Wind mee op het schaakbord

Vandaag wordt het Open Schaaktoernooi van Maassluis gehouden. Als oud-lid en woonachtig in deze stad ben ik verplicht mee te doen. Ik fiets naar het wijkgebouw en bedenk dat het uitstekend fietsweer is vandaag. Dat moet echter even wachten. Eenmaal in het speelhol gearriveerd is het feest der herkenning daar. De meeste schakers ken ik wel, ze worden overigens hoe langer hoe grijzer. Uitstervende sport? Ik ben ingedeeld in één der A-groepen. De winnaars van deze twee groepen spelen uiteindelijk om de titel.
Zonder al te veel illusies kruip ik achter het bord. Corry Vreeken, oud-kampioene van Nederland is de eerste tegenstander. Ik kom goed uit de opening, maar Corry is het schaken nog niet verleerd. In het eindspel speel ik planloos en vreet tijd. Als Corry remise aanbiedt neem ik dit graag aan. In ieder geval eindig ik niet puntloos.
De tweede partij tegen Gerard Kastelein verloopt moeizaam. Ik kom in het nadeel en moet vol op de aanval spelen omdat ik positioneel verloren sta. Tot mijn verbazing slaat mijn aanval door en kan ik het eerste volle punt aantekenen. Dan komt de dhr Seeleman aan de beurt, de favoriet voor de titel. Ik heb hem jaren geleden verschalkt met een Ponziani opening. Dit keer gaat het wel heel erg goed; na 10 zetten is het eigenlijk al uit.

[Event "Rapid Maassluis"]
[Date "2007.10.13"]
[White "Martin van der Hidde"]
[Black "Seeleman"]
[Result "1-0"]
[BlackElo "1982"]
[WhiteElo "1882"]

1.e4 e5 2.Pf3 Pc6 3.c3 Pf6 4.d4 Pxe4 5.d5 Pb8 6.Pxe5 Pd6 7.Ld3 Dh4 8.O-O Le7 9.Te1 h6 10.De2 Kf8 11.g3 Dh3 [Diagram] 12.Pg6+ fxg6 13.Dxe7+ Kg8 14.Lxg6 1-0


De enige partij die zo soepel zou verlopen vandaag..
Tegen Lendert van den Ouden win ik welliswaar een pion, maar er blijft veel in de stelling zitten. Als ik een stuk dreig te verliezen zie ik gelukkig een uitweg waardoor de schade beperkt blijft. Lendert grijpt dan mis en ik incasseer een vol stuk. Dan is het snel uit. Ik heb mij, met één ronde te gaan, geplaatst voor de finale! De laatste partij in de voorronde is tegen Klaas de Ruiter. Klaas kent ondertussen mijn vage vleugelgambietje waar ik hem al 2x mee verschalkt heb. Ditmaal doet hij het anders. Zonder dat het evenwicht echt verbroken is geweest besluiten we tot remise. Score: 4 uit 5 en naar de finale!

De finalepartij begint goed, ik loot de witte stukken tegen dhr Bos. In de partij start ik een verkeerd plan, en ik moet een pion geven. Helaas heb ik niet veel aanknopingspunten op de zwarte koningsstelling, dus het ziet er slecht uit voor mij. Als ik een tweede pion verlies moet ik alles of niets gaan spelen. Iets wat mij overigens wel ligt. Met nog 2 minuten per speler op de klok ontstaat de volgende stand:



Ondanks dat ik aardig wat materiaal richting koningsvleugel geloodst heb, heeft zwart geen echte problemen. Zijn volgende zet is echter fout:
1. .... Dc7? 2.Lxg7 Kxg7 [Txd4 had beter geweest] 3.Df6+ Kh7 4.Pxe6!



Het is uit. Er volgde nog: 4. ... fxe6 5.Txg6 Tg4 6.Th6+ Kg8 T.Rh8# 1-0

Je moet af en toe windje mee hebben, ook op het bord. Op de wisselbeker ontwaar ik mijn naam; in 2000 heb ik deze beker voor het laatst gewonnen.....
Voldaan loop ik met de blinkende beker het zonlicht in. Ook uitstekend schaakweer denk ik tevreden als ik naar huis fiets.

Bram's Giant

Tijdens de Furiade heeft Bram een echte racefiets gescoord. Vandaag werd ie aangemeten, en kon gelijk mee. Hier de trotse Bram die spoedig met vaders aan de bak moet!

Ooievaars

Het ziet er dreigend uit als ik naar Hoek van Holland fiets. Het blijft echter droog. Wel heb ik wind tegen, NW4. Vanaf Kijkduin heb ik 'm mee en rij ik snel naar Wateringen. Hier pik ik mijn vaste rondje weer op. Bij Schiedam wordt nog een ooievaarsstel gespot. Uiteindelijk kom ik thuis aan, na 66.5 km in 27.6 km/u

Op weg naar goede benen?

Ed neemt vandaag wel de telefoon op. Hij blijkt echter vanmiddag weer vrij te zijn. Waarschijnlijk om zijn blog bij te werken denk ik. Piet K aka de Rode Punaisse zie ik tussen de middag alleen gaan fietsen. De concurentie wordt niet meer uitgenodigd? Ik rij derhalve weer alleen, en blijk nog betere benen dan dinsdag te hebben. Ik rij hetzelfde rondje, maar een stuk harder! Het gaat lekker, en als ik thuis aankom voel ik mij goed. Het is een tijd geleden dat ik zo lekker gefietst heb! De 39.2 km werden in 29 km/u afgelegd. Wind = W3

Lekker!

Ed beantwoordt mijn mailtje niet waarin ik een ommetje naar huis voorstel. Als ik, net voor het omkleden, bel blijkt hij 2 dagen met verlof te zijn. Dat is vast om zijn blog bij te werken bedenk ik. Ik moet dus alleen naar huis, en ik kies mijn huidige favo-rondje via 't Woudt, Delft, Schiedam en Vlaardingen. Net geen 40 km, dus met een anderhalf uur kan ik aan de prak. Het fietsen gaat lekker, eigenlijk onverwacht; het is al een paar weken dat ik met blubberbenen rij maar vandaag voelen ze eindelijk goed. Niet super, wel goed. Ik kan dan ook het tellertje op de 30 houden, ook windje [Z4] tegen. Misschien is die koppelkoers wel goed geweest om de benen wakker te schudden. Morgen nodigt het weer niet uit, dus dat wordt een rustdag. De 39.5 km werden in 28 km/u afgelegd.

Furiade Koppelkoers 2007

[Het parcours]
[Bram en Baksteen rijden weg]
Als ik naar buiten tuur hangt er een dikke mist. Om half 9 staat Ed aan de poort, getooid in wat nieuw spul gescoord met een Furiade korting bij Cees Boer. In de mist rijden we langs de Waterweg naar Hoek van Holland. Dit tochtje is bedoeld voor ter opwarming. Beiden verkeren we niet in blakende vorm, en zijn dus benieuwd naar de tijdrit die komen gaat. Er worden nm straks een 9.5 km afgelegd over de Maassluise- en Vlaardingse dijk. Vertrek is in Maassluis, bij Vlaardingen wordt gekeerd en het vertrekpunt dient ook als finish. Ed en ik doen al jaren mee met dit evenement. Dit jaar wordt het wat speciaal omdat ik ook met zoon Bram aan de start verschijn. Wij zullen de spits afbijten om 10u05 en om 10u44 moeten Ed en ik aan de bak. Als we Bram opgehaald hebben, worden er startnummers gescoord, en moeten Bram en ik al snel richting start. Lilian is, voorzien van camera, ook verschenen op het strijdtoneel. Bram is niet zenuwachtig, zo vertrouwt hij mij toe, tot we aan de start moeten verschijnen. "Nu ben ik wel een beetje zenuwachtig, pap!" zegt hij. Dan zijn we onderweg. Bram probeert mijn wiel te houden, en dat lukt aardig. We rijden rustig naar het keerpunt om dan wat te versnellen. De oostenwind werkt terug iets in het voordeel. Iets, want de windkracht is 2. Onderweg komen we Ruud en Rutger van der Kraan tegen, die na ons gestart zijn. Zo te zien hebben die er een goed tempo in!
[Rutger en Ruud]
Na een 25 minuten rijden we over de finish. Begin van een traditie?
Dan mag ik nog een rondje met Ed. Afgesproken is dat ik vertrek en dat we de teller op de 35 houden het eerste stuk. Zo gezegd zo gedaan, en zo rijden we met 35 km/u richting Vlaardingen. Ik merk dat deze snelheid voor mij echt matje is, met de vorm waar ik nu in steek. Voor Ed echter ook, die in het eerste deel wat korter overneemt. Na het keerpunt krijg ik het moeilijk, maar het idee dat het nog minder dan 5 km is geeft moed, zelfs in de benen. Als de laatste 800 meter gereden moeten worden, start ik een langzaam oplopende versnelling. Als we over de finish komen hebben we beiden het idee dat dit de beste koppelkoers is die we ooit gereden hebben. De tijd zal het moeten uitwijzen. Waren we maar in vorm geweest....
Voor meer foto's klik hier!

[Baksteen en Edster]

Poetsen

Vandaag is het schitterend weer. Ik fiets met Jim naar Vlaardingen waar hij zijn passie, gitaarspelen, bedrijft. Terug in Maassluis poets ik Tirreno, Nitro en mijn oude Giant die nu Jim's fiets is. Als het tijdens de tijdrit morgen ook zulk mooi weer is...

Geen benen voor de tijdrit

Zowel Ed als ik lopen te klagen over het gebrek aan goede benen voor de Furiade Koppelkoers welke wij, traditiegetrouw, op de zondag na de Furiade op de Vlaardingse en Maassluise dijk rijden. Vandaag rij ik in het fraaie weer met een ommetje naar huis. Ook nu zit er geen vaart in. Na 25 km kom ik bij de Woudweg aan en geef mij de opdracht deze niet onder de 35 km/u te rijden. Eenmaal op snelheid nadert een vette vrachtwagen zodat ik van de fiets moet op dit smalle boerenpad. Weer op snelheid komt nummer 2 mijn kant op. Weer van de fiets.... Dan volgt het derde obstakel, een Engelse vrouw die een rolstoel voortduwt met iemand met watervrees. Dat vermoed ik tenminste, waarom zou je anders midden op de weg rijden en naar links uitwijken als ik bel als ik net aan die kant in wil halen? Zijn er hogere krachten in het spel die mijn training willen torpederen? In de Broekpolder probeer het het nog maar een keer. Ik kan nu 500 meter 37 km/u rijden. De tijdrit is helaas 10 km.. Ben ontgoocheld en rij rustig naar huis. De 39.5 km worden in 27.5 km/u afgelegd. Wind N3

CHESS door het oog van de naald

We spelen onze eerste wedstrijd van dit seizoen. Voordat we naar Sliedrecht kunnen vertrekken moet een der invallers, Bert den U (volledige naam bij mij bekend) uit bed gebeld worden. Dat lukt na vele malen bellen, en kunnen we met een volledig team afreizen naar Sliedrecht. De baggeraars zijn een van de zwakkere broeders in onze klasse, er moet dus gewonnen worden. Verlies betekent automatisch een zwaar seizoen. Als we een uur onderweg zijn lijkt het er niet op dat het een makkelijke avond wordt. Een aantal borden, waaronder de mijne, staan al twijfelachtig. Positieve uitzondering is Bart, die aan bord 2 al snel twee pionnen voorkomt en zijn tegenstander geen tegenkansen gunt. Dit resulteert in ons eerste punt, maar op dat moment staan we al 2.5-0.5 achter. Kees van Toor heeft een 0 moeten incasseren. Hoe is mij onduidelijk, ik had zelf het idee dat hij aardig stond. Ook Jan van Elbrg gaat de mist in, volgens zijn zeggen pakt hij een verkeerde pion. Bert durft een dame-eindspel met een pion meer niet uit te melken (ondanks directe orders van zijn teamleider!) en besluit tot remise. De stand is dan 2.5-1.5. Bas, aan bord 5 staat dan minder, hetzelfde geldt voor Rene aan bord 4. Ik sta nog slechter dan deze heren. Ron staat beter, maar verlies van deze wedstrijd lijkt onontkombaar. Dan keert plots het tij, Bas weet remise te houden. Rene wurmt zich los en weet zijn tegenstander pardoes mat te zetten. Mijn tegenstander geeft zijn voordeel met 1 zet weg door een verkeerde combinatie aan te gaan. Ook zijn volgende zet is fout waardoor ik snel win. De achterstand is omgebogen in een voorsprong: 4-3. Ron laat zich niet verrassen en haalt de overwinning binnen. Sliedrecht heeft vanavond een goede kans laten liggen.

Nitro op de puist

Ik pak een sportuurtje, en rij met Nitro richting Hoek van Holland. Dan gaat het via de Waterweg naar de Stormvloedkering. Ik heb aardig wat tijd voordat ik thuis moet zijn, en besluit 6x omhoog te fietsen. Dan ga ik op weg naar huis. Het, op buienradar gespotte, buitje, blijft uit. Na 26 km in 23.5 km/u ruik ik de stal.

Boodschapje

Af en toe een buitje zo is de voorspelling als ik naar Rotterdam fiets op Nitro. Ik tel er een stuk of 6. Maar ik heb de waterdichte Ortlieb rugzak om, dus de kado's die ik voor John ga kopen zullen kurkdroog thuiskomen. Ikzelf niet. Wel weer 38.5 km weg.

Het nadeel van verschillende klikpedalen

Werd Ed duidelijk toen hij samen met mij, middels een omweg, naar huis wilde fietsen. Zijn kliksysteem, bevestigd onder de zool zijner wielerslof, paste niet op de pedalen der MetGazelle. Dat krijg je met verschillende systemen op je fietsen dacht ik nog, en keerde mijn neus naar het lekkere herfstzonnetje onderwijl wachtend op de schoenenwissel van Ed. Hij had gelukkig sportschoenen mee zodat wij, ietwat verlaat, toch onze tocht konden aanvangen. We moesten direct tegenwinds pedaleren, wat duidelijk op de kilometerteller af te lezen was. Het zoet, een populaire term uit de hedendaagse politiek, zou ons echter wachten bij Delft. Daar duwde de bries ons vort richting Schiedam, Vlaardingen en Maassluis. Onderweg lieten wij onze vrouwelijke genen de overhand krijgen, en werd er druk gebabbeld over van alles en nog wat. Ed's ongeclipte voet schoof een aantal maal van het pedaal zo vertrouwde hij mij vlak bij huis toe. Waarschijnlijk dorst hij dit niet eerder toe te geven, bang voor een fikse versnelling van mijner zijde. Het was uiteindelijk een rustig rondje van dik 39 km in een gemiddelde van 26.5 km/u.
De wind NO met ener kracht 6 a 7.

Pieletjesweer

Het is pieletjesweer de laatste dagen. Na de fraaie zondag is het weer omgeslagen. Er komt zwaar regen naar beneden, en tijdens het woon-werk verkeer loop ik nu regelmatig tegen een bui aan. Toch waag ik het er op om wat extra kilometers te maken vandaag. Volgens de buienradar moet dit lukken. Op Nitro vertrek ik richting het Staelduinse Bos om vervolgens net voor het bos door de kassen naar Maassluis te rijden. Daar stuur ik naar de Waterweg en rij naar huis. Het zijn maar 18 kilometers. Een half uur later fiets ik met Bram naar de Coureur voor zijn fietsuurtje. Zelf fiets ik 2 rondjes om het Lickebaertbos, nog eens 18 km. Zo naderen we langzaam maar zeker de 10.000

Wielerronde van Schiedam

In de middag rijden we naar Schiedam. Bram gaat met zijn club "De Coureur" een demoronde rijden om de club wat te promoten. Maar liefst 11 jeugdleden verschijnen aan de meet. De eerste twee ronden blijven ze bij elkaar, dan mogen ze op eigen kracht gaan rijden. Dit resulteert in een 9e prijs voor Bram. De eerst beker is daar! We kijken nog een paar rondje A-amateurs (ik kan best een paar rondjes mee denk ik) en gaan vervolgens naar huis.
De foto, net na de start, toont links Rutger (zoon van collega Ruud) en rechts een geconcentreerde Bram.

Herfst

Als de wekker om 7 uur begint te brommen heb ik weer spijt dat ik een fietsafspraak gemaakt heb. Waarom slaap ik niet lekker uit? Het blijkt echter een schitterende dag, en als Ed zich om 8 uur meldt ben ik de wekker weer vergeten. We rijden richting Hoek van Holland alwaar we afbuigen naar Kijkduin. Dan gaat Ed's mobiel, die is te laat met opnemen. Dan gaat de mijne, heb blijkt Piet. Hij belt op vanaf de Calandbrug. De oude afspraak was een rondje Renesse, maar door omstandigheden is deze afspraak verplaatst. Piet loopt wat dagen met de mail achter zo lijkt het. We rijden door, en na Kijkduin wordt er wat gezigzagd door het Westland. We maken ook nog wat lusjes, onbekend dat we zijn met de omgeving. Uiteindelijk pikken we een bekende route op, en rijden langs de Schie. Ik stel voor de kortste route naar huis te pakken, waar Ed erg makkelijk mee instemt. Als bij de Surfplas de mobiel van Ed weer gaat (Piet laat weten dat de koffie smaakt.) sluit Ruud bij ons aan. We besluiten dit te vieren met een bak koffie. We schuiven op het terras, lekker in het zonnetje. Traditiegetrouw betaalt Ed in afwezigheid van Piet. Aad wordt ook nog gespot vanaf het terras, hij heeft vandaag de fiets voor de wandelschoenen ingeruild. Even later rijden we de laatste paar kilometer naar huis. Het is een fraaie herfstdag.
Afstand: 73 km in 27/5 km/u Wind ZZW4

Twee tunnels, twee pontjes

Ik zie Stef Clement de snelste tijd tot dat moment maken in de tijdrit van de Vuelta. Dan is het tijd om zelf ook op de fiets te springen. Eerst gaat het door de Benelux, vervolgens richting Barendrecht. Ik besluit daar de Heinenoordtunnel te pakken. Dan hou ik richting Oud-Beijerland aan om dan richting pontje over het Spui te rijden. Het is nog een goed uur licht, voldoende om op het gemak naar Rozenburg te pedaleren. Het vertrouwde pontje naar Maassluis wacht. Na 64 km in 25 km/u ben ik weer thuis. Het westenwindje blies kracht 3/4.

Terechte opmerking!

Een terecht opmerking van Peter K, de Baksteen is inderdaad te zwaar. Zo dronk ik vroeger een aardig biertje. Zo rond mijn 25e begon dit af te nemen, nu drink ik nog zelden. Roken heb ik langer volgehouden. Zo rond mijn 40e, na vele vele pogingen kreeg ik de peuk eronder. Nu nog een fatsoenlijk gewicht. Zowel het stoppen met drinken als roken benodigd een bepaalde "mindset". Nu vind ik dit met eten een stuk lastiger, je kunt nm niet helemaal stoppen.. Maar ik ga een poging wagen het gewicht voor het eind van het jaar onder de 90 kg te krijgen. Wordt vervolgd.
In de tussentijd heb ik ook niet veel gefietst. Vandaag was ik vrij en vond tijd om een 43.5 km in 27.2 km/u weg te trappen. Wind ZW5. Best lekker om weer te fietsen.
Aangehecht een foto van de Baksteen met de Edster.

Actiefoto

Actiefoto van de strijd van maandag 10/09. Rechts de denkende Baksteen.

Herstellen

Vanmiddag 42 km in 26.5 km/u. Lekker op het gemakkie. Via 't Woudt, Delft, Zweth (zie foto), Schiedam, Vlaardingen naar Maassluis. Wind VAR2/3. Vanavond nog een uurtje voetballen, dus een sportief dagje!

Lekker zonnetje

Terwijl Bram zijn rondjes op de wielerbaan rijdt, doe ik hetzelfde maar dan 2x om het Lickebaertbos. Er schijnt nog een lekker zonnetje. Dan nog even stiekem kijken hoe Bram rondrijdt. Om 7 uur rijden we naar huis op weg naar de prak. 24 km in 24 per uur.

Met zere billen

Als ik 's middags op Nitro spring om vanuit Den Haag naar huis te fietsen, heb ik gelukkig geen last van de zaterdag kapot gereden linkerbil. Gelukkig maar. Gezellig babbelend met Ruud rijden we naar Maassluis. Na een km of 25 zijn we thuis. Onbeschadigd, op zich mooi meegenomen op 11/9....

Defensie vs Het Binnenhof

Voor het derde jaar op rij vond afgelopen maandag de schaakmatch tussen Defensie en Het Binnenhof plaats. Een leuke traditie waar medewerkers van Defensie de degens kruisen met medewerkers van het Binnenhof, waaronder bekende namen als Ed van Thijn en Dick Dolman. Ook dit jaar werd ik door Ard Dekker, onze captain, geselecteerd. Net als vorig jaar was Dick van der Eijk mijn tegenstander. Hij zette, met wit, de partij rustig op. Ik deed hier vrolijk aan mee. Dit tot verbazing van omstanders die mijn speelstijl kennen. Pas op zet 21 werd de eerste pion geslagen. Op dat moment stond ik beter. Op zet 24 ga ik vet in de fout door op e4 te nemen ipv Lg6 met voordeel te spelen. [zie het diagram] Na het eenvoudige 25. dxe4 verlies ik gewoon een stuk [door de dreiging c5]. Ik wijt het verlies aan te weinig spelritme. Zonde om de partij zo uit handen te geven, maar voor de einduitslag had het geen gevolgen; Defensie won de match voor de tweede maal in successie. Collega Marcel Bergen speelde remise tegen Ed van Thijn, dat kan ook in je CV! Volgend jaar weer hoop ik!

De Gerrie Kneteman Classic

Er moest een keuze gemaakt worden tussen twee klassiekers vandaag; De Gerrie Kneteman Classic of de Charlois Europoort Schaakfietstocht. Ik liet mij verleiden tot de eerste, daar ik alle voorgaande edities (1!) nog meegedaan had. Hier zou ik later spijt van krijgen zo bleek. Om 4u45 werd ik wreed gewekt door het electronische gebrom van mijn wekker. Aangezien ik alles gisterenavond klaar gelegd had was ik binnen een zucht klaar, en kon aan een warme Brinta gaan beginnen. Even voor half zes reed ik naar Ed die mij traditiegetrouw zou vergezellen deze dag. Ed's voorbereidingen worden met de tijd slechter (leeftijd?) en hij was genoodzaakt om zijn hebben en houwen in een rugzak te proppen. Wanneer zal de tijd komen dat ik hem ook nog uit bed moet schudden? We reden richting Delft om daar de trein naar Alkmaar te pakken. Ik had op de NS site gezien dat we maar één maal over hoefden te stappen. Helaas werden dit er 3 zodat we de vroege ochtend doorbrachten met het slepen van fietsen van perron naar perron. Uiteindelijk waren we toch ruim op tijd. Een belletje naar Peter leerde dat hij met zwager Rene en zoon Lex ook gearriveerd was op de parkeerplaats. Deze heren gingen voor de 100 km, wij voor de 150. We zagen hen echter pas na de finish.
Met Ed had ik afgesproken dat we rustiger zouden rijden dan vorig jaar, toen we na 100 km een gemiddelde van 32.5 op te teller hadden staan. De terugweg naar Maassluis (op de fiets) was toen geen pretje. Ondanks dit goede voornemen reden we weer ouderwets te hard, de eerste 100 km werden nu in 33.3 km/u afgelegd! Toen was bij mij de accu ook wel leeg, niet zo verwonderlijk als je gemiddelde hartslag 159 is. Vanaf dat punt ging het rustiger en uiteindelijk werd de finish gehaald na 148 km in 30.6 gemiddeld. Daar zagen we Rene, Peter en Lex. De laatste twee zouden met ons terug naar Maassluis rijden. Eenmaal onderweg naar huis kreeg ik het echt voor mijn kiezen. Peter reed 30+ wat ik nauwelijks nog op kon brengen. Ook Ed begon te kraken zodat het tempo iets omlaag geschroefd werd. Bij Castricum reden we langs het station, en ik wilde hier eigenlijk afstappen. Met dit idee reed ik nog een paar km door tot het weer iets beter ging. Voor mij was de terugweg een lijdensweg, en ik zal mijn lezertjes de gruwelijke details onthouden. Ik kan mij niet heugen wanneer ik zo slecht op de fiets heb gezeten. Hoe dan ook, we kwamen thuis. Voor achten zat ik gewassen achter een lekker bord eten. Uitbuikend op de bank werden de oogleden hoe langer hoe zwaarder zodat ik om 10u besloot te gaan slapen. Vanochtend om 9u werd ik wakker en voelde mij goed, tot ik probeerde uit bed te komen. Geradbraakt dus!

De uitslagen:

100 km
Lex de Bloeme 101km 04:01:31 25,092
Rene Heisteeg 101km 04:01:32 25,091
Peter de Bloeme 101km 04:01:37 25,082
150 km
Edje Evers 150km 05:18:46 28,235
De Baksteen 150km 05:18:47 28,233
[tijden zijn inclusief de rustpunten]

Tijdens de dag stond er een aardige NW wind kracht 4/5. Er werden totaal 275 km afgelegd, in 28.7 km/u

Adios veldmuis

Als ik de DTO poort uitrij blijkt er een flinke wind [N5+] te staan. Gelukkig ook een zonnetje. Ik ploeter tegen de wind in naar 't Woudt. Na een half uur rijden heb ik het ergste wel gehad, en ligt het gemiddelde op een teleurstellende 23 in het uur. Nu krijg ik gelukkig wat meer de wind mee en trap eenvoudig 30 km/u. Bij Delft hoor ik wat piepen, en zie een reiger met een veldmuis in zijn snavel. Ik knijp in de remmen en ga gluren. Dit bevalt de reiger niets, en hij stapt het water in om zijn prooi te beschermen. Het gepiep van de muis houdt op en ik vervolg mijn weg. Via Schiedam en Vlaardingen gaat het via de Surfplas naar huis. Na 39.5 km in 26 km/u kan ik de billen gaan wassen.

De avonden worden weer korter

Als ik om half 8 op Peet's stoepie sta, ben ik de enige. Zijn ze al weg? Nee, Sasja blijkt indisposed en Ed is gewoon te laat. Als we compleet zijn geeft Peter het rondje aan. Hij praat bij met Ed die zijn vakantieavonturen verhaalt. Ik blijf het grootste deel in hun wiel, lekker uit de wind (W4). Als we richting de stormvloedkering rijden wordt besloten 2x omhoog te gaan. De eerste klim blijf ik in Ed's wiel, de tweede keer moet ik hem laten gaan. Wordt tijd dat ik wat kilo's verlies... Op de weg naar Maassluis besluiten we de kortste weg naar huis te nemen, de duisternis valt nm in. Ed is volledig voorzien van verlichting, ik alleen achter, Peet heeft een verlichte display op zijn km teller. Ed gaat het laatste stukkie dus voorop, Peet in het midden, Baksteen sluit de rij. De 32 km worden in 28 km/u afgelegd.

Terug

Afgelopen donderdagavond zijn we teruggekomen uit Frankrijk. Om gelijk maar met de deur naar binnen te vallen, er is weinig gefietst. Eén mislukte poging om de Col de Rousset te beklommen, en één gelukte poging. Van deze laatste is hieronder een verslag te lezen.

Ed's verjaardag

Afgelopen maandag is fietsvrind Ed met zijn vriendinnetje nog even langs geweest om wat vet zoet Frans gebak aan te bieden. Waarschijnlijk vindt hij de Baksteen niet zwaar genoeg? Ed en Monique zijn op weg naar Nederland, en dat op de fiets. Knappe prestatie! Enfin, terug naar mijn fietsverhaal. Op Ed's verjaardag, en na een dikke anderhalve week rust op de vakantiestek [Die] was het tijd om de fiets te pakken. In de ochtend had ik tandwielen en ketting schoon gemaakt en geolied. 's middags was het dan zover, de Col de Rousset moest beklommen worden.
Het eerste deel, tot het dorpje Chamaloc vrij relaxed, en loopt naar het dorpje zelfs nog iets naar beneden. Daarna is het echter alleen nog maar omhoog, richting de Col. Hoewel de klim niet echt stijl is, zijn er geen echte rustpunten in de klim. Na een minuut of 15 klimmen voelde ik dan ook de hamstrings protesteren. Om 100+ kg (inclusief fiets) omhoog te slepen is het lichaam duidelijk niet gewend.
Door af en toe wat zwaarder te schakelen, en dan op de pedalen te gaan staan, neemt de druk op de hamstrings af waardoor het beter vol te houden is. Een half uur later is de pijn verdwenen. Schakelt de hersenen dit gevoel uit, of went het lichaam aan de inspanning?
Hoe het ook zij, ik heb een ritme te pakken. Zodra het ritme er is, weet je dat je de top gaat halen, zeker als er geen gekke steile stukken in voor komen. Gedurende de klim wordt het hoe langer hoe kouder, en het begint zelfs even te regenen. Toch gutst het zweet langs mijn lijf. De hartslagmeter komt niet onder de 160 slagen/minuut. Een nadeel van langzaam klimmen is dat vliegen je bij kunnen houden, gelukkig heb ik daar niet al te lang last van. Het uitzicht wordt hoe langer hoe fraaier, maar ook besef ik dat je niet te snel de haarspelden in moet duiken in de afdaling. Er gaapt een aardig gat naar beneden... Na 1.41 minuten ben ik eindelijk boven. Ik geniet van het uitzicht en slik een Hollandse koek weg. Na een bidonwissel stort ik mij naar beneden. Nou ja, storten, ik ben nogal een angsthaas en de max snelheid in de afdaling blijkt uiteindelijk 53.1 km/u te zijn.
Van lieverlee loopt de temperatuur op (van de remmen en velgen ook, vermoed ik) en na ong 25 minuten ben ik weer in het dorp Chamaloc. Vandaar naar de camping toe, op zoek naar een lekkere douche. Er zijn 43.8 km afgelegd in 18.2 km/u. De gemiddelde hartslag bedroeg 140, max 171, er werden 3148 kcal verbrand. De foto is vanaf de top gemaakt.

Baksteen ruikt de Alpen

Vanavond is het zo ver, we gaan voor bijna 3 weken naar Die, Frankrijk. Tirreno mag ook mee. Rond de camping zijn wat 1000+ cols die het proberen waard zijn. Ook komt fietsvriend Ed nog langs, die van Nice naar huis fietst met zijn vriendinnetjes. Mogelijk kunnen we nog een bergje gezamenlijk pakken.

Elke kilometer is er "1"

Vanochtend stond er een strak windje N6. De benen voelden ietwat zwaar aan van gisteren, zodat de koude start de Baksteen zwaar op de maag viel. Via Lickebaert, Surfplas en Broekpolder ging het langs de Vlaardingse Vaart richting Schipluiden. Vandaar via de Gaag naar de Herenlaan. 28 km in 26 km/u.
Eind van de middag was er niet veel tijd meer voor een rondje, toch besloot het opgedroogde hansop van hedenochtend weer aan te trekken om naar Maasdijk te rijden. Via de Pettendijk en Oranjedijk ging het naar de Waterweg. Na 15.7 km in 27.7 km/u met een windkracht N5 was ik net op tijd voor de schnitzel met een aardappel en spinazie.

Maiden Voyage

In de ochtend met een ommetje naar het werk; 28 km in 25.4 km/u. Wind Z3.
's Avonds om 7 uur een rondje met Aad en Ed; 39.2 km in 26 km/u. Wind N4.
Niet zo maar een rondje, maar de Maiden Voyage van de V8 van Ed! Deze blinkende schoonheid snijdt door de wind, glijdt over het asfalt, en dit alles geluidloos! Alsof het haar berijder geen moeite kost. Hier gaat Ed een hoop plezier aan beleven en zijn fietsvriendjes ook denk ik, met zo'n fiets hoor je gewoon op kop te rijden! Zou zij zo snel gaan als de illustere voorganger, de V2, in het plaatje?

Schoonheid

Aan schoonheid geeft een ieder zijn eigen invulling. Zie hier hoe fietsvrind Ed dat doet.
En dan te bedenken dat hij een slordige 8 jaar geleden op de fiets gedwongen werd door de Baksteen. Man wat heeft die actie van mij die jongen een hoop geld gekost ;-)
Maar geloof mij, dat is het wel waard! Ed, veel fietskilometers op je Gazelle V8 toegewenst waarbij je je fietsvriendje fraai uit de wind kunt houden nu je nog sneller kan.

Strandslag Vlugtenburg

Om 19u reed ik met Aad op de bredebandenfiets naar 's Gravenzande, Strandslag Vlugtenburg. De vrouwen en kidz waren met de auto gegaan. Het was nog fantastisch weer en de Baksteen waagde zich nog aan zijn eerste duik in de zee. Rond 9 uur reden we weer naar huis. De wind was gelukkig wat gaan liggen zodat we de 31.7 km in 24.5 km/u aflegden. Wind ZO5/4 .

Verbeterde track

Ik was net klaar met het oppoetsen van Tirreno toen Jim vroeg of iemand zijn DS-oplader gezien had. Niemand dus, deze lag nog bij opa en oma. Vaderlief trok zijn snelle hansop aan en ging de oplader ophalen. Ik greep deze gelegenheid gelijk aan om de route aan de zuidkant van Rotterdam te verbeteren. Ik had een stuk track van een tocht met Peter, deze had ik geladen. Op de heenweg ging dit niet echt super, ik reed een aantal malen verkeerd. Vervolgens reed ik bij Ridderkerk over een steentje wat resulteerde in een lekke voorband. Op het gemakkie het reservebandje er in, oppompen en verder. Eenmaal de oplader opgehaald werd de terugtocht aanvaard. Nu reed ik attent, en heb wel een aardige route erbij die Rotterdam ontwijkt en toch ook maar een km of 40 is. Veelal over de betere fietspaden en buiten de steden om. Misschien is ie nog te verfijnen.
Plaatje is van de terugweg. De wind nam in de loop van de tocht af van W5 naar W3. Gunstig, want ik meer wind mee op de heenweg dan tegen op de terugweg. Temperatuur een aardig eindje in de 20 zou ik zeggen. Er werden meer dan 5000 kcal verbrand. In totaal 84.4 km in 24.7 km/u

Door de Hoeksche Waard

De kinderen waren een paar dagen uit logeren bij opa en oma. Lilian zou direct uit het werk naar Papendrecht rijden met de auto. Ik natuurlijk op de fiets. Het was heerlijk weer met een temperatuur van boven de 20 graden. De wind stond W4, dus lekker mee. Ik besloot in de Hoeksche Waard wat andere paadjes dan normaal te nemen. Uiteindelijk werd 'sGravendeel bereikt, en via de tunnel reed ik naar Dordrecht en vervolgens naar Papendrecht. De 62.5 km werden in 26 km/u afgelegd. 3200 kcal verbrand.

Woon-werkverkeer 77 km

Vanochtend rij ik dezelfde route als gisteren. Het is stil op de fietspaden, niet alleen vanwege het tijdstip maar vooral vanwege de vakantieperiode. Zo kom ik over de 34 km maar enkele fietsers tegen. Het ging iets sneller dan gisteren: 26.1 km/u. Een zachte zuidenwind maakte dat de luchtweerstand niet al te hoog was. Wel was het wat frisser, de zon bleef de hele rit achter het wolkendek.
Na het werk sloot Ed aan, en gezamenlijk reden we naar Wateringen naar een pc-zaak om wat gadgets voor Ed's minilaptop te kopen. Weinig lucht en zware benen waren mijn deel, maar ook die van Ed. Eenmaal op weg naar huis verklapte hij dat het SAS benen waren. De verklaring hiervan zal eerdaags op zijn blog verschijnen vermoed ik. Mijn benen waren net ff beter en ik kon nog 30+ rijden. Na 43 km in 28 km/u waren we weer in Maassluis.
Zou ik elke dag moeten doen 77 km woon-werkverkeer....

De morgenstond .....

Even over half 7 rijden Tirreno en Baksteen de opkomende zon tegemoet. Het is stil op de fietspaden, de meeste landgenoten zijn met vakantie of liggen nog op bed. Het lichaam is net wakker en moet nog op gang komen. Na een uurtje is dat het geval, maar dan zit de tocht naar het werk er bijna op. Ik weet de 6.5 km naar het werk op te rekken naar 34 km. Dit alles in 26.1 km per uur. Weer worden er meer dan 1800 kcal verbrand [ong 15 bananen]. De wind was Z3.

Als Rasmussen!

Het gewicht wil maar moeilijk omlaag, en de Alpen komen hoe langer hoe dichter in de buurt. Nog twee weken en ik moet er aan geloven. Mogelijk is EPO een optie? Zal ik in mijn nadagen naar dit wondermiddel grijpen? Doping is toch vaak iets wat tussen de oren zit en ik besluit tot een rigoureuze ingreep; het haar moet er af! Schoonzus haalt de tondeuse tevoorschijn en alras vallen Baksteen's lokken op de vloer. Na een minuut of 20 is het leed geleden, het bolletje is nagenoeg kaal. Een uurtje later spring ik op de fiets. Als Rasmussen schiet ik over het asfalt! Dit had ik dus nodig. Alpe d'Huez ik kom er aan!
Het rondje meet 35.7 km
Ik verbrand 1828 kcal [6 Nutsen]
Het windje is West kracht 2!!!
Gemiddelde snelheid 27.1 km/u
Gemiddelde hartslag 136 beats/second

Zeer korte etappe

De laatste etappe van de Tour had ik gedeeltelijk mee kunnen rijden. Er zat duidelijk geen schot in. Dus sprong ik zelf maar op de fiets, het was droog en ik kom niet aan mijn kilometers de laatste weken. Hoofdoorzaken zijn het slechte weer en het feit dat ik nog niet helemaal fit ben. Had ik maar een toverdoos met wat wonderpillen!
Enfin, ik rij op mijn gemak richting Waterweg. Net voor het hek hoor ik een ritmisch getik bij het achterwiel. Ik stap af en peuter een stoffeernagel van een mm of 15 uit mijn achterband. Deze loopt natuurlijk gelijk leeg. Ik kijk op de teller; 1.02 km afgelegd. Met weinig moraal wissel ik de band. Het waait zo hard [NW6] dat ik de fiets, welke tegen het hek leunt, omwaait. Gelukkig kan ik haar opvangen. Ik pers een weinig lucht in de wisselband en hou het voor gezien. Na een etappe van 2 km ben ik weer thuis. Op tijd voor de finish van de Tour. Een Tour die zeer fraai was, tot het ontslag van Rasmussen door Rabo. Wat nu als hij wel in Mexico was in juni??
Op het plaatje is nog net het hek te onderscheiden, in de rode cirkel.

Tour kijken

Vanmiddag nam ik een snipperdag, de Tour is jaren niet zo leuk geweest. Hierbij doel ik natuurlijk niet op alle dopingperikelen. Voordat ik kon gaan kijken moesten er nog wel wat km weggetrapt worden. Met een vette wind (ZW5) werden er 28 km afgelegd in 27.3 km/u. Thuis zag ik Rasmussen uitlopen op de concurrentie. Een knappe overwinning, nu nog het geel naar Parijs brengen.

Wat heb je nodig voor een fantastische foto?

Wat heb je nodig voor een fantastische foto? Je moet op de juiste plek zijn, op de juiste tijd, en.... je moet een camera bij je hebben!! Dit laatste had ik niet zodat ik zeker 2 fraaie plaatjes miste. De eerste was langs de Waterweg waar twee zwanen synchroon aan het opstijgen waren. Blijft indrukwekkend hoe deze zware beesten zich in de lucht werken door met de vleugels te wrikken en over het water te rennen. Later, bij Delfgauw, zat een reiger te zonnen met de vleugels ietwat uit elkaar. Het beest zat op een klein eilandje in een grote vijver, en de zon streek langs zijn vleugels. Het leek wel een Maria verschijning. Hoe het ook zij, alleen Baksteen's netvlies legde dit vast. Om 9 uur was ik op de fiets gesprongen, met een dikke keel dus ik besloot het tempo laag te houden. Dat lukte vrij eenvoudig tot ik bij de Zweth ingehaald werd door een ploeg renners. Ik pikte aan en reed in de staart 48 km/u. Dat was nou ook weer niet de bedoeling en loste snel uit dit peloton. Op de terugweg werd ik nog verrast door een vette bui. Gelukkig zonder onweer, en kort van duur. Wel lang genoeg om zeiknat te regenen. Na 57 km was ik weer thuis, uitziend naar een douche.
Met schone billen checkte ik mijn mail, en zag een postje van Peter K, de Adelaar uit Pernis. Hij, en de Pelikaan uit Schiedam, zijn naar Den Helder gefietst. Knap mannen!
Die jongens hadden wel de camera meegenomen, en vandaar onderstaand plaatje van de Pelikaan die er ff helemaal doorheen zit. Beide plaatjes zijn te vergroten door er op te klikken.

Wind: ZW 4/5
Temp: 15 gr C.
Afst: 57 km
Gem: 25,7 km/u
Gem hartslag: 130/min
Energie: 2814 kcal (5 big Macs!)

12,7 gevulde koeken

Het is een fraaie dag vandaag, en na lange tijd zit ik weer eens op de racefiets. Rustig trap ik richting Hoek van Holland, de pulk laat ik links liggen. Zonder veel na te denken pak ik mijn rondje op. Het gaat niet eens echt verkeerd en ik kan redelijk tempo draaien. Dat ik niet helemaat fit bent blijkt na een km of 40, de batterij lijkt bijna leeg. Toch weet ik er nog 68 kilometer van te maken in 27.1 km/u. Moe kijk ik naar de laatste kilometers van Rasmussen en ben blij dat hij het geel ook morgen draagt. Even later vallen mijn luikjes dicht en lig ik snurkend op de bank. Morgen weer een rondje?
Wind: ZW4
Temp: 20 gr C
Gem. hartslag: 136
Verbruikte energie: 3310 kcal (12,7 gevulde koeken!)
Ca 2,5 uur op de fiets gezeten.

Dunne bandjes

Toen ik afg maandag mijn bedje uitsprong, bleek ik toch niet helemaal fit. Een stuiterend hoofd en kriebelhoest maakte dat ik mij ziek meldde. Donderdag ben ik weer begonnen met werken, van fietsen is het nog niet gekomen. Ik hoop dat het snel slijt, as weekend wil ik toch wat kilometers maken.
Toch is er nog nieuws van het fietsfront te melden; Ik had Nitro uitgeleend aan voetbalmaatje Dick, die aan een Run Bike Run meedeed. Nadat hij klaar was klapte de voorband. Mijn schuld, ik had 'm wat hard opgepompt zodat ie wat sneller kon rijden. Aangezien de voor- en achterband op waren, besloot ik de brede rakkers te vervangen door een slang model. Natuurlijk omdat ik wat harder op Nitro wil fietsen :-)
Deze modificatie is doorgevoerd, en het bevalt mij uitstekend. Ervaringen:
- Meer gevoel met de weg
- Minder vering
- Sneller
- Standaard is 'te hoog'
Dit laatste zal ik moeten modificeren of anders vervangen. Tevens heb ik nog SPD pedalen liggen welke ik moet monteren. De schoentjes hiervoor moet ik echter ook nog aanschaffen. Moet maar even wachten tot na de vakantie.
De gegevens van de nieuwe banden:
CITY CONTACT REFLEX 26 INCH
3 lagen/totaal 180 tpi + Safety System Breaker: anti-leklaag die bestaat uit een zeer dicht en vast nylonweefsel, daarnaast is deze anti-leklaag met kevlar versterkt
gewicht 550 gram

Rustig weekje

Na de inspanning van afgelopen zondag voelde ik mij moe. Een vermoeidheid die eigenlijk niet afnam gedurende week, ondanks dat ik geen rondjes meer rondreed. Misschien te weinig slaap? (Elke avond de Avondetappe!) Hoe het ook zij, gisteren begon ik ook te kriebelhoesten en een griep leek op komst. Vanochtend eerst wat uitslapen, daarna kwam er voldoende regen naar beneden om even niet te gaan fietsen. In de loop van de middag knapte het aardig op, en het voltallige gezin vertrok naar de wielerbaan. Lilian om te wandelen en fotograferen, Jim om te skaten, Bram en ik op onze metalen rossen.
Het benauwde weer zorgde er voor dat er menig zweetdruppel viel! Op de foto beide zonen op hun wielvoertuigen.

Geen kraakje!

Zaterdagmiddag haalde ik Tirreno op bij Cees Boer. Het vervelende kraakje wat er sinds Zwijdrecht (3x) in zit moest er toch uit kunnen? Het was onderhand duidelijk dat het geluid van de achterzijde van Tirreno kwam. Het achterwiel werd vakkundig nagelopen waarna ik als een gelukkig man weer rond kan rijden. Het geluid is weg! Geloof mij lieve lezertjes, ik hou van een stille fiets en ben gewend geluidjes te horen aan de fietsen van mijn fietsvrinden, niet die van mij. Ik ergerde mij geel en groen aan de 'herrie'. Eindelijk kan ik weer de fietsen van mijn fietsvrienden voor herriebakken uitmaken, ik ben stil! Mijn dank gaat uit naar het personeel van Cees Boer voor de goede zorgen.

Foto's zondag

316 km

In 2001 reden Ed en ik onze eerste 200+ km tocht, naar het middelpunt van Nederland. Toen nog op onze Batavus sportfietsjes. Op mijn voorstel om dit nog eens te herhalen werd gretig ingegaan, ook door Peter. Zo doende reden we om 8 uur richting onze eerste landmark: Het laagste punt van Nederland. Peter had zijn camera meegenomen opdat we voor het nageslacht de bewijsvoering kunnen leveren. Het weer was fraai, niet te veel wind, niet te warm en droog. De rit ging door naar de Pyramide van Austerlitz. Hier zijn we een aantal jaar geleden ook geweest, en dit ligt nagenoeg op de route. Ed gaat in het mulle zand onderuit en plet zijn 'isostar-gelletje' zodat hij met een zeer zoete rug de rest van de dag rondreed. Bij de Pyramide propten we wat voedsel en koffie naar binnen. Eenmaal weer opgestapt protesteerden de benen, maar na enige tijd hervonden de spieren hun ritme. De volgende stop was Het Kadastraal middelpunt van Nederland, de Onze Lieve Vrouwe toren te Amersfoort. De gids voorzag ons (graties) van allerlei informatie over het verleden van de toren. Heel gaaf om daar langs te hobbelen. De tocht ging vervolgens naar Putten, naar het Zwaartepunt van Nederland. Dit hebben we helaas nooit gezien door ietwat rabberig plotwerk van een der fietsvrienden wiens naam ik niet zal noemen! Zijn naam begint overigens met een E en eindigt op dEvers... We zijn in ieder geval in de buurt geweest zullen we maar denken :-) Vlak bij het middelpunt werd weer gerust, na veel koffie werd besloten om Hotel De Wereld te Wageningen te laten schieten. Het zou anders te laat worden. Nadat we de (nieuwe) kei van het middelpunt hadden aanschouwd, konden we huiswaarts gaan. We hadden de hele dag aardig boven de 30km/u gekoerst, maar nu kwam daar de klad in. Na een km of 200 worden de beentjes toch moe.. Bij Wijk bij Duurstede werd een maaltijd genuttigd, en werd het ons duidelijk dat het toch verstandiger was geweest om verlichting mee te nemen. Ook kregen we nog een aardig buitje te verwerken, even na Gorinchem. Vanaf Papendrecht was het gesneden koek voor de Baksteen, en in het donker ging het richting Rotterdam. Daar weken we van Baksteen's vaste route af en kwamen op een stuiterweg richting Marconiplein terecht. Ed zat al een tijdje moeilijk, en nu moest Peter ook passen. Bij mij bleef deze ellende gelukkig uit waardoor ik man van de dag werd. Zo voelde het overigens niet trouwens :-) Bijna thuis rij ik zowat het fietspad af de sloot in, vermoeidheid en slecht zicht maken dat ik niet helemaal scherp ben. Gelukkig wel scherp genoeg om op het fietspad te blijven. Na 316 km komen we thuis aan. Gemiddeld staat er 26,5 km/u op de teller.
Zodra de foto's digitaal ontwikkeld zijn zal ik deze plaatsen.

'De Trekschuit' uit de vaart

Rond kwart voor 5 rij ik de DTO poort uit richting Schipluiden. Gezien de weersvoorspelling die niet erg fraai is, ben ik op mijn mountainbike Nitro. Bij Schipluiden pak ik het jaagpad richting Vlaardingen. Op dit jaagpad wordt ik overvallen door hongerklop. Natuurlijk heb ik niets te knabbelen bij me, en de dichtsbijzijnde winkel is zeker 5 km verderop. Ik drink mijn flesje water op, en ploeter in mickey mouse tempo verder. Als ik langs de Trekschuit kom, denk ik een stuk af te kunnen snijden. Als ik de Vaart oversteek kan ik gelijk naar Maasland tuffen, scheelt zeker een km of 5. De Trekschuit blijkt uit de vaart. Lees dit bericht voor de oorzaak. Een tegenvaller en ik moet verder. Ik herstel wat, en in een gezapig tempo kan ik naar huis rijden. Daar kom ik na 25 kilometer aan en frot gelijk een banaan, appel en eierkoek naar binnen. De wind was Z5, en af en toe een bui(tje).

Helaas geen Gouda

Rutger, de zoon van collega Ruud, moest vandaag zijn eerste wedstrijd rijden in Gouda. Ed, Peter en ik hadden afgesproken naar de fietsbaan in Gouda te fietsen om de vuurdoop van deze kleine gabber te aanschouwen. Om 8 uur vanochtend zou ik op Peet's stoep klaar staan. Helaas was het baggerweer en ipv de natte tocht besloot ik de binnenkant van mijn oogjes wat langer te gaan bestuderen. Dit was ook Peet's gedachte. Wat Ed heeft gedaan lezen we binnenkort op zijn blog ;-)
Gelukkig trok het in de loop van de dag open, en nadat ik wat natuurkunde had bestudeerd (krachten, momenten etc. ook interessante kost voor de renners onder ons...) besloot ik nog wat kilometers te gaan afleggen. Er stond een vette wind, waar ik eerst schuin tegenin moest ploegen. De benen deden gelijk auw, waarschijnlijk nog de naweeen van het rondje van gisteren. Eenmaal warm reed het een stuk beter. Ik reed weer een bekend rondje, en kwam de roeifietser weer eens tegen. Als ik poen had zou ik ook wel zo'n apparaat willen hebben. Ditmaal reed ik met een hartslagmeter, wil hier toch een gewoonte van maken. Genereert in ieder geval weer data voor een database!

Tijd: 1:59
Gem hartslag: 138
Max hartslag: 166
Verrichte arbeid 2617 kcal

Verreden km: 54
Gem snelheid: 27.7 km/u

Wind: ZW5
Temp: 19 gr
Neerslag: 0
Licht bewolkt.