Afschroefbare benen

Zou wel makkelijk zijn, ff een paar goede benen onderbinden. Vanmiddag was het weer niks tegen het windje (laat dat je maar weg...) in. Het heen en weer fietsen naar Den Haag zit er op. In totaal 137 km in 23.7 per uur. Terug in Maassluis wipte ik bij Cees Boer aan waar mij graties (goede service mannen!) een nieuw RVS boutje voor mijn ligstuur door Edwin werd aangereikt. Nu hopen dat de benen weer goed zijn voor as zondag tijdens de traditionele koppelkoers.

De Baksteen

Benen noch Moraal

Vanochtend ging het hard voor de wind, en ik was snel in Den Haag. In de middag ging het een stuk minder, eerst probeerde ik een snellere weg uit Den Haag te vinden. Niet dus...
Vervolgens moest ik tegen een vette wind in trappen. De benen voelde moe aan, en ik had er niet veel zin in. Dat belooft nog wat voor as zondag in de koppelkoers.... In Maassluis reed ik plots naast neef Richard, die een schalkse opmerking over mijn ontbrekende ligstuurpad maakte. Vervolgens vertrouwde hij mij toe dat hij een geschikt boutje voor het ligstuur had. Dat wordt morgen ophalen!
De 45 km werden in een onbekend laag gemiddelde afgelegd :-)

Eerste punt

Vanavond speel ik mijn eerste partij voor de huishoudelijke competitie. Ik mag aantreden tegen een nieuw lid, Tamme Dijkstra. Snel blijkt dat Tamme de opening niet beheerst. Dit wil echter niet zeggen dat hij niet kan schaken. Ik besluit de partij rustig op te zetten, en langzaam maar zeker kom ik beter te staan. Ik zet een klein valletje op, net op het moment dat Tamme snel speelt. Hebbes! Ik win een stuk, en niet veel later geeft hij op. Mijn eerste punt dit seizoen.

Cursus

Drie dagen lang zit ik in Den Haag op cursus. Een aanbod van Piet om mee te rijden wijs ik resoluut van de hand! Er moet gefietst worden. Deze eerste dag tref ik het niet, in Rijswijk lijken er 30 man op rij te staan met volle emmers die ze op mij legen. In 30 seconden ben ik doorweekt. Gelukkig is er bij het leslokaal een douche, en fris zet ik mij aan de studie.
Terug moet ik de natte rommel wil aantrekken, gelukkig warmt dit snel op, en zonder problemen rij ik, windje tegen, naar huis.
45 km in 24 gemiddeld.

Defect ligstuur

De gebroken bout.

Heb ik weer!

Om 6u05 ging Baksteens wekker af. Een klein uur later werd de pont naar Rozenburg opgereden. Niet één fietsvrind was op komen dagen. Met een tegenwind uit het zuid-oosten ging het richting het Spui om daar het volgende pontje te pakken. Vervolgens richting Numansdorp voor een rondje Middelharnis. Het zonnetje was ondertussen gaan schijnen, een mooi polderlandschap onder Baksteen's ogen ontvouwent. Ik kreeg er plezier in, en om tempo te maken besloot ik mijn ligstuur te gebruiken. KNAP! zei één der pads. Gelukkig bleef ik op de fiets. Dat was een duidelijke domper!
De onderdelen verdwenen in de zak en ik vervolgde de tocht. Langzaam maar zeker kwam de Haringvlietbrug dichterbij.
Daar aangekomen de volgende domper; de brug was afgesloten ivm asfalteringswerkzaamheden. "Heb ik weer!", ging er door mij heen.
Er werd rechtsomkeert gemaakt en voor de wind reed ik vóór de donkere wolken in mineur naar huis.
De 75 km werden in 27 km/uur afgelegd.
Wordt Allesandro wereldkampioen vandaag?

Rubber benen

Vandaag weer met een ommetje naar huis. Gisteren een US Postal shirt van neef Martin gehad. Zou dit Lance Armstrong shirt mijn tempo positief beinvloeden? Eenmaal op de fiets reageren de benen anders dan anders. Dat maffe zaalvoetbal ook...
Met een paar rubber benen ploeg ik mijzelf richting Schipluiden. Er komt geen vaart in, en ik prijs mij gelukkig dat fietsvrind Ed niet op de fiets is. Het is aangenaam weer, weinig wind en een lekker najaarzonnetje. Vanaf Delft neem ik de kortste weg naar huis. Na 27,5 km koersen in 26,5 km/u gemiddeld verlaten mijn billetjes het zadel van de Tirreno.

Gele trui

Het sportuurtje wordt met Piet en Ed doorgebracht. Dat is een tijd geleden! Er staat weinig wind en al snel rijden we dik 30 in het uur. Kop over kop gaat het richting stormvloedkering waar ik beide heren voor laat gaan. Ik spaar de benen voor de sprint.
In hoog tempo gaat het richting Vlaardingen, Kandelaar, Schipluiden en weer richting Maasland. Piet rijdt weer als vanouds en Ed loopt te miepen dat ie "op" is. Speelt hij dit? De Herenlaan moet duidelijkheid brengen. Het tempo valt terug tot onder de 30 en het zenuwspel begint. Voor een aantal minuten zitten we gedrieen gevangen in ons kleine wereldje richting de Meet.
Ik kies positie achter beide heren en kijk de kat uit de boom. Ed spoort Piet aan mij op te sluiten. Piet luistert gedwee. Ed spoort Piet aan te gaan sprinten. Piet luistert gedwee. Piet's benen echter niet. Als ik aanzet en rechts naar Piet kijk lijkt hij, in zijn Gele Trui, stil te staan. Ed lijkt inderdaad "op", en ik win met twee vingers in de neus. Ed claimt de bolletjestrui. Piet is blij dat ie weer mee komt.
De 60 km worden in 32 km/uur afgelegd.

Na werktijd rij ik gezapig richting Hoek van Holland, wordt bezocht door hongerklop, eet een energiereep, rij genietend naar huis. 20 km in 26 km/uur

's Avonds moet er gevoetbald worden, de vorm is slecht....

10x

Met een ommetje naar huis. Ed gaat mee en besloten wordt via de Hoek naar huis te fietsen. In gezapig tempo passeren we Maasdijk. Het weer is mooi, het tempo laag. Ed verhaalt van de vellen op zijn billen. Hij heeft de ultieme Kruidvatfietsbroektest gedaan door 320 km in dit broekje af te leggen. In één dag lieve lezers!
De stormvloedkering nadert en Ed vraagt hoe vaak we haar gaan bestijgen. "Doe maar een voorstel", antwoord ik. "50x?" zegt Ed. Gelukkig een grap... We besluiten het op 10 te houden. Als we de 8e klim doen versnelt Ed. Brutaal ga ik er overheen. Dit kost mij zoveel kracht dat ik de afdaling amechtig over het stuur hang. In de 9e klim moet ik Ed laten gaan. Dit is toch meer zijn stiel besef ik. Laat mij maar op het vlakke sprinten. Ed wint afgetekend. Om hem te foppen maak ik aanstalten om voor de 11e keer omhoog te gaan, er op rekenend dat hij begint te twijfelen aan zijn telkunst. En ja hoor, het zaad der twijfel doet bijna zijn werk, maar mijn benen zijn op en ik maak rechtsomkeert. In een nog gezapiger tempo rijden we voor de wind "ouwenelend" naar Maassluis waar Dirkswager 18 graden celcius aanwijst.
De 29 km worden in 24,1 km/uur afgelegd.
Thuis staat er een mailtje van Der Ruud in de mailbox. Hij heeft een nieuw speeltje gescoord; een Jan Janssen Paris Nice (zie plaatje). Pre-Furiadekorting?

Zondag

Na een paar dagen nattigheid begint deze zondag schitterend. Maar aangezien Lilian een weekend de hort op is, kan er niet gerace-fietst worden. Bram kan nog niet alleen gelaten worden, of de verzekeringspremie moet flink omhoog. Ik denk dat het een rondje fietsen wordt met dit gevaar op twee benen. Kan Jim zijn huiswerk op het gemak maken.

Nattigheid

Eindelijk weer op de fiets. Na een week "niets doen" mocht ik vandaag weer een stukje fietsen. Ondanks de regen spoot ik gelijk met 30 in het uur weg voor een sportuurtje. Zonder echt diep te gaan bleef de teller boven de 30 hangen, op de bochten na. De nattigheid nodigde niet uit tot snel bochtenwerk... Desondanks werd het gemiddelde van 30 km/u gehaald. De afstand bedroeg 35 km.
Jammer dat Ed zijn virtuele snor drukte vandaag....

Rete-hard

Ed was in een goede bui, zijn ATB-MontVentoux-Record is door collega Rudi niet benaderd. Mogelijk moet Ruud zelfs plaats 3 claimen, achter de Baksteen!
Om dit heugelijke feit te vieren reden Ed en ik een vreugderondje. Met direct het gas erop ging het richting Schipluiden. Onderweg pikten we nog een collega op, die zonder moeite de dik 30 mee kon blazen. Bij de Kandelaar ging hij richting Bergschenhoek, wij richting Schiedam. Daar aangekomen stond de teller boven de 33 gemiddeld! Het ging vervolgens kop over kop naar Vlaardingen. Bij de Vaart aangekomen bleek de voorband lek, en bleef ik in de bocht nauwelijks op de been. In een heerlijk zonnetje werd de binnenband verwisseld voor een heel exemplaar. Wederom kop over kop werd Maassluis bereikt, en via de Parallelweg en Herenlaan kwam de finish in zicht. Even aanzetten was voldoende om Ed achter mij te laten.
Het gemiddelde van dit rondje van 34 km was 31.2 km/uur. Wie weet hadden we de magische grens van 33 wel gehaald als ik niet lek had gereden....
's Avonds plakte de Baksteen het bandje, met de benen nog onrustig van het gereden tempo.

Weer eens met Ed

Om half 5 des middags sprongen De Baksteen en De Magneet op hun Gazelles. Het was een tijd geleden dat beide helden in elkaars zog naar adem mochten happen! Ed leek sterk door langs de Zweth hard door te trekken. Toen dit water achter ons verdween, was ook Ed's virtuele pijp leeg. Het was mijn beurt om lang kopwerk te verrichten. Maar na een avond voetbal en flink bieren valt dit niet mee lieve lezertjes! Uiteindelijk kwamen we, na 39 km in 29,8 gem, in Maassluis aan en namen we tevreden afscheid. Morgen nog een rondje?
Bij thuiskomst bleek Lilian met Ruud's vrouw gesproken te hebben. Deze onverlaat wil zijn prestatie op de Mont Ventoux maar niet aan zijn collegae communiceren! Via Lilian weet ik wel dat hij onderweg afgestapt is, en met samengeknepen billen en remmen afgedaald is. Dat zal Ed plezier doen!

Geen weer om te werken!

Ik had nog wat uren extra gewerkt in de vakantieperiode. Vandaag was het een mooie dag om deze te cashen. Rond 1 uur werd de Giant bestegen en ging het richting Maassluis. Snel wat drank gekocht voor de jarige collega Simon, en dan naar huis. Eenmaal ik het strakke pakkie kroop ik op de Tirreno en vol goede moed reden we richting Vlaardingen. Het oostenwindje langs de Waterweg bleek wel wat aan de flinke kant. De dijen werden gelijk gevoeld, maar ik besloot mijzelf niet te sparen. Via Schiedam werd de Zweth bereikt en vervolgens ging het richting Delft, Schipluiden en Maasland. Met de wind in de rug kroop het gemiddelde langzaam maar zeker richting 29. Vanaf het einde van de Gaag reed ik richting Staelduinse bos en Hoek van Holland. Daar aangekomen stond het klokje op 45 km en 29,6 gemiddeld. Niet slecht dacht ik, maar veel winst dacht ik niet meer te kunnen boeken; de benen waren moe en de wind was het hele eind terug naar Maassluis tegen. De terugweg bleek inderdaad zwaar. Vermoeid probeerde ik een kwat weg te tuffen. Helaas voor mij kwam ik niet verder dan de linkerbicep. Gezien de stroperigheid van dit uitwerpsel bleef het daar de rest van de rit dapper zitten. Langzaam maar zeker zag ik het gemiddelde dalen. Bij Maassluis west kwam dan eindelijk de 29,0 in beeld. Ik besloot de laatste kilometers boven de 29 te rijden, en ondanks protest van de beentjes lukte dit.
De 55 km werden in 29.0 km/u afgelegd. Er stond een heerlijk zonnetje, maar wel een lelijk (4+) windje. De kwat verdween in het doucheputje. Een uurtje of 5 na het rondje gloeien de benen nog na. Morgen maar ff rustig aan........ misschien :-)

Aad en de Baksteen

Vanochtend om 8 uur is Aad aanwezig voor een rondje. Met schitterend weer rijden we een kort rondje richting Delft. Keuvelend over van alles en nog wat rijden we richting Stormvloedkering. Daar neem ik de heuvel 2x op wrede wijze, Aad pakt haar 1x. Met het zonnetje op de snoet rijden we rustig naar Maassluis.
De 42,5 km worden in 24,1 afgelegd.
De Baksteen wenst Maarten veel succes met zijn Coopertest. Jammer dat je die niet mag fietsen!

Eindelijk weer benen!

Zaterdagmiddag, 4 uur in de middag. In Spanje rolt het peleton richting Barcelona. De Baksteen rekent dat hij nog een anderhalf uur heeft voordat de finish bereikt wordt. Er is dus nog tijd voor een rondje! Eindelijk blijk ik weer benen te hebben. Tegen de wind kan ik tegen de 30 rijden, en voor de wind vet daarboven.
Bij de Gaag blijk ik 2 man in mijn wiel te hebben. Ze nemen niet over en ik besluit ze los te rijden. Met 40 in het uur gaat het richting Maassluis. Los krijg ik de mannen niet, maar moe wordt ik wel! Ik schiet, met volle benen de parallelweg op, en mijn volgers rijden gelukkig rechtdoor. De pijp is leeg en ik haal het gas er af. De 35 km worden in 30,4 gemiddeld weggeduwd. Thuisgekomen bleek dat ik toch te langzaam gereden heb. Alessandro Petacchi heeft de sprint reeds gewonnen.

Peter Guiljam op de Kale Berg

Dit verhaal ontving ik enige tijd geleden van Peter:

Even mijn beleving van de Mt Ventoux, 28-07-2005



's Morgens om 8 ging de wekker. Zenuwachtig stap ik uit mijn tentje, wetende dat vandaag de grote dag is aangebroken. Na 19 jaar eindelijk de Mt Ventoux op! De voorbereiding was slopend... Op een dag 6 keer achter elkaar de Col Le Debát (maar 250 meter ofzo) op en afgereden. Verder nog goed geluisterd naar de verhalen van Martin (mijn fietsmaatje van de camping die daarvoor de Mt Ventoux al had beklommen) en mijn vader (10 jaar geleden ook al met de fiets naar boven geweest, en deze keer de meesterknecht:-). Martin had nog Isostar (sportdrank) over, en dat kon ik wel goed gebruiken op de weg naar boven. Op de heenweg heb ik ongeveer een halve liter water gedronken, en ik was nog nooit zo stil geweest. Toen uiteindelijk de Mt Ventoux wel heel dicht bij kwam, kwamen de zenuwen ook naar boven. Zoekend naar hét fonteintje in Bedoin kwamen we erachter dat we niet de enigen waren die vandaag de Ventoux gingen beklimmen. We reden door om iets verderop bij een supermarkt te stoppen, om samen met andere wielrenners de fietsen van de auto te halen, en te beginnen. Na nog een broodje te hebben gegeten, en mezelf helemaal volgegooid met water, begonnen mijn vader en ik aan de klim.

Het eerste gedeelte had wel wat weg van een fietstochtje. Onderweg een beetje praten. Soms leek het wel of het een beetje omlaag ging. Na toch een poosje vals plat te hebben gereden moesten we er aan geloven. Het bos kwam in zicht. De eerst haarspeldbochten werden genomen. Steeds wachtte ik op een haarspeldbocht die ik vorig jaar had gezien. In een brede bocht stijg je een meter of 5, en de binnenbocht loopt meer dan 70 graden omhoog(als je die neemt val je achterover met je fiets). Voor ons probeerde iemand die binnenbocht te pakken, afstappen was het gevolg. Vooruitgestuwd door (onbekende) mensen aan de kant die ons toeriepen, en het inhalen van anderen ging ik steeds geleidelijker omhoog.

Langzaam aan begon de hele klim mij toch op te breken. Ik sport niet zo vaak, laat staan dat ik meer dan één uur achter elkaar inspanning lever. Terwijl ik in het bos reed ging ik toch steeds meer punten herkennen, en ik wist ook dat Reynard niet ver was. Als ik bij Reynard kwam zou ik niet meer stoppen, want dat had ik al afgesproken. Het leek me geweldig om over het kale landschap naar boven te rijden. Maar bij het bordje "Mt Ventoux 6 kilometer" (iets voorbij Reynard) begint alles toch wel te kraken. Ik zit steeds meer aan mijn stuur te trekken, en de voorvering draait overuren. De zon brandt al een poos in mijn nek, dus ik heb de kraag van mijn shirt omhoog getrokken en mijn pet staat achterstevoren. Het is wel geen gezicht, maar het is voor het gemak. 3 kilometer voor de top wordt het even zwart voor de ogen. Ik duik bijna in de berm maar weet nog net mijn stuur recht te trekken. Vanaf dat moment is het meter voor meter omhoog proberen te komen. Af en toe maak ik een flinke slinger. Als er even een auto naast me kom rijden, zie ik mezelf in de ruit en weet dat het niet al te lang meer moet duren. Bij het monument van Simpson krijg ik even kippenvel. Ik zie het al voor de 4e keer, maar als je er zo langs fietst, heeft het wel wat. Bij het monument staan wat mensen die even roepen: "kom op, je bent er bijna". Ik droeg een oranje voetbalshirt, dus de Nederlanders kenden mij wel:-) De laatste kilometer viel wel mee. Het is het steilste gedeelte van de hele klim, maar doordat je weet dat je er bijna bent wil je niet meer stoppen. Toegeschreeuwd door mijn moeder en broertje langs de kant, en mijn vader die voor me fietst, haalde ik toch de finish. Weliswaar niet binnen de onderweg "gemaakte" tijd, maar dat vond ik toen niet erg (mijn richttijd vooraf was binnen de 2.30. Toen ik zonder te stoppen door bleef reden is dat bijgesteld tot 2 uur). Na een eindsprint, die toch behoorlijk tegenviel, kwam ik na 2 uur en 5 minuten over de "finish". Onderweg riep ik nog wel dat ik dit nooit meer zou doen. Maar de drang is wel groot om de volgende keer onder de 2 uur te rijden. Maar eerst maar eens trainen :-)

Pap in de benen II

Het voorwiel van de Tirreno liep gisternmiddag aan. Vandaag voor de zekerheid op de Schicht naar het werk met het plan een ommetje te maken na het werk. Eenmaal op de fiets bleek de moraal nog immer weg, de benen en het vlees zwak. Gelijk naar huis gereden....

Collega Ruud succes gewenst! Hij gaat de komende dagen proberen de Mont Ventoux te beklimmen!

Pap in de benen

Vanmiddag zou ik een sportuurtje opnemen. Ik vertrouwde collega Ruud toe dat ik geen zin noch benen had, ondanks het slikken van Vitamine C en Magnesium tabletten. (Welke renner slikt er niet??) Eenmaal op de Tirreno bleek mijn voorgevoel waarheid. Ik zal derhalve niet teveel uitweiden over dit tochtje. 31 km in 26,3 km/uur. Lekker zonnetje, warm en net teveel wind voor het mooi.

Druivenschaaktoernooi

De voorloper van het schaakseizoen, het Druivenschaaktoernooi, is weer begonnen. De eerste ronde was ik vrij omdat mijn tegenstander zich terug had getrokken. Bang voor de reputatie van de Baksteen? We zullen het nooit weten. Vanavond was ronde 2, mijn eerste partij dus.
Ik mocht tegen Leo Duijvensteijn aantreden. In voorgaande edities was ik hem ook 2x tegen gekomen, maar dan achter de witte stukken. Nu was het mijn beurt om met zwart te spelen. In een scandinavier ging ik (te) vroeg op avontuur met de Dame. Deze raakte ingesloten op h3 en nam vervolgens een zet of 30 geen deel meer aan de paartij. Wonderlijk genoeg bleef ik overeind, mede veroorzaakt door de vele fouten aan beide zijden. Ook toen Leo een speculatief offer bracht in tijdnood. Met een stuk voor, maar met beiden nog een handvol seconden (en een paar gemiste mat in 1 voor Leo) op de klok bood ik remise aan. Leo vond het ook best. Leuke pot, maar verre van foutloos.

[Event "Druivenschaaktoernooi"]
[Site "Naaldwijk"]
[Date "2005.08.30"]
[Round "2"]
[White "Leo Duijvensteijn"]
[Black "Martin van der Hidde"]
[Result "remise"]

1. e4 d5 2. exd5 Nf6 3. d4 Qxd5 4. c4 Qe4+ 5. Ne2 e6 6. a3 Bd6 7. Nc3 Qf5 8. c5
Be7 9. Ng3 Qg4 10. Be2 Qh4 11. Bf3 O-O 12. Nge4 Nxe4 13. Nxe4 Rd8 14. g3 Qh3 15.
Bg4 Qg2 16. Bf3 Qh3 17. Bf4 Na6 18. Qe2 Rxd4 19. b4 h6 20. Bd2 f5 21. Nc3 Bf6
22. O-O-O c6 23. Bf4 Rxd1+ 24. Nxd1 Bd7 25. Ne3 Bd4 26. Nc2 Bf6 27. Ne1 Re8 28.
Nd3 g5 29. Be5 Bxe5 30. Nxe5 Bc8 31. Rd1 Nb8 32. Qd3 Kg7 33. Qd6 Na6 34. Qd3 Nc7
35. Nxc6 bxc6 36. Bxc6 Rf8 37. Qd6 Rf7 38. Qe5+ Kg6 39. Rd8 Qf1+ 40.
Kc2 Qc4+ 41. Kb2 Ba6 42. Rg8+ Kh5 43. Bf3+ g4 44. Be2 Qe4 45. Qxe4 fxe4 46. Bxa6

Rondje in de zon

Vanochtend reden Aad, Maarten en De Baksteen een rondje door het Zuid-Hollands landschap. Het zonnetje lachtte ons toe, en de wind bleek nagenoeg absent. Wat wil een mens nog meer? Ook kwamen er nog wat vrouwenbillen langs, kortom een feestrit!
Na 48 km hield Aad het voor gezien omdat de virtuele pijp leeg was. Maarten en de Baksteen vlogen nog de puist bij de stormvloedkering op voordat zij naar huis terugkeerden. Er werden 62,5 km afgelegd in 24,1 km/u. Petje af voor Maarten, die zijn T-mobile fiets eer aan doet door in het zelfde verzet als Der Jan rond te rijden :-)

De Baksteen

Ride For The Roses

Het jaarlijks terugkerende massafietsfestijn The Ride For The Roses vond vandaag plaats. Traditiegetrouw hadden de Baksteen en collegae Peter en Ed zich voor de 100 km ingeschreven. Mark (naspruitsel van Ed's vriendin Monique) en Lex (Peet's zoon) reden ook mee. Het spul werd gecomplementeerd met collega Perry en Peets zwager Rene.

Na een uurtje pas op de plaats maken op de bloemenveiling maakten we, onder toeziend oog van Erica Terpstra, de eerste meters. Het werd weer een ouderwets rondje hollen en stilstaan. Gezien de grootte van het peleton niet zo verwonderlijk. Zodra er een vernauwing in het parcours ligt, stroopt het peleton op en staat men stil.

Ik bleef vooral in de buurt van Ed, omdat die nog wel te kietelen is voor wat hard fietswerk. Peter zagen we niet meer terug, Perry had zich in de afstand verslikt en hing met een touwtje aan Peet vast. Ook de bezemwagen zagen zij aan zich voorbij trekken.

Bij de finish moesten we van de fiets af vanwege de drukte. Aangezien mijn ogen iets beter zijn dan die van Ed, zag ik het finishdoek wat eerder. Zonder hier gewag van te maken ging ik hoe langer hoe sneller lopen. Toen ik lachend naar Ed keek, en vervolgens naar het finishdoek, ging bij hem ook een lampje branden. Zo snel als hij kon kwam hij mijn kant op. Gelukkig kon ik het gaatje al tapdansend dichten en ging glorieus als eerste over de meet. Kinderachtig gedrag volgens sommigen. Wij weten niet beter :-)

Ondanks donkere luchten reden we de Ride in hastikke mooi weer.

De Baksteen

Mont Ventoux II

Bij deze een fraaie tekening van Bram, gemaakt op de camping te Tulette. En ook nog het plaatje van de rit, geregistreerd door de Garmin Etrex Legend GPS.

Zomeravondschaak

Traditiegetrouw houdt C.H.E.S.S. een zomeravondtoernooi. Elke avond worden er 3 partijen gespeeld van 30 min p.p.p.p. Door dit snelle tempo zijn de partijen vaak heel leuk, er wordt wat gewaagder gespeeld dan normaal. Niet door mij, ik speel altijd gewaagd :-)
In de eerste ronde mocht ik aantreden tegen Jan van Elburg, onze gewaardeerde voorzitter. Jan kreeg snel het beste van het spel. Tegen de tijd dat ik zat te zweten in een superslechte stelling bood hij coulant remise aan. Dat kon ik niet weigeren! Half puntje binnen. In ronde 2 was Klaas de Ruyter mijn tegenstander. Met wit kon ik een Frans vleugelgambietje op het bord toveren. Een jaar of wat geleden had ik met dit wapen reeds van Klaas gewonnen. Vanavond ging het zeer snel, een miniatuur van 13 zetten:

1. e4 e6 2. Nf3 d5 3. e5 c5 4. b4 cxb4 5. a3 bxa3 6. Bxa3 Bxa3 7. Nxa3 a6 8. Nb5 Ne7 9. Nd6+ Kf8 10. Ng5 Qc7 11. Ngxf7 Rg8 12. Ng5


h6 13. Nh7# 1-0

De laatste ronde mocht ik tegen Internationaal Meester John van Baarle. John moest nodig naar de WC. Dat was mooi voor mij, in een grappig potje offerde ik een stuk in de opening om uiteindelijk naar remise af te wikkelen. 2 uit 3 is een aardige start, zeker gezien de tegenstand.

1. e4 e5 2. Nf3 Nf6 3. Nxe5 d6 4. Nxf7 Kxf7 5. Nc3 Be7 6. d4 Rf8 7. Bc4+ Be6 8. Bxe6+ Kxe6 9. O-O Kf7 10. f4 Kg8 11. Be3 d5 12. e5 Ne4 13. Nxe4 dxe4 14. Qg4 Qd5 15. f5 Nd7 16. c3



Er dreigt Lh6 en evt f6 en Tf4. John besluit het stuk terug te geven.
Nxe5 17. dxe5 Qxe5 18. Bd4 Bc5 19. Bxc5 Qxc5+ 20. Kh1 Qe5 21. f6 Rxf6 22. Rxf6 Qxf6 23. Qxe4 Rf8 remise op voorstel van zwart.

Ouwenelen met Ed

Sinds donderdagavond laat zijn we weer in Nederland, en 1912 meter hoogte lijkt al weer ver weg. Vanochtend doe ik een kort rondje met Ed. Ik moet vanaf moment 1 kond doen van mijn klim op de Kale Berg. Dit doe ik graag, en in geuren en kleuren schets ik hoe ik af heb moeten zien, mezelf hervond, en uiteindelijk sprintend de berg bedwong. Mijn verhaal duurde 35 km welke in 26 km/u afgelegd werden.



De Baksteen laat zijn Bidon achter bij het monument van Tom Simpson

De Buuf temt Ventoux!

De laatste week van ons verblijf in Tulette krijgen we eindelijk buren op de camping. De buurvrouw, Noor, is hardloopster en ook niet vies van een stukkie fietsen. Een dag na de baksteen gaat zij in vergelijkbare tijd van Bedoin naar boven. Een zeer knappe prestatie en reden genoeg om gezamenlijk vereeuwigd te worden. Noor met haar Gazelle Primavera, de Baksteen met zijn Gazelle Tirreno.

Mont Ventoux

Half zeven 's ochtends gaat het alarm van mijn horloge af. Ik draai mij nog één keer om.... Kwart over 7 schrik ik wakker! Het gezin wordt in beweging gezet want pa moet de Mont Ventoux op. En hoe vroeger hoe beter!
Zenuwachtig drentel ik over de camping. Tandjes poetsen, plasje doen. Eenmaal in de auto kom ik tot rust. Met muziek van Godsmack op de achtergrond gluur ik naar mijn Gazelle Tirreno, wiens schaduw net zo hard als de auto rijdt. Het duurt wel even voor we in Bedoin zijn, dus ik probeer te ontspannen. Ik hoop een knappe tijd neer te zetten waar mijn fietsvriendjes zich op stuk zullen bijten. Aan de binnenkant van mijn oogjes zie ik mij gelijk een Mayo de berg opracen. Een tijd van rond de twee uur zou aardig zijn, liefst nog sneller. Al mijmerend rijden we Bedoin in, en de hartslag gaat van lieverlee weer omhoog.
De fiets wordt in gereedheid gebracht, en na wat knuffels zet ik alle tellertjes, op de harslagmeter na, op 0 en vertrek om iets na half 10 vanaf de fontein. Het eerste stuk is meer vals plat dan klim dus ideaal om warm te draaien. De snelheid is hier nog hoger dan 20 km per uur. Snel valt dit terug als ik na een km of 6,7 in het bos terecht kom en echt moet gaan klimmen. In tegenstelling tot mijn voornemen moet ik naar mijn laatste kransje... Rond km 8 krijg ik het echt zwaar. Ik kan mijn warmte niet kwijt en de harslag loopt op richting 180. Opgeven lijkt hier een strak plan. Ik voel mij heel zielig en heb spijt dat ik aan deze opgave begonnen ben. Allerlei excuses om te stoppen spoken door mijn hoofd, en stiekem hoop ik op materiaalpech. Uiteindelijk besluit ik even halt te houden. Na zo'n 1,5 minuut stap ik weer op en voel mij een stuk beter. Die 5000+ trainingskilometers dit jaar zijn toch zeker wel voldoende om een klim van 22 km te halen? En ik kan de kids toch niet teleurstellen? Deze staan langs de route mij aan te moedigen en helpen bij het wisselen der bidons.
Ik klim nu op karakter verder, de snelheid varieert tussen de 6 tot 10 km per uur. Een scherpe tijd maken laat ik varen en overleven is het devies. Steeds ga ik verzitten en leg de handen anders aan het stuur. Verbaasd merk ik dat trekken aan het stuur een halve Wheelie oplevert. Op de stukken waar het echt langzaam gaat, ga ik op de pedalen staan. Als mijn voet naar beneden gaat verplaatst mijn fiets zich een halve wielomtrek. Heel even lijk ik stil te staan tot de andere voet naar beneden gaat om de wielomtrek te vervolmaken. Hier lijk ik met horten en stoten omhoog te gaan. Meter voor meter trekt aan mij voorbij en langzaam kruipt de afstandteller naar de 16 km. Hier weet ik, is het Chalet Reynard, en daar zal ik even rusten. Na de eerste rust heb ik dit niet meer gedaan, bang dat ik ben dat de frequentie alleen maar zal toenemen. Ik kom boven de 1000 meter en voel dat het wat frisser wordt, dat is in mijn voordeel! Langzaam maar zeker voel ik mij beter. Niet dat dit betekent dat ik sneller ga fietsen, maar het afzien wordt minder. De begroeing vermindert en dat betekent dat de top nadert.
Bij het Chalet aangekomen stop ik een banaan naar binnen en leeg een bidon. Na een minuut of 5 ga ik voor de laatste 6 km. Wonderwel gaat het eerste stuk soepel en brutaal schakel ik op. De snelheid komt boven de 10 en ik begin zelfs om mij heen te kijken! De Baksteen fietst tussen de wolken! De berg is hier kaal, het uitzicht waanzinnig. In de verte lachen de Alpen mij toe. Naar boven glurend ontwaar ik het Observatorium, ofwel de top. Dat lijkt nog steeds erg ver weg.
Als ik een bocht rond krijg ik opeens een vette klim en een vette wind in de snufferd. Ik zie hier mensen lopen in plaats van fietsen. "Dat gaat mij niet gebeuren!" denk ik, en ga op mijn ligstuurtje liggen. Dit moet vast geen gezicht zijn met een snelheid van 7 km per uur. Maar van de fiets hoef ik niet. Langs het monument van Simpson breng ik een groet en rij door. Ik kijk nu naar de kont van een Amerikaan. Deze jongen ga ik pakken voel ik, en in het laatste stijle stuk naar de top ga ik sprinten om met een snelheid van 15 km per uur over de meet te komen. De Amerikaan verbijsterd achterlatend.
Ik ben boven en uithijgend over mijn stuur besluit ik dit soort gekkigheid nooit meer te doen. Wat was mij dit tegengevallen.... Lilian neemt een mooie foto bij het hoogtebord, en ik probeer fietsvrind Ed te bellen. Geen gehoor, een SMSje dan maar. Ik rij naar beneden om mijn oude bidon bij Tommy achter te laten. Tijdens de afdaling naar Chalet Reynard krijg ik flinke klappen van de wind. Bij het Chalet gaat de Tirreno weer op de auto. Zij heeft haar werk gedaan. Mijn belofte dit nooit meer te doen ben ik weer vergeten als ik Lilian uitleg dat ik de volgende keer 15 kilo minder naar boven wil slepen. Kortom de praatjes zijn terug!
De cijfers:
De Baksteen is onderweg 2u 33m 50s Zuivere rijtijd is 2u 26m
Gemiddelde snelheid bedraagt 8 km per uur.
Gewicht Baksteen: 95 kg
Gewicht Tirreno: 12 kg



De Baksteen en Tirreno vieren feest

Brede banden

Dit maal rij ik mijn rondje met Peter. Ook deze jonge Zeeuw heeft zich voorgenomen de Mt Ventoux te beklimmen. En wel op de brede banden van een nagelnieuwe Giant Tourer. De brede banden weerhouden hem niet om als eerste aan te tikken op de Col Le Debát. We rijden "Rondje Mart en France" gezellig keuvelent, en passant wat klimmetjes meenemend. Ik laat hem ook de steile klim in St Roman nog even zien zodat ie deze nog eens zelf kan trainen. Hoewel Peet de Ventoux gaat beklimmen als ik al weer in Nederland zit, gaat het deze jonge hond vast en zeker lukken. Als ik nieuws van hem ontvang zal ik dit mijn trouwe lezertjes niet onthouden.
Er werden 35 km afgelegd. Ter lering ende vermaak heb ik uit de GPS data ook het hoogteprofiel geextraheerd. Zie plaatje 2.

Meer dan 20% ?

Ik besluit vandaag het rondje aan te passen. Als het goed is moet je bij St Roman ook naar boven kunnen, en waarschijlijk zijn dit meer hoogtemeters dan de Debát (251).
Ik zoek in het dorpje de weg naar boven. Als ik één der zijstraten ingluur zie ik een zeer steil weggetje naar boven. Ja hoor, die moet ik hebben. Ik schakel naar het kleinste blad voor, en grootste achter en draai 180 graden. Het klimmetje is zeer lastig, een smal straatje met goot in het midden. Geschat stijgingspercentage > 20%.
Gelukkig is dit maar kort. Wel wacht mij de langste klim tot nu toe, en volgens de GPS is de top op 340 meter. Een nieuw record voor de Baksteen! Het uitzicht boven is zeer fraai. En bij dat uitzicht hoort ook de top van de Ventoux die mij gemeen toelacht.... Ik daal af naar Rasteau, rij naar Roix, Buisson, St Roman en pak nog 1x Le Debát. Onderhand mijn eigen bergje, zeg maar :-)
Ik leg 37 km af in 23 km/uur.

Rondje Mart en France?

's Ochtends doe ik het rondje van de 10e nog eens over. Bij de klim op de Col Le Debát zie ik twee renners langzaam naar boven kruipen. Onbesuisd ga ik er overheen, de mannen ver achter mij latend, denk ik.... De schaduw van één der renners hangt tegen mijn achterwiel. Heb ik weer.... Natuurlijk ben ik al leeg en deze betere klimmer passeert mij zonder problemen. "Il fait chaud" oid spuugt hij er bij het passeren uit. Ik kan er nog net een "Oui!" uit persen, maar heb eigenlijk elke ml lucht nodig om omhoog te komen. Na ong 500 meter maakt hij rechtomkeer. Misschien naar zijn maatje? Ik kom ze niet meer tegen, en maak het rondje Mart en France af 40 km in 23 km/u

Baksteen's eerste bergje

Eindelijk is het zo ver. Ik kan mij eindelijk zetten tot een stukje fietsen. Na bestudering van de kaart heb ik wat klimmetjes geplot op de Garmin. Als ik op de fiets spring voelt het gelijk goed. Raar dat ik dat een week uitgesteld heb.. Het waait behoorlijk (Mistral) kracht 5 a 6 schat ik. Via wat slechte asfaltweggetjes dwars door de wijnvelden kom ik uiteindelijk op de D75 en steek de Aigues over. Op de kruising bij St Roman de Malegarde ga ik rechtsaf richting Cairanne. Op de kaart had ik hier een kronkelweg gezien, en jawel ik moet er aan geloven. Baksteen's eerste klim! Langzaam maar zeker rond ik de haarspelden. Eerst nog in een tempo rond de 20 maar snel zakt dit tot net boven de 10. Het binnenblad doet geduldig haar werk. Uiteindelijk komt het bordje van het hoogste punt. De Baksteen heeft de Col Le Débat bedwongen en mag 251 mtr als hoogste punt aantekenen.
De afdaling zet ik voorzichtig in, ik ben geen held en de weg is mij onbekend. Cairanne wordt bereikt, en naar later blijkt is dit toch wel een heel mooi dorpje.
Van Cairanne naar Rasteau is een lang recht end, nou ja recht... Vals plat krijgt een heel andere betekenis hier. Af en toe lijk je te dalen, maar benen spreken dit tegen. Ook het omgekeerde is het geval. De NO wind speelt mij hier ook parten. Rustig pedalerend bereik ik Rasteau en vervolg naar Roaix. Van Roaix komt een klim welke ik op het binnenblad neem, niet al te heftig dus maar wel een 270 meter. De afdaling gaat lekker hard (voor mijn begrippen) en via de D20 en D94 rij ik richting Tulette. De 35 km werden in 21 km/u afgelegd.

De Kale Berg 1

Na 5 dagen wat niksen rond de tent besluiten we deze dag de Mont Ventoux te beklimmen. Met de Ford Focus :-)
We rijden naar Bedoin, aan de voet van de Ventoux. De weg naar Bedoin is ook allerminst vlak. Daar aangekomen gaat het naar boven. Over het verse asfalt rijden diverse fietsers richting het observatorium boven op de berg. Alhoewel het met de steilheid mee lijkt te vallen, is de klim wel erg lang, 22 km. Een 6 km onder de top stoppen we bij Chalet Reynard om daar een lunch te gebruiken. Vervolgens rijden we het laatste stuk naar boven, door het kale landschap. Daar is het zeer winderig en koud (op de top is het zo'n 15 tot 20 graden koeler dan beneden). Onderweg zien we vele renners, sommige lijken stil te staan, anderen lopen zelfs... Na het knippen van wat foto's vertekken we weer.

Vakantie

De Baksteen vertrekt vannacht met gezin richting Frankrijk. Tirreno gaat mee, dus de fietstavonturen gaan door. De Mnt. Ventoux als belangrijkste uitdaging....
Misschien is er een internetcafe in de buurt, anders moeten de trouwe lezertjes wachten tot eind deze maand.

Stilte voor de storm

De Baksteen had zijn benen een dag of 4 stil gehouden, maar vandaag moest hij aan de bak. Peter, De Rode Punaise uit Maasland en de Helderse Magneet zouden met de Baksteen een rustig rondje gaan rijden...
Eerst reed het kleine peleton naar de Hoek, om vervolgens de Stormvloedkering te beklimmen. Baksteen en Magneet hadden teveel oog voor elkaar waardoor Peter er met de bolletjestrui vandoor ging. Volgens Peet zou dit een sterretjestrui moeten zijn, die zweefden nm voor zijn ogen bij aankomst op de top.
De Rode Punaise, aardig hersteld van het schuren van het aangezicht aan het asfalt, begon aan het einde van de Waterweg tempo te rijden. Dat belooft nog wat voor de toekomst!
Van lieverlee ging het richting Vlaardingen en Schiedam. Richting Kandelaar verrichte Ed (De Magneet) nuttig kopwerk. De Baksteen spaarde zich voor de dingen die zouden komen. Eenmaal voor de wind ging het richting Maasland. Reeds bij Delft sprong Ed voor de eerste maal weg, met een snelheid van 50 in het uur. De Baksteen reageerde alert en kon deze moedige poging pareren. Ed zou nog enkle keren proberen weg te springen, maar met hetzelfde resultaat. Peter kwam steeds weer bij, maar de Punaise moest hier afhaken. Toen de bocht naar de Herenlaan gerond werd, maakte het drietal overblijvers zich op voor de sprint. Peet trok aan, Baksteen in zijn wiel en de Magneet daar weer achter. Toen de Baksteen aanzette deed de Magneet zijn naam eer aan en bleef keurig plakken. Sterker nog, in de volle sprint hoorde ik zijn rammelbak, ook wel MetGazelle genoemd, van zeer dichtbij. Gelukkig kon ik hem weer achter mij houden. Gevuld met adrenaline reden we de laatste honderden meters naar het werk. De 60,4 km werden in 31,0 km/u afgelegd. Max snelheid was 54,2 km/u.

Week 25 2005

Het jaar is bijna op zijn helft. De Baksteen is tevreden over het aantal gereden kilometers tot nu toe; 5340 Wanneer dit zo blijft is een totaal van 10.000 km dit jaar haalbaar. Enfin, dat zien we eind dit jaar wel.

Warrum II

Vanochtend was het al knap benauwd in huis. De hittegolf bleek een feit. Baksteen snakte naar wat rijwind. De Tirreno werd bestegen, en het rondje van woensdag werd nagenoeg gekopieerd. Op de snelheid na dan :-) De 55 km werden in 27 km/u afgelegd.
Dat belooft nog wat voor de kale berg komende maand....

Gloeien

De benen gloeien vandaag nog immer...
Wel lekker weer!

Zoef zoef!

Ideaal fietsweer vandaag. Lekker zonnig en niet zo idioot warm. Op het werk bleek alleen Ed zijn fiets meegenomen te hebben. Maar Ed had andere plannen, Mark moet kilometers maken voor de Ride for the Roses. Ruud had nog dikke benen van zijn ploegentijdrit van dinsdagavond. Peter komt alleen op zijn racefiets als er een rondje afgesproken is.
Alleen dus. Baksteen en Tirreno reden richting Hoek van Holland. Bij het Staelduinse Bos stond het tellertje op 27,5 km/u gemiddeld. De benen voelden goed en ik besloot tempo te gaan rijden. Vanaf de Hoek ging het schuin voor de wind, en al snel werd er dik boven de 30 gereden. Aangekomen bij Vlaardingen was het gemiddelde naar 29,9 km/u gestegen. De benen werden minder, maar de Baksteen bleef boven de 30 koersen.
Rond de surfplas wordt het erg druk en het is laveren tussen de mensen die geen notie nemen van de wereld om zich heen. Bij Delft reden Ed en Mark hun gezapige rondje. De Baksteen was echter op recordjacht! Na de meet op de Herenlaan bleek de 55 km in 30,1 km/uur afgelegd.
Zo snel heb ik nog nooit een afstand van 50+ km in mijn uppie afgelegd.
Das een lekker gevoel. De benen gloeien nog na :-)

Warrum

Het is erg warm vandaag. Bram en de Baksteen zijn vrij vandaag. Op de fiets reden zij naar Vlaardingen en terug. In Vlaardingen werd oa een buitenthermometer gescoord. Deze geeft op dit moment 35 gr C aan in de schaduw.
Eind van de middag gaat het gezin de vouwwagen uittesten, de vakantie komt er aan! Over twee weken vertrekken we richting Frankrijk. Nu kunnen we vast wennen aan barre temperaturen.

Des Avonds

Om half negen vanavond sprong de Baksteen op de Tirreno voor een gezapig rondje. Het begon wel gezapig maar liep van lieverlee weer uit op een race tegen het horloge. De dalende zon trok lange schaduwen en kleedde de Baksteen slank af.
De 39,5 km werden in 29,1 km/u afgelegd.

Week 24

Aardig stukkie gefietst afgelopen week. Een aardige uitschieter van 400+ km.

Bram en Baksteen

Het was middendelflanddag, en mooi weer! De Baksteen met zoon Bram achterop de Giant reden eerst richting Foppenplas waar de zus van de Baksteen een demonstratie gaf van "schaapherderen" met een Border Collie. Vandaar ging het naar de Broekpolder. Met het pontje voeren we naar de Kwakelweg om vervolgens richting het Woudt te fietsen. In het kleinste dorp van Nederland stond voetbal- en drinkmaat Dick die mij allerhande producten van de bij aan probeerde te smeren. Dat lukte hem aardig, ik kocht honing, pollen en drop. Vervolgens vergat ik het spul mee te nemen :-)
Op de terugweg werd Maasland aangedaan. Bij dienstmaat Arie werd een muisvriendelijke val opgehaald (zaterdag op zondag gelijk prijs: 2 muizen!), en toen naar huis. De 30 km werden in 19 km/uur afgelegd.

De Baksteen



Het Woudt

Reunie II

De foto's van Baksteen's B103 reunie zijn te bezichtigen op deze link.

Onderstaande foto toont de Baksteen op zijn duurste auto van de zaak ooit!
Van links naar rechts: Frank Smits (bestuurder), Bert van der Slik (lader), Jan Voskuilen (schutter), De Baksteen (commandant) en Lau van Vlokhoven(OPC).



De Baksteen

Fiets en voetbal

Voor de 6e achtereenvolgende dag sprong ik op de fiets. Aan het einde van de middag stond er weer een aardig briesje. Het zonnetje was niet te zien. Met zware benen maakte ik een kort rondje naar huis. De 28 km werden in 27 km/u afgelegd. De Baksteen was moe. Een slordige 2 uur later huppelde ik, met mijn voetbalvriendjes, weer achter een bal aan. De vermoeidheid werd na de wedstrijd weggespoeld met goudgele glazen bier. Bij thuiskomst vielen de luiken gelijk dicht. Vrijdag wordt een rustdag nam ik mij voor.....

Yes!

Met zware benen sprong ik vanochtend op de fiets richting werk. Deze week heeft de Baksteen reeds 300+ km onder zich weg zien glijden. Aangekomen zie ik nog twee scheurijzers staan; die van de Magneet (aka fietsvrind Ed) en Ruud. Ed had zijn slot om de paal gelegd, en om de .... paal! De fiets stond dus niet op slot. Al een hint dat het niet goed zat tussen Ed's oren.
Rond 12 uur sprongen we op onze metalen rossen en met onregelmatige tempowisselingen ging het richting Delft. Bij Schipluiden moest Ed bij het klimmetje passen, zou hij zich drukken? Bij de Kandelaar aangekomen reed hij echter in de volle wind kilometers op kop. Bij de klim over de A20 was het echter weer de Baksteen die als eerste aantikte voor de bergpunten. Maar hier zat Ed er dicht op.
Na de surfplassen ging het over de Zuidbuurt richting de Parallelweg. Hier kwam Ruud op kop en vertikte Ed zijn plekkie in de molen in te nemen. De spanning steeg, de meet kwam van lieverlee in zicht. Ruud bleef op kop alsmaar versnellen tot we uiteindelijk 45 km per uur reden. Ook op de Herenlaan gaf Ruud het tempo aan en fungeerde als de ideale knecht voor de Baksteen! Ik lachte en zwaaide naar Ed die zijn kans afwachte in mijn wiel. Op het moment dat Ed uit mijn wiel sprong ging ik de sprint aan en even bleef hij naast mij hangen. Nog meer kracht op de pedalen zorgde er voor dat hij gestaag naar achteren begon te glijden. Met een top van 54,7 km per uur sprong de Baksteen als eerste over de meet. Wat een onverwacht succes!
De 35 km werden in 31.1 km/u afgelegd.

Rat

Bij het verlaten van het DTO-pand was het snel duidelijk: er was veel zon en er stond veel wind! Baksteen sprong op zijn gepoetste Tirreno en voor de wind ging het richting Schipluiden. De fiets voelde wat zwabberig aan, en in de bochten leek ze wel uit te breken. Dit riekte naar een zachte/lekke band. Toch nog een piepklein lekje gereden tijdens Den Helder - Wateringen? Ik besloot op het gemakkie te fietsen. Bij Delft schoot een rat voor de fiets langs. Grappige beestjes, maar jammer voor hen dat ze schadelijk zijn in onze ogen... Even later besloot ik toch maar eens aan de achterband te voelen. Inderdaad, een bar of 3 zat er zo te voelen nog in. Geen zin in een bandvervang avontuur reed ik nog langzamer naar huis.
De 32 km werden in 24,5 km afgelegd. Des avonds werd de band geplakt. Baksteen twijfelde of de buitenband (na 4100 km) preventief vervangen moest worden. De hollandse zuinigheid gaf de doorslag. We proberen het nog een paar honderd km.

De Baksteen

Dienstreis Den Haag

Vandochtend had ik een afspraak in Den Haag. Gezien het drukke verkeer in het Haagse, besloot ik te gaan fietsen. Onder een donkere hemel reed ik heen op de Giant. Een slordige 2 uur later was de hemel open getrokken, en met een zonnetje kon ik weer terug naar het Maaslandse. (Henk, op de terugweg rèd ik doâh Rèswèk. Aldaah ben ik langs je âhwe hùisje gerède. Rèswèk is toch wel wat andars as Diere, toch?)Uiteindelijk werden er 55 km in 19 km/u afgelegd.

Vanavond werd ook de Tirreno van zand en andere ongerechtigheden ontdaan. Vervolgens werd ze gedroogd en haar ketting gesmeerd. Morgen een stukkie fietsen?

De Baksteen



Schuldig of onschuldig?

Traditiegetrouw

Rijden we (De Baksteen en wat collegae) in juni de duinentocht Den Helder - Wateringen. Vanochtend om 5 uur ging de wekker. Na een snelle hap en check of alles aanwezig was, sprong de Baksteen op de fiets om rond 5u50 bij Peter aan te kloppen.
Peet's zoon Lex is sinds enkele maanden ook "renner", en voor hem is dit de eerste grote tocht.
Gedrieen rijden we naar Wateringen, donkere wolken beloven niet veel goeds deze dag. Om 7 uur vertrekt de bus richting Den Helder, en de Baksteen probeert een uiltje te knappen. In Den Helder staat ook de Magneet klaar om zich aan te sluiten bij de tocht. Het is inmiddels 9 uur in de ochtend, en het gaat hoe langer hoe harder regenen. Tot Bergen, een km of 40, rijden we in de bagger. Gelukkig wordt het droog en in een leuke groep rijden we tussen de 27 en 30 km per uur. Eenmaal bij het Kopje van Bloemendaal blijk ik opeens te kunnen klimmen! Nog nooit zo makkelijk reed ik naar boven. Dat belooft wat voor de Mt Ventoux!
Lex, veruit de jongste deelnemer, moet nu gaan passen. Hij krijgt het zwaar, en in de duinen wordt hij geplaagd door kramp. We besluiten het rustig aan te doen. Het laatste uur gaat het wederom regenen, maar we ruiken de stal! Lex, van lieverlee hersteld, trekt in Wateringen als eerste aan de bel. Petje af voor deze knappe prestatie.
Na ontvangst van de herinnering gaat het huiswaarts. Baksteen en Magneet plagen elkaar met sprintjes op alles wat maar enigzins boven het maaiveld uitsteekt.
Moe maar voldaan schuif ik om 6 uur 's avonds achter de biefstuk.
Afstand totaal: 179 km in 24 km/uur.

De Baksteen

Eén nachtje slapen

En dan rijdt de Baksteen Den Helder - Wateringen. Liever gezegd Maassluis - Wateringen gevolgd door Den Helder - Maassluis :-)
Vanmiddag werden op rustige wijze de benen "gevoeld" ; 32 km in 26.5 km/u. Het voelde fris aan, dus morgen gaat de lange broek aan.

De fiets is schoongemaakt, nieuwe Lookplaatjes op de schoenen gemonteerd, proviand uitgezocht, banden nagelopen, zadeltas gecontroleerd en de kleren klaargelegd. Nu maar hopen op een wind in de rug en geen regen!

De Baksteen



Stadhuis Den Helder, vertrekpunt.

Reunie

De Baksteen heeft in zijn jonge jaren de dienstplicht vervult. Na een opleiding van 6 maanden tot Tankcommandant Leopard II, mocht hij "paraat" gaan in Duitsland (Seedorf). Na 20 jaar komt hij zijn oude tankmakkers weer tegen in Amersfoort. Een vreemde gewaarwording; de jongens van ong 20 zijn opeens kerels van 40 geworden. Om de een of andere reden kan ik het niet zo zien. Ik zie nog gewoon die koppies van toen, alsof de tijd stil gestaan heeft. Na de eerste bak koffie lijkt het al of we gisteren elkaar voor het laatst gezien hebben. De hele dag worden we geplaagd door het opborrelen van herinneringen welke klaarblijkelijk toch niet door overmatig drankgebruik vernietigd zijn. Al met al een leuke dag met hoge opkomst (21 van de 24 tankers zijn aanwezig).
Vanaf deze plek dank voor Bert en Frank voor het werk wat zij gedaan hebben om dit mogelijk te maken.



Tankers van het Bravo Eskadron B103 Seedorf lichting 85-5 & 85-6

Survival

Mooi weer, met net ietwat teveel frisse wind. Via Hoek van Holland reed de Baksteen solo naar Maassluis. Daar werd op de wielerbaan gezocht naar zoon Bram. Bram had de laatste "training" van MAHOROKAN, en deze was omgezet in een survival parcours. Leuk om naar te kijken. Helaas voor Bram kwam hij in close contact met de brandnetels wat zijn plezier aardig vergalde. Na ong een minuut of 15 vervolgde ik mijn tocht. Via Vlaardingen en Delft ging het via Schipluiden terug naar het werk. Daar hing alleen Peet's spijkerjack. Rugzak ingepakt en naar huis gefietst. Op de herenlaan stond de eenzame lepelaar weer. De 55 km werden in 25.5 km/u afgelegd.

Oude koeien uit de sloot halen

Zo luidt het spreekwoord. Baksteen zag echter, op weg van het werk naar huis, dat een kalf uit de sloot getrokken werd door Boer met Trekker. Natuurlijk ook vandaag weer veel wind. Op de Tirreno werden de 37 km in 27,5 km/uur afgelegd. Langs de Waterweg werd een strandloper(?) gespot.
As zondag gaan de Baksteen en de Magneet samen met collega Peter en zijn zoon Lex traditiegetrouw Den Helder - Wateringen rijden. Ruud viel af ivm rugklachten. Jammer... Hoe meer zielen hoe meer vreugd.

Nieuwe aanwas

Na wat aandringen de afgelopen tijd lukte het om een afspraak te maken met Aad. Vóór de afgesproken tijd van 8 uur hedenmorgen stond hij, incluis zoon Maarten, voor Baksteens deur te springen van ongeduld. Terwijl de Baksteen op zijn Tirreno sprong, reden de Verboontjes op hun brede banden fietsen. Resp een Giant voor Maarten en een Koga voor Aad. Voor de wind reden we richting Vlaardingen langs de Waterweg. Onderweg legde ik uit welke route we zouden rijden om aan de gewenste 40 km te komen.
Maarten ging een ietwat te hard naar Aad's zin, en waarschuwde hem voor de mogelijke gevolgen later in de rit. Vanaf de Waterweg ging het richting Vlaardingen en Schiedam, om langs de Kandelaar voor het eerst last te krijgen van de wind. Maarten bleef maar tegen mij aan kletsen, en zo hoorde zijn vader ook nog de oorzaak van zijn vele lekke banden :-)
Toen we linksaf sloegen richting Schipluiden, ging de neus de wind in. De Baksteen voorop met het tellertje op 23 km/u, Maarten in zijn wiel en deze weer gevolgd door Aad. Aad's kaarsje ging bij het bruggetje van Schipluiden uit. We besloten het rondje ietwat in te korten, ook al vanwege de vette regen die ons niet spaarde.

Eenmaal in Maassluis aangekomen bleken er 38,5 km afgelegd in 23,5 km/u.

De eerste stap is gezet! Op naar een zondagochtendpeleton! Petje af voor Maarten die nog duidelijk overhad aan het eind. En natuulijk ook voor Aad voor zijn eerste 40 km na 3 jaar?




De Baksteen

Reserve-Ed

Lekker weer om een stukkie te fietsen. Dat dacht collega Ruud ook. Ed was te laat naar zijn bedje gegaan en was met de auto naar het werk gekomen. (Jammer dat Op de Fiets Werkt Beter niet door DTO ondersteund wordt). Ruud en ik gingen derhalve "intervallen". Tenminste dat was Ruuds plan. Op de Gaag ging echter gelijk het gas erop en met 40 km/uur reden we kop over kop richting Delft. Via Delft naar de Kandelaar, en daar werd al wat minder overgenomen door Ruud. Ik voelde mij sterk, en bleef als een Reserve-Ed aan kop rijden. Toen we bij Schiedam het gas er even af haalden liet Ruud doorschemeren dat ik toch wel hard reed. Was dit virtueel zand? Enfin, het gas ging er wederom op, en na lang kopwerk van mijn zijde nam Ruud op de Zuidbuurt met 37 km/uur over. Oef, dat deed ff pijn! Het virtuele zand waar ik net over sprak begon vaste vorm aan te nemen. Werd ik uitgewoond om vervolgens op de Herenlaan de virtuele deksel op mijn fraaie neus te krijgen? Zeker na de opmerkingen "Ik heb de benen niet vandaag!". Tsja, goede raad is duur, maar ik voel mij nog immer sterk. Als eerste draaide ik de Herenlaan op, en begon het tempo van lieverlee te verhogen. Vanaf mijn "sprintpunt" deed ik er nog een schepje bovenop. Daar reed de Baksteen 40 km/uur en verhoogde dit tot 49 km/uur. Dat Ruud de strijd bij 40 km/uur al opgegeven had was mij toen nog niet bekend.
Wij deden het rondje van 34 km in bijna 31 km/uur gemiddeld.
En Ed? Ed was maar wat blij dat ie er niet bij was!

De Baksteen