Rust is over

Vandaag was het wat minder weer dan maandag of dinsdag. Voor het fietsen viel het wel mee, ietwat fris, maar zeer weinig wind. Op Nitro besloot ik een nieuw rondje te maken. Vanaf het werk reed ik naar Schipluiden, Delft en Kandelaar. Over de Kandelaarsbrug reed ik langs de Schie riching begraafplaats. Vervolgens onder de A13 door richting Berkel en Rodenrijs. Hier was men druk bezig aan een soort van tunnel leek het.
Ik besloot een smal paadje te pakken wat zo de polders in dook. Helaas liep dit dood bij 2 boerderijen. Nou ja, dan maar wat extra kilometers. :-) Via Oude Leede werd de bekende route richting Kandelaar weer opgepikt. Hier vloog een roedel ganzen over met een indrukwekkend gegak. Op zoek naar warmer oorden? Vandaar via Schiedam naar Vlaardingen. Door de Broekpolder langs de Boonervliet naar Maasland, parallelweg en Herenlaan. Eenmaal van de fiets af liep ik als een cowboy die drie dagen in het zadel heeft gezeten. Ik zal toch de afstand tussen zadel en trapper eens vergelijken met de Tirreno. Moe maar voldaan sprong in onder de douche om fris nog een paar uur achter de werkplek te kruipen. In totaal werden 48,5 km afgelegd in 24,8 km/u.

Rust is ook Sport

Aldus fietsvrind Ed. Dus ook de Baksteen heeft de benen een paar dagen (nagenoeg) stil gehouden. Vanavond werd er wel geschaakt. Ik mocht met wit proberen om Ron Burgerhout beentje te lichten. De opening was uien, maar van lieverlee kwam ik aardig te staan. Zeker nadat Ron f6 speelde en daardoor e6 verzwakte. Toen ik de keuze had tussen een positioneel kwal-offer of een sterke damezet ging ik voor het eerste. Voor de toren kreeg ik een sterk paard + vrijpion. Ik liet echter een snelle afwikkeling naar een nagenoeg gelijke stand toe. Remise derhalve. Donderdag spelen we weer voor de bond. Uit tegen HHP in Brielle.

Reuzendoder

Voor de RSB Bekercompetitie moesten wij aantreden tegen Rokado. Geen lekkere loting als je beseft dat dit de bekerhouder is. Eenmaal aangekomen in Nieuw-Beijerland bleek Ton Dulk reeds aanwezig. Het viertal bestond verder uit Ron Burgerhout, Kees vd Weijden en mijn persoon. De laatste keer dat we hier gespeeld hebben zaten we in een zeer rumoerig zaaltje. Nu was het enige probleem de temperatuur. Als ik het koud heb, dan is het ook koud! :-)
Aan bord 1 speelde Ron een scherpe opening, die ook scherp beantwoord werd. Een complexe stand tot gevolg. Ron stond een pion voor, maar zijn tegenstander had daar, door een actiever stukken spel en een tochtige zwarte koning, compensatie voor. Toen hij misgreep werd hij door Ron vakkundig opgerold. 1-0
Kees had het beste van het spel, een sterk paard tov een zwakke loper werd uitstekend uitgebuit. 2-0. Nog een halfje en we zouden door zijn. Ton had zich weer ouderwets ingegraven en zijn tegenstander leek er niet door te komen. Met wat sterke verbonden vrijpionnen achter de hand kon dit bijna niet mis gaan. Toch heeft Ton ergens een bok geschoten, tegen de tijdscontrole had wit een gevaarlijke aanval die Ton fataal werd. 2-1 derhalve.
Het kwam dus op mij aan op tenminste een half punt binnen te halen. Nu was de partij de gehele tijd nagenoeg in evenwicht geweest, maar in het eindspel had ik voordeel. We zaten echter al in de uitvluggerfase toen ik een pion weggaf. Gelukkig kon ik alle andere pionnen afruilen en net op tijd mijn laatste stuk, een loper, voor zijn vrijpion geven. Met een los paard valt niet mat te geven, en dus werd de pot remise.
Hiermee zijn we door naar ronde 2!

Wind & regen

Eindelijk herfst! Op weg naar Delft was de hemel links van Baksteen en Nitro grijs tot donkergrijs, slierten regen waren duidelijk te zien. Rechts gaf een ander beeld, zon en een verdwaald schaapachtig wolkje. Helaas voor mij kwam de wind ook van links.
Na 10 km trappen vielen de eerste druppels. Na 13 km was het echter weer droog, en alleen de wind was nu nog spelbreker. Tegen 5 uur bereikte ik de Zuidbuurt, en de zonnebril was nu overbodige balast. In de invallende duisternis zocht ik mijn weg tegen de wind in naar de Herenlaan. Daar bleek het gem. op 24,4 km/u te staan over de 35 km.

Links

Eindelijk wat links toegevoegd op de webpagina (zie rechterzijde)
Nu wat beter weer zodat ik niet meer in een groot plastic condoom naar mijn werk hoef te fietsen....

Werken op zondag

Net toen ik mijn strakke pakkie aantrok ging de telefoon. Mijn aanwezigheid was op het werk gewenst. Dat risico loop je met pieperdienst. Ik besloot op de Nitro naar het werk te rijden, mijn kunstje te doen, en vervolgens thuis de Tirreno te pakken. Het was mooi weer en dus een geschikte dag voor een snel rondje op de racefiets. Uiteindelijk duurde het kunstje dik 3 uur.... Daarom met Nitro een ommetje gemaakt, slechts 30 km, wel in een nieuw record van 26,4 km/uur. Wat hoger uit had kunnen vallen als Ed niet gebeld had. Met één hand aan het stuur en de ander aan de mobiel (mag dat wel op de fiets?) kon ik nog net een suffe woerd ontwijken. Trouwens, Ed had die drie uur binnen moeten zitten. Niet dat dit hem tot een wederdienst op de fiets zal doen verleiden. Daar ben ik van overtuigd, maar misschien verrast hij mij....
's Middags werd er nog een flink eind gewandeld met Oban, onze logee met eigen web-log.

Judo & Fiets

Terwijl Bram zich in het zweet werkt op de judomat, rijdt de Baksteen op Nitro door het polderlandschap. Ik ben niet de enige, het is fraai weer voor de tijd van het jaar. Alleen de wind is nog steeds wat hard, maar een kniesoor die daar op let. Ditmaal lukt het mij om het gemiddelde op 25 km/u te houden. Dat doet wel ietwat pijn aan de hamstrings, de zit is dus toch net effe anders dan op de Tirreno.
Even na 12 uur land ik, na 33 km, de Nitro bij Mahorokan om Bram op te halen. Bram is gekleed in een "gele trui"; een wielershirt wat nog van Mark geweest is. Gezamenlijk rijden vader en zoon naar huis, moe maar voldaan van hun sportuurtje.

(met dank aan Jim voor het nemen van de foto)

Hokey Spokes

Afgelopen zaterdag stond er een stuk over fietsverlichting in de Volkskrant. Mijn oog viel op de term "kermisverlichting". Er werd gesproken over LED's welke je aan je spaken bevestigt en fraaie patronen trekt tijdens het rijden. Als erkend gadgetfreak besloot ik dit uit te pluizen. Uiteindelijk kwam ik op de site terecht van de Hokey Spokes. Wat een waanzinnig spul! Jammer dat het zo duur is anders zou ik mijn fiets vol hangen met deze verlichting. Vergeet niet op deze link te klikken voor het filmpje.

Door de 100

Vandaag, tijdens het woon-werk verkeer, sprong de km teller van de Nitro op 100. De eerste 100 km van de Nitro zijn onder Baksteen's billen weggegleden sinds zaterdag. Dat er nog vele mogen volgen!

BeOne Nitro

Volgens het KNMI werd het vandaag een aardig droge dag. Ik twijfelde of ik de Tirreno of de Nitro van stal zou halen. Uiteindelijk besloot ik de BeOne Nitro te pakken, ook om gewoon wat te wennen aan deze neue fiets. Vanmiddag rond 3 uur reed de Baksteen richting Schipluiden voor de wind. Langs de Schie en Vlaardingen was het rondje als normaal. Bij de surfplassen langs de A20 besloot ik wat onverharde weggetjes te pakken waar je op de racefiets normaal niet komt. Geen probleem met deze bak! Natuurlijk ligt de gemiddelde snelheid lager dan met de Tirreno, maar het geleverde vermogen zal gelijk zijn. Met verslavend gezoem der dikke banden baant de Nitro zijn weg over het asfalt terug richting werk. Op de Herenlaan trap ik Nitro op de staart, of mijzelf liever gezegd, en met een vaart van 45 km/u vlieg ik over de meet. De totale afstand van 38 km werden in 23.5 km/u weggezoemd.

Scanner

Op marktplaats had ik een scanner gekocht. Vanmiddag kon ik hem ophalen in Vlaardingen, een ritje op de fiets dus! Hiervoor koos ik mijn nieuwe aanwinst uit. De Batavus BeOne Nitro! Man, dat fietste een stuk beter dan vanochtend. De benen voelde beter, en die fiets ligt als een blok op de weg. Om gladde en onverharde wegen lacht de baksteen nu! Baksteen en Nitro legden 23.5 km af in 22.5 gemiddeld.

Vla

Vanochtend was ik aan het dralen. Had geen moraal om te gaan fietsen. Maar het zonnetje lachte mij toe en dus sprong ik op de Tirreno. Mijn voorgevoel bleek juist. Het leek wel of de benen vervangen waren door pakken vla. Geen beweging in te krijgen. Heb ik ooit zo slecht gefietst als vandaag? De 35 km werden in 24,1 km/uur weggemarteld. Er stond een vette wind (6?) en het was fris. Gelukkig had ik wel de winterhandschoentjes aan. Schrale troost......

70 jaar

Schaakvereniging Maassluis viert haar 70 jarig jubileum. Zelf heb ik daar een slordige 25 jaar rondgehobbeld voordat ik in Vlaardingen ging schaken.
Vandaag werd er een snelschaaktoernooi georganiseerd waar ik aan mee deed. De weg naar de wijkvereniging de Flat werd afgelegd op Baksteens neue Batavus BeOne Nitro!In een voorselectie van 7 ronden volgens het Zwiters systeem scoorde ik een goede 2e plaats met 5.5 punt.Ik werd derhalve in finalegroep 1 ingedeeld.
Tot mijn schrik verloor ik de eerste partij van Menno, die ik die ochtend nog een aantal keren alle hoeken van het bord had laten zien.
Niet getreurd, een puntje verliezen kan altijd. In ronde 2 moest ik tegen de gedoodverfde favoriet Seeleman. In de tijdnoodfase kon ik hem mat zetten, een flinke opsteker!
Helaas bleek dit niet de gehoopte ommekeer.... De volgende 4 ronden verloor ik mijn partijen. (Oa van Aad Doelman, erelid, die het 18 jarig bestaan van de vereniging nog meegemaakt heeft!) Ipv 5 november leek ik een timpewarp naar een maand verder gemaakt te hebben. Tenminste als je zag hoeveel stukken ik mijn tegenstanders kado deed.
In de allerlaatste ronde, tegen clubgenoot Jan van Elburg had ik dan weer het geluk aan mijn zijde. In een remisestand verwisselde hij 2 zetten en kon opgeven. Totaal een teleurstellende 2 uit 7. Maarten Verboon, bekend van de rondjes fietsen met de Baksteen, legde beslag op een 2 plek in zijn groep.
Het toernooi zelf was goed georganiseerd, zowel qua wedstrijdleiding en de interne mens. Een minpunt was het roken wat in een zgn halletje (lees ruimte zonder deur aan speellokaal) mocht bij slecht weer. Het was schitterend weer, maar klaarblijkelijk niet voor de rokers.... Thuis konden de kleren direct in de was.

Het schaakdiagram toont een fragment uit mijn partij tegen Paul Blok (zwart). Paul speelde listig 1. ... h6-h5+ Als ik de pion neem zit mijn koning na 2. ... Kxf5 opgesloten op de h-lijn. Ik speelde echter 2. Kf4 en zwart kwam al snel in zetdwang en verloor.

Effe snel

Effe snel een rondje gedaan nadat ik Bram afgezet had op school. De voorgenomen 50 km werden er 33 door een buitje bij Delft. Ik besloot de boel wat in te korten, ook al vanwege een moe gevoel in de beentjes. Gemiddeld werd er op de Tirreno 27 km/u gereden. Straks bij neef Richard langs om een blik te werpen op een Batavus BeOne Mountainbike....

7

Vandaag zo'n beetje het beste weer van deze week. Zon, en de warmste dag sinds meer dan 100 jaar! Dat werd gevierd met een rondje fietsen. De wind bleek toch wat harder dan vermoed. Onderweg leek het of sommige vogels de sensatie van snelheid als gaaf ervaren. Een stel kraaien liet zich voor de wind vooruit jagen alsof het F16's betrof. Bij Delft kwam ik de eerste afgestapte dame tegen. Ze had geen zin/puf om tegen de wind in te fietsen. De Baksteen draaide de beentjes gewoon rond, maar soms viel het tempo terug tot 20 a 25 km/u. In de Broekpolder dook ik instictief in elkaar toen ik het gekraak van een vette tak in mijn nabijheid hoorde. Gelukkig bleek dit toch nog een meter of 5 van mij af te gebeuren. Uiteindelijk werd de Waterweg bereikt. Hier bleek de wind haaks op mijn rijrichting te staan. Geloof mij, lieve lezertjes, je kunt beter de wind van voren hebben! De rukwinden waren dermate hard dat ik geen gebruik kon maken van het ligstuur. Ik zou gewoon omwaaien! Uiteindelijk bereikte ik de Stormvloedkering alwaar ik direct de richting van Maassluis insloeg. Vandaar naar de Gaag en Herenlaan. Door het gevecht met de wind stelde de eindsprint niet veel voor; net boven de 50km/u. In totaal werden 49,5 km in 26,4 km/u afgelegd. De windkracht in Hoek van Holland bleek 7.....

C.H.E.S.S. 1 - Erasmus 2

Vanavond moesten we weer aan de bak; de tweede RSB wedstrijd in klasse 1a stond op het programma. Het team was compleet, dus de verwachting hoog. Al snel leek deze verwachting uit te komen. Bas (Bord 6) zijn tegenstander zag wat over het hoofd en snel gingen de stukken in de doos. 1-0. Vervolgens duurde het lang eer er een nieuw resultaat te melden viel. Martijn (Bord 7) had zijn stelling compleet dichtgeschoven, en met een ijzersterke verdediger (Kc5!) werd tot remise besloten. 1,5-0,5. Kees (Bord 2) probeerde van 't Hoenderdaal op de knieen te krijgen. Vergeefs, deze gaf geen krimp. 2-1 Weer duurde het voordat er een pot afgelopen was. Ditmaal was het Ron die weer ouderwets aan het scoren is. 3-1. Rene (Bord 5) sloeg even daarna remise af als ik het goed gehoord heb. Das jammer dacht ik nog, want met Ton (Bord 3) op winst zou dat halfje genoeg zijn voor een overwinning. Lang hoefde ik echter niet te treuren, Rene won :-)
4-1 op het scorebord en nog 3 partijen bezig:
Bart aan bord 8: onduidelijk
Ton aan bord 3: vele pionnen voor = vet gewonnen
Mart aan bord 4: ik stond verloren
Kortom een overwinning zat er in. Alle drie de resterende partijen kwamen in de laatste fase. Met allebei minder dan 5 minuten op de klok bood mijn tegenstander remise aan. Ik was ontsnapt! Bart verliest en Ton wint. Kortom een 5,5-2,5 overwinning. We zijn nog ongeslagen. Later deze maand wacht ons de uitwedstrijd tegen het Houten Paard. Hier hebben we nog wat goed te maken, twee jaar geleden lieten we een matchpunt liggen.

Nog even wat over mijn eigen partij. Ik speelde tegen Pim Kleinjan. Voor mij een oude bekende; in een pre-Internet tijd speelden wij al correspondentieschaak via een BBS (ja ja, nog met een 2400 baud modem). Dat zal zo'n 15 jaar geleden zijn geweest..... Tijdens diverse toernooien hadden we al eens een rapid partij gespeeld, maar nog nooit een "klassieke" partij. Dit keer de eerste dus! Ik kwam redelijk goed uit de startblokken en had een prettige stelling. Pim bleef scherp opletten, en langzaam maar zeker droogde mijn voordeel op. In een gelijke stand besloot ik, gezien de tijd, een snelle zet tussendoor te doen. Stom! Kost gelijk een pion en ik stond verloren. Pim koos echter in het eindspel een verkeerd plan, en plots, zonder dat ik er zelf erg in had, was het potremise! Hier had ik niet meer op gerekend, maar het halfje is natuurlijk zeer welkom.

Fraai herfstweer 5

De Baksteen reed vandaag een van zijn vertrouwde rondjes. Via de Lickebaert gleed de Waterweg voorbij. Gleed lanzaam moet ik zeggen, er stond een vet ZO-windje. Mijn tijdstip van vertrek, rond half 9, bleek ongelukkig gekozen. De windkracht liep nm tegen 6 gedurende mijn rondje. Enfin, eenmaal in Vlaardingen aangekomen kon ik uit de wind draaien. Via de Broekpolder ging de tocht langs de Vaart, de Woudweg, naar Schiedam. Van daar naar De Kandelaar en vervolgens richting Delft, Schipluiden en Maasland. Via de Gaag richting Maassluis, en toen naar Hoek van Holland. Lekker doortrappen voor de wind! Eenmaal in Hoek van Holland moest de neus weer in de wind.
Bij de Stormvloedkering aangekomen werd deze 5 maal beklommen. Nu zag ik wel op tegen de terugweg, maar het geluk leek met mij! Een groep van 6 renners draaide net voor mij de bocht richting Waterweg op. Ik pikte aan en dacht al aan het komende zuigwerk wat mij moeiteloos naar Maassluis zou leiden. De groep fietste heel rommelig. Eén der renners reed of hij alleen was; zwaaide alle kanten op met zijn fiets. Attent zag ik even later een vette kwat, als in SlowMotion, door het luchtruim zweven. Gelukkig kon ik deze ontwijken. Stel je voor dat je net om lucht loopt te happen en zoiets slingert naar binnen :-)
Rommelig zei ik. Er werd raar overgenomen en van enige organisatie was geen sprake. Naar mij werd enigzins vreemd gekeken, een vreemde eend in de bijt. Ik besloot het treintje te gaan trekken, en met 28 in het uur reed ik aan kop. Ze konden niet volgen.. Ik liet mij afzakken en koos weer een beschut plekje. Toen ik later weer de zaak los reed aan kop, besloot ik ze achter te laten. Het laatste stuk werd binnensdijks afgelegd. Totaal 60 km in 27 km/u.

Afscheid

De Baksteen nam vandaag afscheid van een serie overwinningen. Een loeisterke Piet kon, middels een lange versnelling, de Baksteen achter zich houden. Hulp (lees verraad!) van Ed was hierbij nodig om zijn tactisch inzicht aan te scherpen.
De 49 komma nogwat km werden in 29 km/uur gemiddeld gereden. Niet gek met een barre oostenwind. Opmerkelijk was wel mijn overwinning op de Stormvloedkering. Na vijf beklimmingen bleek ik als eerste aan te komen en derhalve de virtuele bolletjestrui te kunnen claimen....

Ook nam de Baksteen afscheid van zijn Batavus. Via Marktplaats kreeg deze Schicht een nieuw plekje in Den Bosch. Een bewogen dag.....
's avonds belt Henk van Arkel (wmr LeoII bd) voor de traditionele jaarlijkse Tankersbijeenkomst in Dieren. Een pleister op de wonde welke vandaag getrokken is.

Strak windje

Dit gedrocht schijnt een dameszadel te zijn... Waar gaan de batterijen in?

De Baksteen hoopt morgen weer wiel te kunnen rennen. Vandaag en gisteren waren te "herfstig". Wel werd, verstopt in regenkledij, de woonwerk kilometers op de Giant gemaakt. Deze laatste snakt naar een winterbeurt. Wie niet?

De Baksteen

Maarten op de racefiets

Vanochtend was het nog donker toen Aad, zijn zoon Maarten en de Baksteen richting de Stormvloedkering reden. Maarten reed op de oude racefiets van Aad. Duidelijk in zijn sas met dit vehikel reed hij moeiteloos mee. Vanaf de Stormvloedkering hadden we zicht op de opkomende zon. Voor de wind reden we naar Maassluis en Schipluiden. Donkere wolken leken ons in te halen, waarop we besloten bij Schipluiden direct richting Vlaardingen te rijden, over de Zouteveense weg. Vandaar via de Broekpolder en Zuidbuurt naar huis. Dik 38 km werden in 23,2 km/uur gemiddeld afgelegd.

Uit je verschoning waaien!

Ondanks voorspellingen van regen en onweer reed de Baksteen vanochtend op de Tirreno naar het werk. Rond 3 uur 's middags werd het rondje aangevangen. Met een hele vette ZuidZuidWestenwind (kracht 5 a 6) reed ik eerst naar de Stormvloedkering, vervolgens naar Vlaardingen, Delft, Schipluiden en terug naar Maasland. Een tijd geleden dat ik met zo'n wind rond heb gefietst. En niemand om achter weg te kruipen!! Sommige collegae hebben de fiets al op zolder in het wintervet staan, anderen zijn amechtig, en weer anderen rijden hun rondjes alleen tot zij sneller materiaal hebben.
Enfin, vooral met de wind in de neus was het zwaar trappen. Ik was al blij als ik dan de teller richting 25 kon laten bewegen. Voor de wind dik dertig, tot veertig, met twee vingers in de neus! Het zonnetje scheen het grootste deel van de tocht, geen druppie regen gezien. Na 51 km passeerde ik de meet op de Herenlaan. Gemiddeld 27,1 km/u.

Voor fietsers wat leuke (weer)links:
On-line is windfinder aan te raden, klik op de link en je hebt gelijk de wind- en weersvoorspelling in Hoek van Holland te pakken.
Op de PC heb ik Weather Pulse draaien. Je kunt dit gratis gebruiken voor 2 steden. Ik heb Hoek van Holland en Vlaardingen staan. Altijd actueel weernieuws!

Gebulder

Vandaag ging de Baksteen met gezin, net als de rest van Nederland zo leek het, naar Blijdorp.
Is en blijft een leuke dierentuin. Het zou de laatste mooie dag zijn voorlopig. Staand in het zonnetje SMSte ik fietsvrind Ed wiens weblog deze maand nog geen nieuw fietsavontuur heeft. Ed zit ietwat in de lappenmand. Te weinig vitamine C?
Het hoogtepunt van het bezoek aan Blijdorp was het gebrul van de lokale leeuw. Allemachtig wat een volume! Het lijkt wel of zo'n beest een ingebouwde megafoon heeft....

Slapen achter het bord

Mijn tweede partij in de interne competitie van CHESS moest ik tegen Bas van Driel spelen. In een Scandinaviër beloot ik vroeg af te wijken. Dat was op zich niet zo'n ramp omdat Bas niet de meest aggresieve voortzetting koos. Toen ik echter Pc6 ipv Pd7 speelde verloor ik snel een pion. Zat gewoon te slapen met de ogen open! Gelukkig had ik compensatie in de vorm van actief stukkenspel en open lijnen. Dit bleek voldoende voor remise. Intern scoor ik nu 1.5 uit 2 (75%)

Oud Rubber

Toen ik vanochtend Piet in Vlaardingen zag staan was ik toch enigzins verrast. Gisterenavond hield hij nog een slag om de arm, de fiets moest nog nagekeken worden, enz. De Baksteen was blij met wat gezelschap, en vrolijk babbelend reden hij en Piet O. een klein rondje M@rt. Piet verplaatst zich op een oude Gazelle, welke reeds gebruikt werd om van Maassluis naar de HTS te komen. Dit alles een 25 jaar geleden. De bandjes stammen waarschijnlijk ook uit die tijd, en waren in verregaande staat van ontbinding. Lucht ontsnapte uit de achterband en de rit had niet veel langer moeten duren. Vermoeid maar voldaan nam Piet afscheid.
De Baksteen reed verder, en reed totaal 74 km in 24,6 km/uur.
Thuis werd de Tirreno flink gepoetst.
's Middags werd met het gezin en Kees en Jolanda + Kidz nog een ritje gemaakt naar de Stormvloedkering. Een vette oostenwind dreef ons voort. De weg naar huis viel ietwat tegen vanwege hetzelfde windje. De 21 km werden in 14 km/uur afgelegd op de Batavus.

Topalov Wereldkampioen!

De schaakwereld heeft een nieuwe kampioen: Veselin Topalov. In Argentinië bleef hij de rest van de wereldtop ver voor.
De Baksteen feliciteert Veselin, en hoopt dat hij nog jaren zijn fraaie spel laat zien. Door het behalen van het wereldkampioenschap is hij de tweede wereldkampioen schaken die de Baksteen de hand geschud heeft. Euwe ging hem voor :-)

IOMEGA ZIP Drive

Deze week heb ik via marktplaats een ZIP drive gekocht. Kost tegenwoordig geen drol meer met al die CD/DVD branders. Vandaag ging ik nog wat schijfjes ophalen in 's Gravenzande. Op de racefiets natuurlijk! De weg parallel aan de dijk, richting Hoek van Holland, wordt opnieuw geasfalteerd, en de Baksteen moest daar stapvoets rijden om de rotzooi te ontwijken. Na het ophalen der schijfjes ging het richting Hoek van Holland en voor de wind naar huis. In totaal een km of 32 in 25,6 km/uur.
Na een douche snel Bram uit school gehaald. Vervolgens reden we, per auto (jaja, soms kun je niet anders) naar Schiedam om Jim op te halen die van schoolkamp kwam. Daar sprak ik Piet O, die aangaf aanstaande zondag mee te willen trappen! Goeie poeier Piet! Nu Aad nog even kietelen.

Fraai herfstweer 4

Met een ommetje fietste de Baksteen naar huis. Het, ietwat verzwakte, herfstzonnetje lichtte het polderlandschap op fraaie wijze toe. Langs de Waterweg (Het Scheur) was het lekker rustig. Vrolijk trappend werden er 33,5 km in 28,2 km/u afgelegd. Morgen nog een rondje?

Draaien!

Vanmiddag, rond de klok van 12 uur sprongen Ruud en ik op de fiets. Ed, klagend over niet fit zijn, ging dus niet mee. Het was lekker weer, maar er stond een lelijk windje. Dit ondervonden we vooral langs de Waterweg. Richting Woudweg leek de wind nog immer tegen terwijl ik haar hier mee had verwacht. Naar Delft kon er dan geblazen worden, en tussen de 36 en 42 km per uur joegen we op een renner. Helaas moesten we na een meter of 500 een andere weg inslaan. We zagen beiden op om de Gaag met vette wind tegen te ronden. Maar het geluk lachtte ons toe. Een drietal renners draaide, net voor ons, de Gaag op. De renners bleven in vaste formatie aan kop rijden. Een klein mannetje, ietwat kalend en derhalve een Ed Look-Alike, bleef maar tempo rijden. Een molentje werd niet gedraaid. Na een minuut of 10 gilde Ruud; "DRAAIEN!", dit resulteerde echter alleen in verstoorde blikken naar achteren.
Tot de Herenlaan konden we van dit alles genieten. Toen we de Herenlaan opschoten vroeg ik Ruud of er nog afgesprint werd. Na zijn ontwijkende antwoord meldde ik dat de vraag een Ja/Nee antwoord behoefde. Met wat tegenzin reed hij toch mee toen ik versnelde. Toen hij naar zijn voorbladen gluurde en "Oh, ik moet ff een tandje bij zetten" uitbracht, sprong ik snel weg. Dat schakelen kost toch weer een halve seconde en die kon ik goed gebruiken. Ik bleef los en de gladiolen waren voor mij.
De 52 km werden in 29,7 gemiddeld afgelegd.

Heen en weer

Vanmiddag zijn Lilian en de Baksteen op "Badkamersanitairjacht" geweest in Sliedrecht. De kinderen werden bij opa en oma in Papendrecht geparkeerd. De Baksteen legde de afstand naar én van Papendrecht met de fiets af. Het was niet zulk mooi weer als gisteren, ik vertrok onder een donkergrijze lucht, maar toch wel lekker. Weinig wind en een redelijke temperatuur. De route ging, gezien het gebrek aan tijd, helaas dwars door Rotterdam. Er stond, zo te voelen, een zeer zwak zuidoostenwind. In totaal werden er 81 km in 26,5 gemiddeld afgelegd. Niet gek voor dat manouvreren door de stad.
De GPS krijgt toch wat kuren, ik moet er regelmatig een tik op geven omdat het display raar doet. Hij zal een keer open moeten, maar daar zie ik nog tegenop.

Sliedrecht 2 - C.H.E.S.S. 1

Vanavond moesten we aantreden voor onze eerste competitiewedstrijd in het nieuwe schaakseizoen. Dit jaar zitten we ingedeeld in de 1e klasse A van de RSB.
Aangezien we verstrekt zijn door de komst van Kees van der Weijden zijn de verwachtingen hoog gespannen. Kunnen we een gooi doen richting promotieklasse? Dan zullen we in ieder geval moeten winnen. Sliedrecht zou het zwaar krijgen zoals weldra bleek. Bord 5, Rene Mersch(met wit) was als eerste klaar. Remise door zettenherhaling. (Zie diagram, er volgde 1. ... Dd5 2. Pf3 Dd6 3. Pf6) De stand was reuzecomplex, en ik schatte in dat hij hier verstandig aan deed. Martijn van der Vaart komt de eer toe het eerste punt voor ons te scoren dit seizoen. In een franse partij werd zijn tegenstander gefopt en kon opgeven. Lange tijd bleef de stand 0.5-1.5, tot mijn tegenstander remise aanbood. In een saaie pot (De Geeuw van de Leeuw wordt deze opening genoemd??) kon ik, met zwart aan bord 4, geen potten breken tegen Robert van Rekom. Juist, de zoon van Jerry. Remise derhalve. Tijdens de korte analyse van deze pot konden de stukken in de doos bij Bord 1; Ron Burgerhout en Bord 2; Kees van der Weijden; zij wonnen hun partij direct achter elkaar. Een flinke opsteker, en aangezien Ton Dulk (Bord 3) de druk van zijn tegenstander had doen wegebben, zoals alleen Ton dat kan, hing de overwinning in de lucht. De laatste 2 borden toonden een wisselend beeld. Aan bord 8 leek Jan van Elburg de zaak in evenwicht te kunnen houden. Zijn tegenstander bleek echter toch voordeel uit de complexe stand te kunnen halen. Kwaliteitswinst en ook partijwinst waren zijn deel. Ondertussen had Ton zijn toreneindspel gewonnen en was alleen Bart Voogt (Bord 7) nog aan het spelen. Helaas had hij een mooie stand om zeep geholpen, en uiteindelijk moest hij berusten in verlies. Eindstand 3-5. De eerste winst is binnen, dus promotie is zeker mogelijk. Eind deze maand komt Erasmus op bezoek.

Fraai herfstweer 3

Aan het einde van de middag werd een sportuurtje genoten. Tirreno en Baksteen reden via Delft naar Vlaardingen. In de Broekpolder schoot mij te binnen dat Ruud gemeld had dat de parallelweg smerig was. Ik reed derhalve langs de Foppenpolder, genietend van een schitterend polderlandschap in een ietwat flauw zonnetje.
De vorm was niet super, maar ook niet slecht. De 35 km werden in 28,5 km/u afgelegd.
Het plaatje is één der schilderijen van Edward Hopper. Een reproductie hangt in de woonkamer van de Baksteen.

Fraai herfstweer 2

Zelfde ommetje, wel meer wind vandaag. Nog steeds auw in de benen, waar komt dat toch vandaan? De vaart komt er niet in. Pas als ik door 3 renners gepasseerd wordt gaat het gas er op en sluit ik voor 300 meter aan. De mannen gaan helaas mijn kant niet op.
Thuis val ik weer op moeders Nasi aan.
De 28 km werden in 26,5 km/u afgelegd.
's Avonds wordt broer Jaap gefeliciteerd met alweer zijn 43e streepie.

Fraai herfstweer 1

Vandaag de zonsverduistering gemist. Maar wel met een ommetje naar huis. Weinig wind, een graadje of 18. Wat wil een mens nog meer. Vrolijk fiets ik naar Schipluiden waar ik een strakke renner oppik die echter liever mijn wiel houdt dan kopwerk verricht. De benen doen auw, maar gelukkig draai ik, zonder de zuiger, voor de wind. Thuis val ik aan op de Nasi van moeders.De 28 km worden in 28 gemiddeld afgelegd.

Watjes!

Zondagochtend! Het is de dag van de koppeltijdrit. Om een of andere reden vindt de Baksteen dit spannend. Ik slaap licht, en hoor het de hele nacht regenen. Uiteindelijk sta ik in mijn vacuumpakje, klaar om de Tirenno te bestijgen. Een blik uit het raam leert mij dat de hemel goed lek is. Ik besluit Ed te bellen.
Ook Ed loopt thuis te ijsberen, ziet er tegenop om de zeikregen in te stappen, temeer omdat zijn Metgazelle ijverig gepoetst in de gang staat te glimmen. Als echte watjes besluiten we dit jaar "over te slaan".....

NK Rapid

Het nederlands kampioenschap rapidschaak werd ditmaal door "mijn" schaakvereniging georganiseerd. Zelf had ik mij ingeschreven voor de B-groep, vanaf een rating van 1850. Nu zit ik daar net boven en was derhalve één van de mindere goden in die groep. Met 3 uit 9 voldeed ik net boven verwachting. Versleten van een hele dag schaken fietste ik door de stromende regen naar huis.
Eindstand groep B

Afschroefbare benen

Zou wel makkelijk zijn, ff een paar goede benen onderbinden. Vanmiddag was het weer niks tegen het windje (laat dat je maar weg...) in. Het heen en weer fietsen naar Den Haag zit er op. In totaal 137 km in 23.7 per uur. Terug in Maassluis wipte ik bij Cees Boer aan waar mij graties (goede service mannen!) een nieuw RVS boutje voor mijn ligstuur door Edwin werd aangereikt. Nu hopen dat de benen weer goed zijn voor as zondag tijdens de traditionele koppelkoers.

De Baksteen

Benen noch Moraal

Vanochtend ging het hard voor de wind, en ik was snel in Den Haag. In de middag ging het een stuk minder, eerst probeerde ik een snellere weg uit Den Haag te vinden. Niet dus...
Vervolgens moest ik tegen een vette wind in trappen. De benen voelde moe aan, en ik had er niet veel zin in. Dat belooft nog wat voor as zondag in de koppelkoers.... In Maassluis reed ik plots naast neef Richard, die een schalkse opmerking over mijn ontbrekende ligstuurpad maakte. Vervolgens vertrouwde hij mij toe dat hij een geschikt boutje voor het ligstuur had. Dat wordt morgen ophalen!
De 45 km werden in een onbekend laag gemiddelde afgelegd :-)

Eerste punt

Vanavond speel ik mijn eerste partij voor de huishoudelijke competitie. Ik mag aantreden tegen een nieuw lid, Tamme Dijkstra. Snel blijkt dat Tamme de opening niet beheerst. Dit wil echter niet zeggen dat hij niet kan schaken. Ik besluit de partij rustig op te zetten, en langzaam maar zeker kom ik beter te staan. Ik zet een klein valletje op, net op het moment dat Tamme snel speelt. Hebbes! Ik win een stuk, en niet veel later geeft hij op. Mijn eerste punt dit seizoen.

Cursus

Drie dagen lang zit ik in Den Haag op cursus. Een aanbod van Piet om mee te rijden wijs ik resoluut van de hand! Er moet gefietst worden. Deze eerste dag tref ik het niet, in Rijswijk lijken er 30 man op rij te staan met volle emmers die ze op mij legen. In 30 seconden ben ik doorweekt. Gelukkig is er bij het leslokaal een douche, en fris zet ik mij aan de studie.
Terug moet ik de natte rommel wil aantrekken, gelukkig warmt dit snel op, en zonder problemen rij ik, windje tegen, naar huis.
45 km in 24 gemiddeld.

Defect ligstuur

De gebroken bout.

Heb ik weer!

Om 6u05 ging Baksteens wekker af. Een klein uur later werd de pont naar Rozenburg opgereden. Niet één fietsvrind was op komen dagen. Met een tegenwind uit het zuid-oosten ging het richting het Spui om daar het volgende pontje te pakken. Vervolgens richting Numansdorp voor een rondje Middelharnis. Het zonnetje was ondertussen gaan schijnen, een mooi polderlandschap onder Baksteen's ogen ontvouwent. Ik kreeg er plezier in, en om tempo te maken besloot ik mijn ligstuur te gebruiken. KNAP! zei één der pads. Gelukkig bleef ik op de fiets. Dat was een duidelijke domper!
De onderdelen verdwenen in de zak en ik vervolgde de tocht. Langzaam maar zeker kwam de Haringvlietbrug dichterbij.
Daar aangekomen de volgende domper; de brug was afgesloten ivm asfalteringswerkzaamheden. "Heb ik weer!", ging er door mij heen.
Er werd rechtsomkeert gemaakt en voor de wind reed ik vóór de donkere wolken in mineur naar huis.
De 75 km werden in 27 km/uur afgelegd.
Wordt Allesandro wereldkampioen vandaag?

Rubber benen

Vandaag weer met een ommetje naar huis. Gisteren een US Postal shirt van neef Martin gehad. Zou dit Lance Armstrong shirt mijn tempo positief beinvloeden? Eenmaal op de fiets reageren de benen anders dan anders. Dat maffe zaalvoetbal ook...
Met een paar rubber benen ploeg ik mijzelf richting Schipluiden. Er komt geen vaart in, en ik prijs mij gelukkig dat fietsvrind Ed niet op de fiets is. Het is aangenaam weer, weinig wind en een lekker najaarzonnetje. Vanaf Delft neem ik de kortste weg naar huis. Na 27,5 km koersen in 26,5 km/u gemiddeld verlaten mijn billetjes het zadel van de Tirreno.

Gele trui

Het sportuurtje wordt met Piet en Ed doorgebracht. Dat is een tijd geleden! Er staat weinig wind en al snel rijden we dik 30 in het uur. Kop over kop gaat het richting stormvloedkering waar ik beide heren voor laat gaan. Ik spaar de benen voor de sprint.
In hoog tempo gaat het richting Vlaardingen, Kandelaar, Schipluiden en weer richting Maasland. Piet rijdt weer als vanouds en Ed loopt te miepen dat ie "op" is. Speelt hij dit? De Herenlaan moet duidelijkheid brengen. Het tempo valt terug tot onder de 30 en het zenuwspel begint. Voor een aantal minuten zitten we gedrieen gevangen in ons kleine wereldje richting de Meet.
Ik kies positie achter beide heren en kijk de kat uit de boom. Ed spoort Piet aan mij op te sluiten. Piet luistert gedwee. Ed spoort Piet aan te gaan sprinten. Piet luistert gedwee. Piet's benen echter niet. Als ik aanzet en rechts naar Piet kijk lijkt hij, in zijn Gele Trui, stil te staan. Ed lijkt inderdaad "op", en ik win met twee vingers in de neus. Ed claimt de bolletjestrui. Piet is blij dat ie weer mee komt.
De 60 km worden in 32 km/uur afgelegd.

Na werktijd rij ik gezapig richting Hoek van Holland, wordt bezocht door hongerklop, eet een energiereep, rij genietend naar huis. 20 km in 26 km/uur

's Avonds moet er gevoetbald worden, de vorm is slecht....

10x

Met een ommetje naar huis. Ed gaat mee en besloten wordt via de Hoek naar huis te fietsen. In gezapig tempo passeren we Maasdijk. Het weer is mooi, het tempo laag. Ed verhaalt van de vellen op zijn billen. Hij heeft de ultieme Kruidvatfietsbroektest gedaan door 320 km in dit broekje af te leggen. In één dag lieve lezers!
De stormvloedkering nadert en Ed vraagt hoe vaak we haar gaan bestijgen. "Doe maar een voorstel", antwoord ik. "50x?" zegt Ed. Gelukkig een grap... We besluiten het op 10 te houden. Als we de 8e klim doen versnelt Ed. Brutaal ga ik er overheen. Dit kost mij zoveel kracht dat ik de afdaling amechtig over het stuur hang. In de 9e klim moet ik Ed laten gaan. Dit is toch meer zijn stiel besef ik. Laat mij maar op het vlakke sprinten. Ed wint afgetekend. Om hem te foppen maak ik aanstalten om voor de 11e keer omhoog te gaan, er op rekenend dat hij begint te twijfelen aan zijn telkunst. En ja hoor, het zaad der twijfel doet bijna zijn werk, maar mijn benen zijn op en ik maak rechtsomkeert. In een nog gezapiger tempo rijden we voor de wind "ouwenelend" naar Maassluis waar Dirkswager 18 graden celcius aanwijst.
De 29 km worden in 24,1 km/uur afgelegd.
Thuis staat er een mailtje van Der Ruud in de mailbox. Hij heeft een nieuw speeltje gescoord; een Jan Janssen Paris Nice (zie plaatje). Pre-Furiadekorting?

Zondag

Na een paar dagen nattigheid begint deze zondag schitterend. Maar aangezien Lilian een weekend de hort op is, kan er niet gerace-fietst worden. Bram kan nog niet alleen gelaten worden, of de verzekeringspremie moet flink omhoog. Ik denk dat het een rondje fietsen wordt met dit gevaar op twee benen. Kan Jim zijn huiswerk op het gemak maken.

Nattigheid

Eindelijk weer op de fiets. Na een week "niets doen" mocht ik vandaag weer een stukje fietsen. Ondanks de regen spoot ik gelijk met 30 in het uur weg voor een sportuurtje. Zonder echt diep te gaan bleef de teller boven de 30 hangen, op de bochten na. De nattigheid nodigde niet uit tot snel bochtenwerk... Desondanks werd het gemiddelde van 30 km/u gehaald. De afstand bedroeg 35 km.
Jammer dat Ed zijn virtuele snor drukte vandaag....

Rete-hard

Ed was in een goede bui, zijn ATB-MontVentoux-Record is door collega Rudi niet benaderd. Mogelijk moet Ruud zelfs plaats 3 claimen, achter de Baksteen!
Om dit heugelijke feit te vieren reden Ed en ik een vreugderondje. Met direct het gas erop ging het richting Schipluiden. Onderweg pikten we nog een collega op, die zonder moeite de dik 30 mee kon blazen. Bij de Kandelaar ging hij richting Bergschenhoek, wij richting Schiedam. Daar aangekomen stond de teller boven de 33 gemiddeld! Het ging vervolgens kop over kop naar Vlaardingen. Bij de Vaart aangekomen bleek de voorband lek, en bleef ik in de bocht nauwelijks op de been. In een heerlijk zonnetje werd de binnenband verwisseld voor een heel exemplaar. Wederom kop over kop werd Maassluis bereikt, en via de Parallelweg en Herenlaan kwam de finish in zicht. Even aanzetten was voldoende om Ed achter mij te laten.
Het gemiddelde van dit rondje van 34 km was 31.2 km/uur. Wie weet hadden we de magische grens van 33 wel gehaald als ik niet lek had gereden....
's Avonds plakte de Baksteen het bandje, met de benen nog onrustig van het gereden tempo.

Weer eens met Ed

Om half 5 des middags sprongen De Baksteen en De Magneet op hun Gazelles. Het was een tijd geleden dat beide helden in elkaars zog naar adem mochten happen! Ed leek sterk door langs de Zweth hard door te trekken. Toen dit water achter ons verdween, was ook Ed's virtuele pijp leeg. Het was mijn beurt om lang kopwerk te verrichten. Maar na een avond voetbal en flink bieren valt dit niet mee lieve lezertjes! Uiteindelijk kwamen we, na 39 km in 29,8 gem, in Maassluis aan en namen we tevreden afscheid. Morgen nog een rondje?
Bij thuiskomst bleek Lilian met Ruud's vrouw gesproken te hebben. Deze onverlaat wil zijn prestatie op de Mont Ventoux maar niet aan zijn collegae communiceren! Via Lilian weet ik wel dat hij onderweg afgestapt is, en met samengeknepen billen en remmen afgedaald is. Dat zal Ed plezier doen!

Geen weer om te werken!

Ik had nog wat uren extra gewerkt in de vakantieperiode. Vandaag was het een mooie dag om deze te cashen. Rond 1 uur werd de Giant bestegen en ging het richting Maassluis. Snel wat drank gekocht voor de jarige collega Simon, en dan naar huis. Eenmaal ik het strakke pakkie kroop ik op de Tirreno en vol goede moed reden we richting Vlaardingen. Het oostenwindje langs de Waterweg bleek wel wat aan de flinke kant. De dijen werden gelijk gevoeld, maar ik besloot mijzelf niet te sparen. Via Schiedam werd de Zweth bereikt en vervolgens ging het richting Delft, Schipluiden en Maasland. Met de wind in de rug kroop het gemiddelde langzaam maar zeker richting 29. Vanaf het einde van de Gaag reed ik richting Staelduinse bos en Hoek van Holland. Daar aangekomen stond het klokje op 45 km en 29,6 gemiddeld. Niet slecht dacht ik, maar veel winst dacht ik niet meer te kunnen boeken; de benen waren moe en de wind was het hele eind terug naar Maassluis tegen. De terugweg bleek inderdaad zwaar. Vermoeid probeerde ik een kwat weg te tuffen. Helaas voor mij kwam ik niet verder dan de linkerbicep. Gezien de stroperigheid van dit uitwerpsel bleef het daar de rest van de rit dapper zitten. Langzaam maar zeker zag ik het gemiddelde dalen. Bij Maassluis west kwam dan eindelijk de 29,0 in beeld. Ik besloot de laatste kilometers boven de 29 te rijden, en ondanks protest van de beentjes lukte dit.
De 55 km werden in 29.0 km/u afgelegd. Er stond een heerlijk zonnetje, maar wel een lelijk (4+) windje. De kwat verdween in het doucheputje. Een uurtje of 5 na het rondje gloeien de benen nog na. Morgen maar ff rustig aan........ misschien :-)

Aad en de Baksteen

Vanochtend om 8 uur is Aad aanwezig voor een rondje. Met schitterend weer rijden we een kort rondje richting Delft. Keuvelend over van alles en nog wat rijden we richting Stormvloedkering. Daar neem ik de heuvel 2x op wrede wijze, Aad pakt haar 1x. Met het zonnetje op de snoet rijden we rustig naar Maassluis.
De 42,5 km worden in 24,1 afgelegd.
De Baksteen wenst Maarten veel succes met zijn Coopertest. Jammer dat je die niet mag fietsen!

Eindelijk weer benen!

Zaterdagmiddag, 4 uur in de middag. In Spanje rolt het peleton richting Barcelona. De Baksteen rekent dat hij nog een anderhalf uur heeft voordat de finish bereikt wordt. Er is dus nog tijd voor een rondje! Eindelijk blijk ik weer benen te hebben. Tegen de wind kan ik tegen de 30 rijden, en voor de wind vet daarboven.
Bij de Gaag blijk ik 2 man in mijn wiel te hebben. Ze nemen niet over en ik besluit ze los te rijden. Met 40 in het uur gaat het richting Maassluis. Los krijg ik de mannen niet, maar moe wordt ik wel! Ik schiet, met volle benen de parallelweg op, en mijn volgers rijden gelukkig rechtdoor. De pijp is leeg en ik haal het gas er af. De 35 km worden in 30,4 gemiddeld weggeduwd. Thuisgekomen bleek dat ik toch te langzaam gereden heb. Alessandro Petacchi heeft de sprint reeds gewonnen.

Peter Guiljam op de Kale Berg

Dit verhaal ontving ik enige tijd geleden van Peter:

Even mijn beleving van de Mt Ventoux, 28-07-2005



's Morgens om 8 ging de wekker. Zenuwachtig stap ik uit mijn tentje, wetende dat vandaag de grote dag is aangebroken. Na 19 jaar eindelijk de Mt Ventoux op! De voorbereiding was slopend... Op een dag 6 keer achter elkaar de Col Le Debát (maar 250 meter ofzo) op en afgereden. Verder nog goed geluisterd naar de verhalen van Martin (mijn fietsmaatje van de camping die daarvoor de Mt Ventoux al had beklommen) en mijn vader (10 jaar geleden ook al met de fiets naar boven geweest, en deze keer de meesterknecht:-). Martin had nog Isostar (sportdrank) over, en dat kon ik wel goed gebruiken op de weg naar boven. Op de heenweg heb ik ongeveer een halve liter water gedronken, en ik was nog nooit zo stil geweest. Toen uiteindelijk de Mt Ventoux wel heel dicht bij kwam, kwamen de zenuwen ook naar boven. Zoekend naar hét fonteintje in Bedoin kwamen we erachter dat we niet de enigen waren die vandaag de Ventoux gingen beklimmen. We reden door om iets verderop bij een supermarkt te stoppen, om samen met andere wielrenners de fietsen van de auto te halen, en te beginnen. Na nog een broodje te hebben gegeten, en mezelf helemaal volgegooid met water, begonnen mijn vader en ik aan de klim.

Het eerste gedeelte had wel wat weg van een fietstochtje. Onderweg een beetje praten. Soms leek het wel of het een beetje omlaag ging. Na toch een poosje vals plat te hebben gereden moesten we er aan geloven. Het bos kwam in zicht. De eerst haarspeldbochten werden genomen. Steeds wachtte ik op een haarspeldbocht die ik vorig jaar had gezien. In een brede bocht stijg je een meter of 5, en de binnenbocht loopt meer dan 70 graden omhoog(als je die neemt val je achterover met je fiets). Voor ons probeerde iemand die binnenbocht te pakken, afstappen was het gevolg. Vooruitgestuwd door (onbekende) mensen aan de kant die ons toeriepen, en het inhalen van anderen ging ik steeds geleidelijker omhoog.

Langzaam aan begon de hele klim mij toch op te breken. Ik sport niet zo vaak, laat staan dat ik meer dan één uur achter elkaar inspanning lever. Terwijl ik in het bos reed ging ik toch steeds meer punten herkennen, en ik wist ook dat Reynard niet ver was. Als ik bij Reynard kwam zou ik niet meer stoppen, want dat had ik al afgesproken. Het leek me geweldig om over het kale landschap naar boven te rijden. Maar bij het bordje "Mt Ventoux 6 kilometer" (iets voorbij Reynard) begint alles toch wel te kraken. Ik zit steeds meer aan mijn stuur te trekken, en de voorvering draait overuren. De zon brandt al een poos in mijn nek, dus ik heb de kraag van mijn shirt omhoog getrokken en mijn pet staat achterstevoren. Het is wel geen gezicht, maar het is voor het gemak. 3 kilometer voor de top wordt het even zwart voor de ogen. Ik duik bijna in de berm maar weet nog net mijn stuur recht te trekken. Vanaf dat moment is het meter voor meter omhoog proberen te komen. Af en toe maak ik een flinke slinger. Als er even een auto naast me kom rijden, zie ik mezelf in de ruit en weet dat het niet al te lang meer moet duren. Bij het monument van Simpson krijg ik even kippenvel. Ik zie het al voor de 4e keer, maar als je er zo langs fietst, heeft het wel wat. Bij het monument staan wat mensen die even roepen: "kom op, je bent er bijna". Ik droeg een oranje voetbalshirt, dus de Nederlanders kenden mij wel:-) De laatste kilometer viel wel mee. Het is het steilste gedeelte van de hele klim, maar doordat je weet dat je er bijna bent wil je niet meer stoppen. Toegeschreeuwd door mijn moeder en broertje langs de kant, en mijn vader die voor me fietst, haalde ik toch de finish. Weliswaar niet binnen de onderweg "gemaakte" tijd, maar dat vond ik toen niet erg (mijn richttijd vooraf was binnen de 2.30. Toen ik zonder te stoppen door bleef reden is dat bijgesteld tot 2 uur). Na een eindsprint, die toch behoorlijk tegenviel, kwam ik na 2 uur en 5 minuten over de "finish". Onderweg riep ik nog wel dat ik dit nooit meer zou doen. Maar de drang is wel groot om de volgende keer onder de 2 uur te rijden. Maar eerst maar eens trainen :-)

Pap in de benen II

Het voorwiel van de Tirreno liep gisternmiddag aan. Vandaag voor de zekerheid op de Schicht naar het werk met het plan een ommetje te maken na het werk. Eenmaal op de fiets bleek de moraal nog immer weg, de benen en het vlees zwak. Gelijk naar huis gereden....

Collega Ruud succes gewenst! Hij gaat de komende dagen proberen de Mont Ventoux te beklimmen!

Pap in de benen

Vanmiddag zou ik een sportuurtje opnemen. Ik vertrouwde collega Ruud toe dat ik geen zin noch benen had, ondanks het slikken van Vitamine C en Magnesium tabletten. (Welke renner slikt er niet??) Eenmaal op de Tirreno bleek mijn voorgevoel waarheid. Ik zal derhalve niet teveel uitweiden over dit tochtje. 31 km in 26,3 km/uur. Lekker zonnetje, warm en net teveel wind voor het mooi.

Druivenschaaktoernooi

De voorloper van het schaakseizoen, het Druivenschaaktoernooi, is weer begonnen. De eerste ronde was ik vrij omdat mijn tegenstander zich terug had getrokken. Bang voor de reputatie van de Baksteen? We zullen het nooit weten. Vanavond was ronde 2, mijn eerste partij dus.
Ik mocht tegen Leo Duijvensteijn aantreden. In voorgaande edities was ik hem ook 2x tegen gekomen, maar dan achter de witte stukken. Nu was het mijn beurt om met zwart te spelen. In een scandinavier ging ik (te) vroeg op avontuur met de Dame. Deze raakte ingesloten op h3 en nam vervolgens een zet of 30 geen deel meer aan de paartij. Wonderlijk genoeg bleef ik overeind, mede veroorzaakt door de vele fouten aan beide zijden. Ook toen Leo een speculatief offer bracht in tijdnood. Met een stuk voor, maar met beiden nog een handvol seconden (en een paar gemiste mat in 1 voor Leo) op de klok bood ik remise aan. Leo vond het ook best. Leuke pot, maar verre van foutloos.

[Event "Druivenschaaktoernooi"]
[Site "Naaldwijk"]
[Date "2005.08.30"]
[Round "2"]
[White "Leo Duijvensteijn"]
[Black "Martin van der Hidde"]
[Result "remise"]

1. e4 d5 2. exd5 Nf6 3. d4 Qxd5 4. c4 Qe4+ 5. Ne2 e6 6. a3 Bd6 7. Nc3 Qf5 8. c5
Be7 9. Ng3 Qg4 10. Be2 Qh4 11. Bf3 O-O 12. Nge4 Nxe4 13. Nxe4 Rd8 14. g3 Qh3 15.
Bg4 Qg2 16. Bf3 Qh3 17. Bf4 Na6 18. Qe2 Rxd4 19. b4 h6 20. Bd2 f5 21. Nc3 Bf6
22. O-O-O c6 23. Bf4 Rxd1+ 24. Nxd1 Bd7 25. Ne3 Bd4 26. Nc2 Bf6 27. Ne1 Re8 28.
Nd3 g5 29. Be5 Bxe5 30. Nxe5 Bc8 31. Rd1 Nb8 32. Qd3 Kg7 33. Qd6 Na6 34. Qd3 Nc7
35. Nxc6 bxc6 36. Bxc6 Rf8 37. Qd6 Rf7 38. Qe5+ Kg6 39. Rd8 Qf1+ 40.
Kc2 Qc4+ 41. Kb2 Ba6 42. Rg8+ Kh5 43. Bf3+ g4 44. Be2 Qe4 45. Qxe4 fxe4 46. Bxa6

Rondje in de zon

Vanochtend reden Aad, Maarten en De Baksteen een rondje door het Zuid-Hollands landschap. Het zonnetje lachtte ons toe, en de wind bleek nagenoeg absent. Wat wil een mens nog meer? Ook kwamen er nog wat vrouwenbillen langs, kortom een feestrit!
Na 48 km hield Aad het voor gezien omdat de virtuele pijp leeg was. Maarten en de Baksteen vlogen nog de puist bij de stormvloedkering op voordat zij naar huis terugkeerden. Er werden 62,5 km afgelegd in 24,1 km/u. Petje af voor Maarten, die zijn T-mobile fiets eer aan doet door in het zelfde verzet als Der Jan rond te rijden :-)

De Baksteen

Ride For The Roses

Het jaarlijks terugkerende massafietsfestijn The Ride For The Roses vond vandaag plaats. Traditiegetrouw hadden de Baksteen en collegae Peter en Ed zich voor de 100 km ingeschreven. Mark (naspruitsel van Ed's vriendin Monique) en Lex (Peet's zoon) reden ook mee. Het spul werd gecomplementeerd met collega Perry en Peets zwager Rene.

Na een uurtje pas op de plaats maken op de bloemenveiling maakten we, onder toeziend oog van Erica Terpstra, de eerste meters. Het werd weer een ouderwets rondje hollen en stilstaan. Gezien de grootte van het peleton niet zo verwonderlijk. Zodra er een vernauwing in het parcours ligt, stroopt het peleton op en staat men stil.

Ik bleef vooral in de buurt van Ed, omdat die nog wel te kietelen is voor wat hard fietswerk. Peter zagen we niet meer terug, Perry had zich in de afstand verslikt en hing met een touwtje aan Peet vast. Ook de bezemwagen zagen zij aan zich voorbij trekken.

Bij de finish moesten we van de fiets af vanwege de drukte. Aangezien mijn ogen iets beter zijn dan die van Ed, zag ik het finishdoek wat eerder. Zonder hier gewag van te maken ging ik hoe langer hoe sneller lopen. Toen ik lachend naar Ed keek, en vervolgens naar het finishdoek, ging bij hem ook een lampje branden. Zo snel als hij kon kwam hij mijn kant op. Gelukkig kon ik het gaatje al tapdansend dichten en ging glorieus als eerste over de meet. Kinderachtig gedrag volgens sommigen. Wij weten niet beter :-)

Ondanks donkere luchten reden we de Ride in hastikke mooi weer.

De Baksteen