dit ook gewoon tijd scheelt. Hoe serieus neem je je sport dan? vraag ik mij af....
Op het laatste stuk zet ik nog even flink aan en de teller gaat richting 40. We zien Ruud en zoon Rutger voorbij komen, en Ed wenst ze een goede vaart. Ik doe dit ook.
Als ik omkijk blijkt Ed niet zo zeer anderen aan te moedigen dan wel zijn maatje te vragen wat in te houden, er gaapt nm een 10tal meters tussen Baksteen's VAN SPATBORD VOORZIENE achterband, en Ed's voorband.
Ik hou iets in, en gezamenlijk rijden we over de finish. Helaas kunnen we de verbetering die we de laatste jaren doormaakten in deze discipline niet doorzetten:

Jaar Tijd Gemiddelde per uur
2002 16:28 33,91
2003 15:45 35,73
2004 15:37 35,91
2007 15:34 35,98
2008 16:15 34,00

Onder zien we Ed, een vijftal minuten voor de start.

Laaste avond Coureur jeugd

Vanavond mocht de jeugd aantreden voor de laatste avondtraining. Het weer was gelukkig geen grote spelbreker. In plaats van een training was de avond gevuld met spelletjes. Een leuke afsluiting van het seizoen!
As zondag gaan Bram en ik het "zomerseizoen" uitzwaaien middels de traditiegetrouwe koppeltijdrit.
Op de foto Bram met zilveren olympische medaillewinnaar Alfred Stelleman. Zijn tandemgenoot Jacco Tettelaar reed op het moment van de foto mee met de Amateurs-A.

Spinnen II

Vandaag voor de tweede keer aan het spinnen. Zweten zweten zweten. Het ging beter dan de eerste keer, ik ga het nog leuk vinden :-)

Tirreno thuis

Na een reis met het openbaar vervoer komen we rond 10 uur aan bij HP om de fietsen op te halen. Het is vies nat weer, en een opklaring zit er niet in. Maar voordat we onze dames naar huis brengen, worden er nog herinneringen opgehaald aan het afgelopen weekend. Naast Erik is ook Dennis van de partij. Joost is ook aanwezig en Peter hobbelt nog langs. Even over 11 uur rijden we weg. Niet veel later geeft de Hollandse hemel een keurige imitatie van een moesson. Tot op het bot verzopen rijden we door. Het zou niet het enige buitje blijken te zijn vandaag. Is het afgelopen met het mooie weer? Moeten we weer door de bagger? Zand nestelt zich van oor tot bilnaad in Baksteen's lijf. We volgen de route langs de Leidse vliet, een oude bekende. Na 75 kilometer is het mooie er af bij ons. We zijn thuis en gaan weer onder de douche, nu een warme. De 75 kilometer wordt in 25 km/u afgelegd. Windkracht 5 tot 7 uit westelijke richting. Ook wel tegenwind genoemd.....

CHESS 1 - WSV 1 4.5 - 3.5

De eerste wedstrijd van het nieuwe seizoen zit er weer op. Het was ongekend spannend vanavond! Wadinxveen, degradant uit de promotieklasse, had ik als favoriet ingeschat. Dit pakte anders uit. Al snel kon Kees aan bord 2 zijn tegenstander een pion afhandig maken, én een betere stelling overhouden. Dit resulteerde in ons eerste volle punt van dit seizoen. De eerste remise kwam op naam van Bas van Driel (bord 6). Bas had permissie van zijn jarige vrouw om achter de stukken te kruipen. Waarvoor hulde! Martijn (bord 7) vergat te rokeren, waar zijn tegenstander goed gebruik van kon maken waardoor de stand gelijk getrokken werd.
Toen duurde het lang voordat er weer een beslissing viel. Dat was aan mijn bord (4). Bovenstaand diagram is een fragment uit mijn partij. Zwart heeft net 24. ... Dc6 gespeeld. Na mijn 25. Lb5! is de partij uit. Zeker na zwarts antwoord 25. .. ab5 wat hem de dame kost.
Ron stond op dat moment minder aan bord 1. Bart's partij (bord 3) was onduidelijk, evenals de pot van René aan bord 5. Cenk (bord 8), onze nieuwe aanwinst in het eerste, moest het hoofd bieden aan een koningsaanval. Deze sloeg niet door, en de partij werd remise. Zo ook de partij van Ron. Met nog twee partijen onduidelijk, én tijdnood, kon de uitslag van deze wedstrijd nog alle kanten op.
Bart verrekende zich in een betere (mogelijk zelfs gewonnen) stelling, en moest de koning omleggen. Stand was nu gelijk. De partij van René was nu de beslissende. Ondanks de matdreigingen van zijn tegenstander hield hij het hoofd koel en won.
Heren bedankt! Volgende wedstrijd is volgende maand (27/10) thuis tegen 3-Torens 1
Klik hier voor de stand in klasse 1A

Vliegen

Om 9 uur vertrekken we, als laatste uit het hotel.
Dennis vliegt naar huis. De 1150 km worden in 9 uur afgelegd, inclusief rusten.
We noemen dat vliegen :-)

Uiteenspattende zweetdruppels

05:00u Ik lig al wakker, en val ook niet meer in slaap. Op zich niet zo gek, de grote dag is daar. Twijfels trekken door het bolletje. Ga ik het wel halen? Wordt het net zo zwaar als in 2005? Slapen lukt dan echt niet meer.

07:00u Als Ed's wekker afgaat start ik met de voorbereidingen voor de klim. Ed ligt nog in standje snurk. Hij heeft gisteren het geslacht van zijn as kleinkind gehoord en de vraag is hoe dit door gaat werken in zijn sportprestatie vandaag. Ik ben in ieder geval klaar als Ed zijn slaperige lijf onder de douche sleept.

08:00u Tijd voor ontbijt. Hoewel er door de groep nog gein geschopt wordt, lijkt het of de spanning oploopt. We halen de fietsen op, en blazen hier en daar nog wat lucht bij in de bandjes.

09:00 Onder leiding van wegkapiteit Ruud Koomen rijden we naar Bedoin. Ruud rijdt op zijn elfendertigst, wat betekent dat de groep amechtig in zijn wiel hangt. Ik ben blij als we Bedoin in rijden. De benen doen pijn. Toch geen voorteken hoop ik?

10:00 De spanning bouwt alleen nog maar op. We moeten met de hele club op de foto.

10:15 We zijn weg! Al snel zie ik velen, waaronder fietsvriendje Ed uit zicht verdwijnen. Het eerste stuk is goed te doen, maar ik wil mij niet forceren. Beelden van mijn eerste klim in 2005 spoken door mijn hoofd. Toen hoopte ik op materiaalpech om maar legaal af te kunnen stappen. Nu gaat het beter, en ik haal zowaar wat mindere goden in. Ieder moet de Ventoux in zijn eigen tempo verteren, het is niet anders. Dan draai ik naar links en weet dat dan het echte klimmen gaat beginnen. Op naar het beruchte bos! Voorlopig zitten we aan de 10%




11:00 In het bos is de temperatuur aangenaam. Er ligt wel sneeuw langs de weg! "Straks oppassen met dalen"; denk ik. Door het eindeloze klimmen zweet ik als een otter. Het hoofd hangt omlaag en ik bestudeer de, op mijn frame, uiteenspattende zweetdruppels. Ik voel mij goed en kan blijven draaien. Volk wat mij ingehaald heeft pak ik weer terug. Snelle jongens gaan weer over mij heen. De wet van de sterkste heerst hier in het bos. Robert kan nog lang in mijn buurt blijven hangen, maar uiteindelijk moet hij lossen.

11:45 Ik zit in mijn ritme en zie het Chalet naderen, op de GPS dan.. Na 1u36 ben ik daar. Ongekende luxe! Mijn streeftijd is 2u20, dit moet haalbaar zijn reken ik uit. Er is tijd zat om te hoofdrekenen op deze klim bedenk ik mij.... Nog slechts 6 km te gaan. Ik sla een verse bidon af van het bevoorradingsteam wat bij het Chalet vertoeft. Eén rondje maak ik op het vlakke asfalt voordat het kale deel beklim. Hier is het wat minder stijl en kan ik beter omhoog dan in het bos. Het gaat super! Ik vermoed dat Ed nu wel binnen zal zijn, ik moet nog een km of 4.

12u30 Als de laatste kilometer in zicht komt is de pijp kaneel op. Het is nu puur ploeteren, en het lichaam gaat protesteren. Dit is dan ook het stuk van 11%. Als ik de draai naar de finish maak, is het daar een drukte van belang. Ik zet nog even aan en zet 2u13:59 op de teller!! Voor mij een supertijd.
Ed heeft zijn streeftijd; 2 uur rond, niet gered is daarover teleurgesteld. Kan ik mij voorstellen, de omstandigheden waren ideaal. Maar als de benen niet willen houdt alles op.
Op Ed na is iedereen in feeststemming. De sfeer is uitstekend op de Kale Berg. Tijden en ervaringen worden uitgewisseld. Met de kou valt het ook nog mee, dat heb ik hier ook wel anders meegemaakt.

13:xx We dalen af! Ik schijt in mijn broek en heb kramp in de handen van het remmen. In Bedoin eten Ed en Baksteen een pasta en steken daarna een feestsigaar op. We genieten van de zon en het vrouwelijk schoon.

14:45 Het kost moeite om weer op de fiets te kruipen voor de laatste 15 km naar het hotel. Gelukkig loopt het richting Carpentras alleen maar af, en als snel kan ik weer tempo maken. In het hotel zien we nog net Marianne Vos naast de wereldtitel grijpen. Dit mag de pret niet drukken!

Iedereen van het team heeft de top gehaald en dat moet gevierd. De flessen Heineken en Franse wijnen worden ont(kroon)kurkt en rood en geel vocht vullen de dorstige kelen. Natuurlijk moet er nog gegeten worden. De laatste avond wordt leuk afgesloten met wat speeches en er worden diverse pluimen in diverse gaatjes gestoken :-)
Geheel terecht overigens! Na het eten proberen we nog een kroeg te vinden, zonder succes. In het hotel zijn er nog wat groene rakkers en zo rekken we de avond nog tot een uur of 1. Mission accomplished!

Trainingsrondje in Frankrijk

De eerste dag in Frankrijk. Na een goed ontbijt halen we de fietsen op. DHL, een der sponsoren, heeft een truck beschikbaar gesteld. Haar chauffeur, zal het hele weekend met ons optrekken en de organisatie ondersteunen met allerlei hand- en spandiensten. Een echte klasbak!
De bandjes worden opgepompt en we maken ons gereed voor een rondje. Vandaag is vrij te besteden. In dit gezelschap betekent dit natuurlijk fietsen! Met 7 (collega's Joost, Jeffrey en Ed. Eén militair (naam ff kwijt), onze sidekick Dennis en Robert Zaal) man vertrekken we richting de Gorges de la Nesque. Een schitterende route die ik woensdagavond nog snel in mijn Etrex GPS geprakt had. Wel betekent dit de nodige klimkilometers, uiteindelijk veel meer dan we van plan waren. Hetzelfde geldt voor het aantal kilometers, geschat waren er 70, het werden er 91. Halfverwege werd er geluncht onder de Ventoux, in Saul. Een eenvoudige pasta zorgde voor goede benen voor de terugweg. We klimmen naar een hoogte van ong 1000 mtr en worden beloond met een lange afdaling over een brede weg richting Carpentras. Snelheden van 70 kilometer worden hier eenvoudig gehaald. Moe maar tevreden pakken we een douche en rusten tot het weer tijd is voor een hapje. Morgen is het zover. Zal ik mijn tijd van 2005 verbeteren? Haal ik het nu zonder een voet aan de grond te zetten? Mijn eerste poging telt niet vanwege deze reden, zo zegt fietsvriendje Ed.
Erik Moen en zijn organisatieteam hebben alles hier perfect geregeld. Vanaf deze plek een vette pluim. Verder een groet aan mijn sponsoren! Mocht je ook willen sponsoren, dit kan nog altijd. Last but not least een vette kus voor Lilian, en big hugs voor Jim en Bram.
De 91 km werden in 23,7 km/u afgelegd. Zwakke NW wind. 1600 hoogtemeters.
Morgen de grote dag!

Op reis!

Éric Caritoux, geboren te Carpentras, winnaar Ronde van Spanje 1984
Rond de klok van 8 uur 's ochtends verlaten Ed en ik Maassluis en vertrekken richting Rotterdam Noord. Daar kunnen we in de auto kruipen van Dennis, een HP-man. Het is even na 9 uur als we gedrieen in de vette BMW vertrekken richting Carpentras, zo'n 15 km van de Ventoux. De reis verloopt voorspoedig en rond 19u15 zijn we in Frankrijk. Daar zijn de eerste renners gearriveerd, en de anderen druppelen in de loop van de avond binnen. We gaan laat aan tafel, en de eerste contacten met lotgenoten worden gelegd. Er heerst een gave sfeer, mensen met een missie! De Kale Berg op!
Afspraken voor een rondje door de Gorges de la Nesque worden gemaakt. We hebben immers nog een dag voor de beklimming van de Ventoux.
Als ik in mijn bedje lig, slaap ik snel. Wel ben ik vroeg wakker, dit zal ik vasthouden tot en met de laatste nacht. Zenuwen?

Laatste tocht voor de Ventoux

Het mooie weer lacht Ed en Baksteen toe. We rijden in gezapig tempo richting Amstelveen. Hier worden de fietsen in een fraaie DHL vrachtwagen geladen om ze richting Frankrijk te vervoeren. Hoewel de afstand naar Amstelveen niet echt een uitdaging is voor ons, lijken de benen ons in de steek te laten. Het tempo blijft laag. Veel wind staat er niet, NO3, dus daar ligt het niet aan. Mogelijk is het de zware rugzak met fietstas (die overigens ongebruikt weer mee terug gaan naar Maassluis...)? Meest waarschijnlijk is vermoeidheid, en ik hou derhalve een paar dagen de benen stil. Aangekomen in Amstelveen geven we de fietsjes af, en nemen een tas met kleding in ontvangst. Vervolgens worden we in 2 etappes door DTO collega's naar Maassluis vervoerd. Klasse mannen! Donderdagochtend is het zo ver, dan vertrekken we richting Carpentras. De 80 km werden in 24.5 km/u afgelegd.

Ooit een zilveren medaille aangeraakt?

Bram en ik vanmiddag wel! Na de tijdrit werden Jacco en Alfred gehuldigd voor hun zilveren prestatie in de tijdrit op de tandem in Beijing. Jacco reed gelijk mee met de Amateurs-A wat Bram en Baksteen de gelegenheid gaf tot een gesprek met Alfred.
Ook werd er nog een foto geknipt van ons drieen die ik binnenkort in de mail hoop te ontvangen. Knappe prestatie van de heren!

Ed ziek?

Want zijn blog is zo maar bij, wat heet: zelfs de rit van vanochtend staat er op!
Hoewel wat minder leuk geschreven dan de stukjes van mijn hand ben ik zo vrij geweest plagiaat te plegen :-) Bram en ik moeten weg voor een demo tijdrit in Schiedam.

Een beetje rommelig
Om half negen verzamelen we bij Sasja en kwebbelend douwen we naar Schipluiden waar ik de eerste klim van de dag steel. Hierna schuif ik weer keurig terug naar mijn plek uit de wind achter Mart en Piet. Piet’s Giant ziet er zoals gewoonlijk weer netjes uit net als de fiets van Sasja. Mart is de laatste tijd toch wat rommelig in de weer. Zijn oude wielset is vervangen door een veelspaaks set van Easton en staat fraai bij zijn Gazelle. Alleen rijdt hij nu met twee verschillende banden in de rondte. Gewoon een beetje rommelig. Ook ontbreekt zijn anders altijd aanwezige GPS. Gewoon een beetje rommelig. Wel breekt hij samen met Piet bijna alle wind voor Sasja en mij. Wij dobberen er lekker achteraan. Langs de Waterweg doen we het laatste stukje iets versnellen. De benen zijn nog steeds niet optimaal. Morgen brengen Mart en ik de fietsen naar Amstelveen. Daar verdwijnen ze in een vrachtwagen en worden ze netjes afgeleverd in Carpentras – een oud historisch rijk stadje in de buurt van de Mont Ventoux. Zoals het er nu uit ziet beklimmen we de Reus op zaterdag aanstaande.

Plafond witten

Vandaag ga ik bij John en Marleen een plafond witten. Hun nieuwe paleisje staat in Soesterberg zodat ik vroeg moet vertrekken. Ik heb lange mouwen en pijpen aangetrokken, en ook de winterhandschoenen uit de mottenballen gehaald. Geen overbodige luxe zo blijkt, het is nog erg fris om 7u45. Er hangt aardig wat mist rond de wielerbaan, en in deze mist tref ik een vos op nog geen 2km van huis. Niet verwonderlijk, mijn broer spotte er één 's nachts in onze straat deze week.
Hoewel het in de loop van de ochtend helderder wordt, hou ik de volledige kleding aan. Het hele eind blaast de wind tegen, maar niet erg hard: O2/3.
Zonder noemenswaardige problemen arriveer ik in Soesterberg alwaar ik snel met een roller het plafond beroer. 103 km in 25.2 km/u

Spinnen

Na jaren het spinnen afgedaan te hebben als een bezigheid voor dames in strakke pakkies die niet door de vuiligheid willen fietsen, ben ik vandaag overstag gegaan.
Met twee collega's werd een bezoek gebracht aan de sportschool in de Lier alwaar ik mijn vuurdoop onderging. Na wat warmdraaien ging snel het tempo omhoog, en veel van de oefeningen bleek "staand" te zijn, niet mijn sterkste kant. Na een minuut of 10 zat ik er helemaal door. Het vocht stroomde als een waterval van mijn lijf, en ik verwachtte niet de volle tijd mee te kunnen doen. Na een kwartiertje waren de spieren goed opgewarmd, en was ik wat gewend aan de oefeningen. Zonder veel problemen kon ik de les uitfietsen. Maar zwaar was het, en leuk genoeg om nog eens te proberen.

Sponsoring Ventoux

De teller staat op 509 euro voor het goede doel! Hier zijn de bonussen nog niet meegerekend ;-) Nog een kleine week en dan moet ik de fiets vast in gaan leveren. Voor die tijd moet ie dan wel klaar zijn natuurlijk.
Meer sponsorgelden zijn natuurlijk van harte welkom!
Lees hieronder hoe je het bedrag nog hoger kunt tillen.

Gezocht Sponsoren!

Beste bloglezers!


Eind deze maand, op zaterdag 27 september gaan zo’n 50 heren, waaronder ik, op de fiets de Mont Ventoux beklimmen voor het goede doel. Naast het zetten van een sportieve prestatie (De beklimming van de Mont Ventoux is berucht..) is het de bedoeling zoveel mogelijk geld op te halen voor het goede doel.

Met onze tocht dienen wij niet één, maar vier goede doelen, die tot de verbeelding spreken. Vier goede doelen, die bovendien verenigd zijn in een Foundation die de naam draagt van een van de meest spraakmakende en bepalende wielrenners die Nederland heeft gekend, Michael Boogerd.

De Michael Boogerd Foundation heeft gekozen voor goede doelen die zich richten op 'het kind', 'bewegen' en 'gezondheid'. Dit zijn: KiKa, Right to Play, War Child en Ride for the Roses.

Voor onze tocht is een website in het leven geroepen, http://www.ventouxchallenge.nl/ waar veel meer informatie terug te vinden is dan ik hier kwijt kan.

De reis naar Frankrijk, en het verblijf aldaar, wordt door diverse bedrijven betaald.

Al het geld wat dus binnen komt gaat 1 op 1 naar de goede doelen.

Wil je mij sponsoren? Vul dan onderstaande gegevens in en mail dit naar:

baksteenopdeventoux@gmail.com


Vast bedankt voor je bijdrage, namens de Michael Boogerd Foundation’


Martin


=======================================================================

Ja, ik sponsor Martin en geef ............ euro als hij de top haalt!


Naam Sponsor:


Optioneel:

Martin denkt de berg te kunnen beklimmen in 2 uur en 20 minuten.

Voor elke 5 minuten sneller dan deze tijd geef ik als sponsor .......... extra.

Mart moet opgeven

Voor de derde maal wordt de Gerrie Kneteman Classic verreden. Voor de derde maal is ook de Baksteen van de partij. Voor de derde maal rij ik de 150 km met maatje Ed. Voor de eerste maal rij ik de tocht niet uit.

Na vertrek uit het Olympisch stadion, om kwart voor 9, is het nog fris [wind O4] maar het zonnetje is de aardbol al aan het opwarmen. In tegenstelling tot de twee eerdere edities doen Ed en ik het wat rustiger aan. Dit bevalt mij uitstekend, en als mijn velg het begeeft, staan er 98 km [30.3 gem] op de teller. De laatste 50 ontbreken helaas.
Ik zeg Ed dat ik een station probeer te bereiken, en wens hem succes. Er zit echter geen beweging meer in het achterwiel, en dus bel ik Lilian. Ze is bereid haar gestrande man op te pikken. Ik neem plaats in het zonnetje en wacht geduldig af.
Aangezien ik in de middle of nowhere sta, prijs ik mij gelukkig dat ik Lilian dit jaar een Garmin voor in de auto heb geschonken. Zonder veel problemen vindt ze mij, en kunnen we terug naar Maassluis.

Nu kijken of we voor de Ventoux het fietsje weer in ordelijke staat krijgen!

Ouderwetsch

Piet [aka de rode punaise], Ruud en Baksteen verlaten rond 12u het bedrijfspand voor een sportuurtje. Ruud is organisator en beslist een rondje Berkel. Via Schipluiden en Delft rijden we over de Schie richting A13. Er zit een redelijk tempo in, de teller staat al een tijdje boven de 30. Als we Berkel geraakt hebben, gaat het terug naar de A13. Ruud gaat dik 40 rijden en ik ben blij aan te kunnen pikken, als hij afgeeft neem ik niet over maar laat het tempo direct zakken. De tong raakt nog net het asfalt niet. Gelukkig gaat het iets rustiger hierna, zodat er hersteld kan worden. Na de Broekpolder en de Zuidbuurt gaat het naar de parallelweg richting Herenlaan.
In slagorde rijden we lange rechte weg richting finish op. Ruud op kop, vastbesloten om de andere twee los te rijden door hoe langer hoe sneller te gaan fietsen. Dan volg ik, vastgeplakt aan zijn wiel. Een ideale positie voor een sprinter.... Achter mij een klein gat en dan Piet. Zo rijden we sneller en sneller naar de meet. Als er 48 km/u op de teller staan, en de afstand nog een 300 meter is, besluit ik voluit te gaan. De teller gaat over de 50 heen, en blijft steken op 54.7 km/u. Ruud heeft dan de virtuele handdoek geworpen. Als ik achterom kijk zie ik nog wel een schim, het is Piet die doordieselt. Ik had net het gas er af gehaald in de veronderstelling dat het een gereden koers was. Ik geef nog even gas voor de laatste 50 meter. Ouderwetsch ga ik als eerste over de streep. Sprinten is toch mijn ding blijkt. Waarom dan toch die berg op?? :-)
54 km in 30.8 km/u Wind ZO3/4

Effe een uurtje

Na het eten spring ik nog even op de fiets. Het is zulk mooi weer. Met een zonnetje en ZW3 pak ik een 29 km in 27 gemiddeld. Morgen een sportuurtje!

Fietsen en schaken

Er hangt een grauwe grijze sluier boven Delft. Dat het daar regent kan de grootste onbenul nog wel zien. Ik ga toevallig die kant op, mijn vaste rondje via 't Woudt, voert langs Delft. Maar het geluk is met mij, of ik rij erg langzaam, de bui haal ik niet in. Eenmaal bij de Kandelaarweg spot ik een koppel ooievaars, die hun verendek in onderhoud hebben. Bij de Harreweg schrikt een torenvalk op als ik vlak lang hem rijd. Een fraai exemplaar. Naast een uitstekend zicht herkennen deze vogels ook urinesporen van hun favoriete prooi: de veldmuis. Het zonnetje schijnt en in een goede bui nader ik de stal. Daar aangekomen staan er 40 km op de teller. Gem 27.7 km/u. Wind: W5.
's Avonds fiets ik met Bram een slordige 20 km, bedoeld als training voor de Furiade Koppelkoers. Hierover later meer ;-)
Snel douchen en dan op de fiets naar Vlaardingen. Mijn eerste partij voor de interne speel ik tegen Ton Dulk. Ton's speelstijl ligt mij niet echt, maar ik kan mij goed aanpassen. Hoewel ik met zwart op een gegeven moment initiatief heb, zie ik geen directe winst. Als het te complex dreigt te worden bied ik remise aan. Ton accepteert en de eerste half is binnen.
Op de fiets naar huis, dus weer 15 op te teller. Totaal vandaag ongeveer 80 km.
slordige

Laatste partij naar winst "gerommeld"

Als koploper moet ik tegen de nummer laatst in onze groep [4], Bart van Strien uit Rijswijk. Ik kom goed uit de opening, maar overschat mijn aanvalskansen. Ik moet derhavel even later de verdediging in, en langzaam maar zeker verhoogt mijn tegenstander de druk. Als hij klaar staat om een aanval in te leiden, offer ik een stuk voor rommelkansen. Onze bedenktijd is dan al geslonken tot een minuut of 5. Bart mist de juiste verdedigingszetten, en ik krijg zowaar een dodelijke aanval. Na een slordige 32 zetten rommel ik mijn tegenstander mat. Met 2.5 uit 3 ben ik groepswinnaar, en neem een flesje wijn voor Lilian mee naar huis.

Kort maar krachtig

Ik laat mij lijmen door Ed. Het is slecht weer, en heb niet veel zin om te fietsen. Ook moet ik spelen in de laatste ronde van het Druivenschaaktoernooi. Toch sta ik rond kwart voor 5 het dagelijks tenue te wisselen voor een strak wielerpakkie. Door de zeikregen hobbelen we naar Hoek van Holland, via Maasdijk. Ed gebruikt geen spatbordje meer, het beschadigt zijn fiets zo wordt gezegd. Dat betekent wel dat ik naast de regen die van boven komt, ook nog allerlei goor straatvuil in mijn murf gespoten krijg als ik achter Ed rijd. En helaas moet ik Ed's achterwiel zien op de terugweg. Tegen een vette Z6 moeten we terug naar Maassluis. Mijn fietsvriendje spaart zijn oude botten niet, en amechtig rij ik achter hem aan. De overnames van mijn kant zijn korter en langzamer. Ben maar wat blij dat het na 21 km gebeurd is. Het gemiddelde van 27 km/u valt niet tegen.

Met schaakboek op de fiets

Tegen vijfen verlaten Baksteen en Tirreno het DTO terrein. Voor de wind rij ik richting Delft. Ik heb een schaakboekje aangeschaft via marktplaats. Net buiten mijn reguliere rondje vind ik het adres van de verkoper. Met Het nieuwe Koningsgambiet van Stefan Bücker in de rugzak fiets ik verder. Het regenjack is dan ook in de rugzak verdwenen. Na een trieste dag, weertechnisch gesproken, is het open getrokken en rij ik in het zonnetje mijn rondje. Hoewel ik maandag nog gefietst heb, voelt het als te lang geleden aan. Het laatste stuk ploeter ik tevreden tegen de zuidenwind in welke tegenwerkt met kracht 5. Mijn blik focust op de kilometerteller, net voordat ik thuis ben staat er 25.000 op de teller van Tirreno. Zeg 25 gemiddeld, betekent dat mijn billen 1000 uur haar zadel hebben beroerd en mijn benen ong een half miljoen omwentelingen gemaakt hebben. Al hoofdrekenend rij ik de plaats op. Na 40 km in 26.4 km/u ben ik thuis voor een ouderwetsche bloemkoolprak met bal gehakt.

Net niet

De tweede ronde in het Druivenschaaktoernooi. Ik moest tegen Thierry Bieger aantreden, met wit. In een Siciliaan offerde ik een pion voor ontwikkelingsvoorsprong en liet mijn damevleugel ook nog vernaggelen om het loperpaar te bemachtigen. Dit alles was goed voor een drukstelling waar ik duidelijk praktische kansen had. Helaas kon ik geen directe winstvoortzetting vinden, en toen het leek dat zwart de ergste problemen te boven was, bood ik remise aan. Dit werd geweigerd, maar door mijn tegenstander een paar zetten later aangeboden. In de aftermath bleek ik toch nog beter te staan. Met 1.5 uit 2 ben ik gedeelde 1e.

Vers asfalt

Het fietspad wat langs 't Woudt loopt, is voorzien van vers asfalt. De laatste 2 seizoenen zijn grote delen van mijn vaste fietspaden vernieuwd. Er staat een pulk wind, waardoor ik bij Delft de 50 kan raken. Tegen de wind in lukt dit niet meer, en ben blij dat het tellertje meer als 25 aangeeft. Na 40.4 km in 27.5 km/u ben ik thuis. Volgens Ed om te strijken. Dit is echter niet aan mij besteed. Als alternatief boen ik de caviakooi schoon. De wind? West 5/6

Laatste zomerdag

In het zonnetje vertrek ik op Tirreno. Het is bijna 11 uur. Laat voor mijn doen, de oorzaak moet gezocht worden in de biertjes van gisterenavond vermoed ik. Anton, onze voetbalregelaar, viel met zijn neus in een surpriseparty. Dit werd gevierd in het Jachthuis. Schitterend weer, lekker bier en oude vrinden maakten dit feest een succes. Het excuus van bier gebruik ik ook voor de benen die niet echt willen. Na 61 km in 27.2 km/u mag ik weer douchen. Deze week fietst de Baksteen meer dan 300 km.

De eerste druif smaakt!

Het Druivenschaaktoernooi is weer van start gegaan. De 60e editie alweer. Vroeg mij af hoe vaak k mee gedaan heb. Ik schat een keer of 8. Bij de opening was Aad Doelman aanwezig, een oud-clubgenoot van mij uit Maassluis. Aad was er in '48 ook bij, iets wat ik Ard Dekker nog even in kon fluisteren voordat hij het toernooi opende.
Ik speelde tegen Leo Duijvesteijn. Tegen Leo heb ik vaker gespeeld in het Druiventoernooi, de uitslagen zijn echter niet blijven hangen. Met zwart kreeg ik een Scandinavier op het bord zoals ik ze graag speel, 2 pionnen achter maar met mooi stukkenspel. Dit heb ik eerder op het bord gehad, 10/11/2006 in Overschie voor de beker.
Hier speelde Leo 1. exf7+. Na Kxf7 2. Pa3 Lc5 sta ik zeer goed. Door taai verdedigen duurde het nog een zet of 20 voordat ik met een stukoffer een mataanval kreeg.
Dinsdag gaan we op voor ronde 2. Natuurlijk ben ik op de fiets naar Naaldwijk getogen :-) Weer een extra 25 km!

Beetje zon

Eindelijk een beetje zon. Ook wat minder wind: NW3. Vanuit het werk rij ik voor de derde keer hetzelfde rondje, met één verschil. Ik plak er een lus aan door over de Kanelaarbrug naar Berkel te rijden en terug. De 53.3 km worden in 27 km/u afgelegd.

Miezer, mobiel, vlieg en kilometerteller.

Het miezert. Al een week lang wordt mooi weer voorspeld, en elke dag wordt de voorspelling een dag of wat opgeschoven. Zo is het vandaag ook geen superweer. Maar voor het fietsen is het ook niet slecht. Alleen de wind is weer hard, west en kracht 5. Ik rij lekker hard richting 't Woudt als de mobiel afgaat. Het is Ed, die vanaf de werkplek mij uit mijn ritme probeert te halen. Ik hou het kort en rij hard verder. Bij Delft staat het gemiddelde op 30 km/u als ik een vlieg inslik. Nou ja, door mijn snelheid jakkert ie met een rotvaart mijn luchtpijp in. Dit betekent een kilometer of wat slikken en hoesten wat de snelheid niet ten goede komt. Net nu ik goede benen heb! Even later kan ik weer vaart maken, het gaat richting Kandelaar. Eigenlijk maak ik voor 95% het rondje van gisteren. Bij de Kandelaar vind ik het nodig om wat te rommelen aan mijn kilometerteller. Deze schiet daardoor uit de houder, en met hoge snelheid stuitert ze over het asfalt de steile berm in. Ik probeer de plek waar ik haar voor het laatst zag op het netvlies vast te houden en zet de fiets tegen de muur van de lokale herberg. Ik klim over het hek en ga op zoek naar het kleine gadget. Hoog gras en distels maken het zoeken moeilijk, en ik ben bang dat ik ook de juiste plek niet meer weet. Als ik denk dat dit wel eens een vruchteloze zoekactie kan worden, vind ik de teller terug. Blij als een kind bevestig ik haar in de houder en vervolg de tocht. Ik neem mij voor niet zo veel meer op de teller te kijken of er aan te rommelen. De wind is nu veelal tegen maar de benen blijven goed. Als ze zondag zo goed waren geweest hadden Ruud en Ed wat meer aan mij gehad... Als ik thuis op de teller kijk, is deze op 29.1 km/u blijven staan. Niet gek voor 35.4 km.

Ommetjes

Met een ommetje naar huis vandaag. Via het Woudt was het voornemen, daar werd echter aan het fietspad gesleuteld, zodat ik rechtsomkeert moest maken. Dit was de enige afwijking dit rondje, verder ging het via de Kandelaar en Vlaardingen naar Maassluis. De 36 km werden in 26.8 km/u afgelegd. Wind: ZW5


's Avonds werd er nog een kort rondje met Bram afgelegd. Ook nu was de wielerbaan bezet, en wel door de schaatsvereniging. We reden daarom achter Poot langs. Daar werden we vergast op de aanblik van een grote buizerd. Deze voelde zich niet op zijn gemak, en vloog op korte afstand langs ons weg. Erg gaaf, ook gaaf om dit moment te kunnen delen met Bram. Langs de Lickebaert werd er een stukje gesprint waarbij Bram de 37 km/u raakte. Bij de Waterweg werd een koek gegeten en geplast zodat we klaar waren voor het laatste stuk tegen de wind. Ook hier werd een sprintje getrokken richting het hek waar Bram weer 37 km/u reed, nu echter tegen de wind in. Reden genoeg om als eerste aan te kunnen tikken. Via 't Hooft reden we naar huis: 11 km vandaag.

Bram zit vast

Bram rijdt as zaterdag zijn eerste wedstrijdje. Vorige week hebben we wielerschoenen gekocht, waarop Look-plaatjes gemonteerd kunnen worden. Ik had nog lookpedalen van mijn trouwe oude blauwe Schicht (snik) welke ik afgelopen weekend op Bram's Giant heb gezet. Vandaag zijn we begonnen met het wennen aan het "vast" rijden. Als eerste hield ik de fiets vast zodat hij droog kon oefenen. Na wat uitleg hoe hij moest stoppen (1 voet los, gewicht ook aan die kant brengen), konden we een stuk rijden. Aangezien de wielerbaan bezet was, reden we via de Surfplas naar de Broekpolder. Aldaar werd een rondje gemaakt, en weer op het gemakkie naar huis. Tijdens de tocht werd het vast en los maken van de schoenen getraind, en was er tijd voor wat gezellig gebabbel. We legden bijna 20 km af voordat de Giant en Gazelle op stal konden.

Vette Moorkop

Met Ruud heb ik de afspraak om op het vroege tijdstip van 8u10 het pontje naar Rozenburg te pakken. Ik kom gelijktijdig met hem op het Hooft aan. Ed zou een wiekentje weg gaan, ter ere van zijn verjaardag, maar zowel Ruud als ik hebben daar weinig fiducie in. En jawel, na een paar minuutjes sluit hij bij ons aan. We rijden de pont op met doel om een tocht naar Renesse te aanvaarden om aldaar een bak koffie te nemen op het zonnige terras. Van dat zonnige zou niets terecht komen zou blijken...
Eenmaal onderweg blijkt het windje beduidend harder dan voorspeld. Niets nieuws, maar dat betekent wel een slordige 50 km tegen windkracht 4,5 uit het zuidwesten in stoempen.
Dit gaat Ruud en Ed duidelijk beter af dan uw reporter. Na een km of 20 kom ik een tijdlang niet meer op kop. De benen doen pijn, en ik ben blij dat ik er nog aan hang. Als ik het na een tijdje weer op kop probeer gaat de kilometerteller als een komeet omlaag. Ik hou mij verder gedeisd, en ben blij als een kind als we Renesse binnen rijden. Het gemiddelde staat toch nog op 28.2 en is te danken aan het werk van mijn fietsvrinden.
Het is nog vroeg, dus we zijn een der eerste terasgasten. Ed fêteert ons en probeert naast een bak koffie, ook een stuk gebak te slijten. Dit lukt hem bij Ruud, maar niet bij mij. Ik heb voldoende gewicht bij mij, en geen behoefte aan meer. Ed en Ruud zitten aan een fraaie superverse moorkop terwijl ik een flinterdun koekje weg knaag.
Dit moet de jongens toch opbreken op de terugweg? Echt hard kan het toch niet gaan na zo'n vette moorkop? Als we om 11 uur ter terugweg aanvaarden gaat het eerste stukje inderdaad vrij rustig, eenmaal op de Brouwersdam gaat het gas er op en rijden we dik 40 naar het noorden. Onderwijl ik het ook nog vet gaan regenen. De vette moorkop ligt klaarblijkelijk niet zwaar op de maag bij mijn fietsvrinden. Aan de dam wordt er fanatiek gekitesurft.
Uiteindelijk, net na de Haringvlietsluizen, zit Ruud er ook aardig door. Te weinig lange tochten zijn de oorzaak. Ed blijft echter als een overspannen koffiemolen maar malen en malen. Was hij niet net 54 geworden? Scheelt hij niet een jaar of 7 of meer met ons? En die vette moorkop, zit die niet in de weg? Het lijkt er niet op. Vlak bij de Calandbrug laten we hem lopen, en zien hem weer (van dichtbij dan) bij het pontje. Een snelle blik op de klok leert dat we nm nog 17 minuten hebben tot de eerste afvaart van de pont. Daar is het een drukte met fietsers, deze blijken een toertocht van TC De Glazen Stad te doen. Met een fietser of 100 mogen we ditmaal ook het autodek van het pontje op.
Ik ben blij dat het tochtje achter de rug is, na 97 km [in 30.2 gem] neem ik afscheid van de heren die mij pijn gedaan hebben, en spring onder de douche. Als ik de trap afloop voel ik auw.......

Deze tocht brengt het weektotaal op 294 kilometers. Het jaartotaal staat nu op 7173 km. Ik lig dik 600 km voor op het 10.000 km schema. Met wat mazzel, goed weer en goede benen ligt de 11K in het verschiet?

Nieuw asfalt

De wind blaast vandaag uit het noorden. Gelukkig "slechts" met kracht 4, een meevaller als je naar de rest van de week kijkt. Ook is het droog, maar dat zal het niet blijven deze tocht. Via 't Woudt rij ik naar Den Hoorn, langs Delft naar de Kandelaar. Daar voel ik de eerste spatjes. Tot Maassluis blijft het nagenoeg constant regenen. Als ik, vanaf de Broekpolder, de A20 oversteek kan ik constateren dat de asfalteringswerkzaamheden afgerond zijn. Het fietspad langs de surfplas is deels vernieuwd, ook richting de wijnboerderij langs de Zuidbuurt en het fietspad wat naar de Vlaardingse Dijk leidt ziet er super uit. Ik rond het Lickebaert Bos, waar het te slecht weer is voor de RVH maar wel nog konijntjes de snuit laten zien. Na 44 km is het genoeg, ik ben thuis. Het gemiddelde blijft steken op 27.6 km/u.

Bushokje

Weer een vette wind vandaag ZW5/6 Ik rij richting Hoek van Holland met de deze wind schuin tegen. Dan draai ik naar de Maeslantkering om daar de steile klim 5x te nemen. Ik stop even bij het nieuwe "bushokje" wat er staat. Dit blijkt bedoeld voor de klanten van de ferry die tegenwoordig ook hier aanlegt. Geen busverbinding dus zoals sommige collegae vermoedden. Dan op het gemakkie naar huis. Een klein stukje derhalve: 26 km in 25.8 km/u.

Papendrecht

Om drie uur komt het nog met bakken uit de hemel. Buienradar voorspelt dat het over een half uurtje droog is. En warempel, de fraaiste uitvinding voor fietsers op het internet, heeft weer eens gelijk. Ik kleed mij om, en met een westenwind [5/6 Bft] trap ik rustig naar Papendrecht. Helaas is het wel spitsuur wat bij stoplichten en de Beneluxtunnel wat uitlaatgassen van brommers betekent. Maar na de Benelux rol ik als vanzelf over rustige brede fietspaden naar het huis van mijn schoonouders. Het blijft ook droog de hele rit. Gewoon fraai fietsweer. De 46.8 km werden in 25.7 km/u afgelegd. Ik probeerde ook mijn nieuwe beenstukken uit. Daar was het eigenlijk te warm (19 gr C) voor, maar evengoed zaten ze uitstekend.

Bagger en nieuwe paden

Het blijft maar regenen vandaag. Maar dan trekt het eind van de middag open. Dit is mijn eerste werkdag na de vakantie en ik heb het wel gehad. Om kwart voor 5 spring ik op Tirreno en laat het voorwiel naar 't Woudt wijzen. Op weg daar naartoe rij ik door wat drek, daar achtergelaten door een trekker welke de regen wel trotseerde vandaag. Dit resulteert in bagger tussen het voorwiel en voorvork wat een irritant geluid oplevert. Daar kan ik niet tegen, dus met een stokje probeer ik de kleibrei te verwijderen. Dit kost mij uiteindelijk 3 stops, waarbij ik de derde maal het voorwiel er maar even uitlicht zodat ik er beter bij kan. De beloofde windkracht 5 blijkt 7 te zijn, met af en toe flinke uithalen. Dit alles mag de pret niet drukken, en via 't Woudt, Delft en Kandelaar draai ik een nieuw pad op wat mij naar de Woudweg leidt. In Vlaardingen aangekomen kies ik voor de parallelweg aan de A20 aangezien mijn fietspaadjes bij de wielerbaan geasfalteerd worden. Het pad langs de A20 is voor een groot deel vernieuwd, met asfalt voor de fietsters! Helaas zijn ze de laatste kilometers vergeten. Nou ja, ook niet echt. Dit stukje schijnt van Rijkswaterstaat te zijn, en die moesten er nog eens hard over nadenken terwijl de andere kilometers netjes wel gedaan werden...
Na 39 km in 25 km/u ben ik ook wel zat. Tirreno gaat in de schuur, de Baksteen aan de pasta.

Nattigheid

Als ik rond half 4 een kilometer onderweg ben, voel ik dikke druppels. Snel maak ik rechtsomkeert. Stom, was ik maar vanochtend gaan fietsen zoals ik van plan was. Ik verwacht niet dat het echt droog wordt, dus monteer het achterspatbord. Onderweg, na ong 16 km, gaat het weer regenen. Dan is het weer droog, maar na 30 kilometer barst het echt los. Ook de wind is aangewakkerd, maar ik voel mij sterk en stoemp tegen een ZW5 in. Ik ben dan bijna thuis, maar omdat ik toch al nat ben plak ik er nog maar een paar kilometers aan. De teller staat op 41 km in 28.2 km/u.
Thuisgekomen is het weer droog. Ik trek de ketting van Tirreno droog en olie haar weer in. Misschien maak ik morgenochtend vroeg nog een rondje....

Klimmen aan de Waterweg

Lilian en de kidz reizen af naar Rotterdam. De mannen gaan skaten in Skateland. Ik grijp deze gelegenheid aan om wat kilometers te maken. Het rondje van gisteren wordt voor een groot deel gekopieerd, maar in tegengestelde richting. Verder plak ik er een stukkie aan; ik rij via Hoek van Holland terug zodat ik bij de Stormvloedkering nog even kan klimmen. De 59.7 km worden in 27.5 km/u afgelegd. De neue Garmin en de kilometerteller geven nagenoeg exact dezelfde waarden aan. Vermoedelijk is de betere antenne van de Legend HCX hier verantwoordelijk voor? Wind is Z4. Daar zullen de Adelaar en Reus nog wel last van hebben als ze vanuit Apeldoorn naar huis rijden. Een soort van tegengesteld BobdenUijlen?

Avec Ed

De eerste kilometers op Nederlandse bodem zijn weer gemaakt. Avec Ed, die ik bij het werk oppik, rij ik totaal 53 km weg in 25 km/uur. Onderweg natuurlijk uitwisseling der fietsavonturen en andere trivia. 's Avonds constateer ik andermaal dat zijn blog niet up to date is :-)
Wind NW4

Laatste rondje

De vakantie loopt ten einde. Om nog wat hoogtemeters te pakken neem ik het lelijke klimmetje richting Lambesc, vandaar de klim naar La Roque D'Antheron, en via het dal naar Mallemort. Daar zoek ik het weggetje op naar Alleins. Een klimmetje wacht mij wat goed te doen is, een procent of 5. Dan gaat het via Vernegues en Cazan terug naar de camping. Met dit fraaie rondje van dik 50 km neem ik afscheid. De laatste dag zal ik aan het zwembad doorbrengen :-)

64.6 kilometer per uur

Vandaag doe ik het klimmetje bij Verguenes 2x en probeer snel af te dalen. De eerste keer haal ik 60 km/u. De tweede afdaling trap ik wat bij, en kom tot 64,6 km per uur. Met een vette zijwind vind ik dat voldoende. Met zo'n vaart wil je ook niet over het asfalt schaven...
Terug bij de camping besluit ik het lelijke klimmetje nog even mee te pakken. 33 km in 21 km/u

[Hoogte-]meters maken

Na een warmdraai-klimmetje richting Verguenes, draai ik terug naar de camping. Maar ditmaal ga ik net voor de camping het lelijke klimmetje weer doen. Beneden leg ik de ketting om het kleine voorblad. Zonder al te veel problemen kom ik boven. Grappig dat klimmen ook 'went'. Je voelt dat je andere spiergroepen in de benen aanspreekt, welke na een paar dagen oefenen weten wat ze moeten doen. Ik daal af, richting Lambesc. Deze afdaling is niet alte lastig. In de buitenwijken van Lambesc draai ik naar links om de klim terug te aanvaarden. Deze moet mij naar La Roque D'Antheron voeren. Na een geleidelijke klim zie ik plots een bordje verboden voor auto's met aanhangers. Even later staat aangegeven dat het hellingspercentage hier 21% kan zijn! Ik stop van schrik en vraag mij af of ik hier naar boven kan komen zonder van de fiets te vallen. Lopen met Look pedalen is ook niet ideaal. Na op adem gekomen te zijn waag ik het er op.
In een pedaalslag of 2 moet ik mijn voet vastklikken om niet om te vallen. Vervolgens gaat het omhoog. De hartslag loopt op, de ademhaling raspt. De eerste bocht is gehaald... De volgende haarspeld wordt ook gerond. Dat kom ik uit op een T-splitsing. Hier blijf ik even staan. Even op adem komen en kijken wat ik ga doen. Rechts voert naar beneden, links gaat nog verder naar boven. Ik pak het stijgende pad. Dit voert mij lang een uitkijkpost van de boswachterij. Dan daalt het eventjes tot het weer stijgt naar een tweede top waar een monument voor de gevallenen van WOII staat. Hier ben ik niet alleen, een andere renner is hier van zijn fiets afgestapt en zit op een rots te genieten van de omgeving. Het uitzicht is inderdaad fraai, niets anders dan heuvels bedekt met groene bomen. Geen menselijk ingrijpen te zien.
Terug naar de T-splitsing maak ik de keuze voor de afdaling richting La Roque D'antheron. Hier kom ik ook 21% klimmetjes tegen maar dan omgekeerd! Met samengeknepen remmen en billen rij ik voorzichtig naar beneden. Ik heb het idee zo over de kop dan wel vangrail te kunnen slaan. Als de afdaling wat overzichtelijker en vlakker wordt, glij ik in hoog tempo naar beneden. Bij La Roque zoek ik de D23 op, en langs deze rustige weg pedalleer ik terug naar Charleval. Na 47,2 km in 19,3 km/u kom ik tervreden over de prestatie op de camping aan.

Oud Venegues

Als ik weer (2x) naar Vernegues fiets, besluit ik een extra klimmetje in het dorp te maken. Er staat nm nog een bord naar oud Vernegues wat heuvelop gaat. Als ik dit pad volg kom ik uiteindelijk terecht bij een ruine. Er blijkt in 1909 een aardbeving te zijn geweest wat het chateau hier in een steenhoop heeft veranderd. Terwijl ik dit lees wordt ik gestoken door een lelijke steekvlieg. Uit ervaring weet ik dat die drie dagen een bult als een kameel, met jeuk en pusverlies betekent. Ik daal weer af naar de camping om er wat op te smeren. 29,4 km in 22,3 km/u

30%?

Via Venegues rij ik nu naar Alleins wat ook in de heuvels ligt. Vandaar fiets ik naar Mallemort, een wat grotere plaats in deze omgeving. Daar probeer ik op de weg terug te komen. Aangezien het plaatsje op een heuvel gebouwd is, kom ik hoe langer hoe hoger op mijn zoektocht naar de juiste weg. Als ik er, volgens de GPS, bijna ben blijk ik een afdaling van een slordige 30% op een slecht geasfalteerde weg te moeten maken. Bovendien zit er nog een haakse bocht in het traject naar beneden. Ik kies eieren voor mijn geld en rij om. Vandaag 25 km in 21 km/u

Het lelijke klimmetje

Gisteren heb ik geprobeerd de voorderailluer af te stellen. Zonder veel geluk blijkt. Op het middenblad pak ik weer het klimmetje naar Vernegues. Iets wat ik ook in het vervolg van de vakantie zal blijven doen. In de afdaling haal ik 60 kilometer per uur. Ik rij vervolgens Cazan weer in, en besluit het klimmetje nogmaals te doen. Dit warmt de klimspieren op, zodat ik op de terugweg probeer het gemene klimmetje vlak bij de camping te pakken. Handmatig leg ik de ketting op het binnenblad en weg ben ik. Het geluid van honderden krekels, mijn ademhaling en hoge hartslag zijn de enige dingen die ik hoor. Het klimmetje valt inderdaad tegen... Ik zoek zoveel mogelijk schaduw van bomen op, en probeer de bochten zo te nemen dat ik niet te veel meters gelijk omhoog hoef. Ook blijf ik zoveel mogelijk zitten, het staan op de pedalen valt mij zwaar. De kilometerteller valt onder de 10 km/u zie ik, maar de top moet toch dichtbij zijn? In een ruime bocht draai ik wat rondjes om op adem te komen. Als ik mijn tocht vervolg zie ik op de weg aangegeven dat de top nog 1 km weg is. Wat een tegenvaller! Gelukkig wordt het snel minder steil en pas de laatste 100 meter is weer lastig. Boven aangekomen puf ik uit en geniet van het uitzicht. Ik maak rechtsomkeert naar de camping...... Na 34 km in 21 km/uur is het over vandaag.