Bettinibenen II

Het is fraai weer als Ed en ik de bedrijfspoort achter ons laten. Met een windkracht Z5 in de rug rijden we rustig richting 't Woud. Het lijkt er op dat dit een rustig rondje wordt. Maar aan het gebabbel komt een eind als we tegen de wind in draaien. Ook aan het lage tempo, van lieverlee gaan we harder rijden. De benen voelen nog steeds goed en eenmaal opgewarmd doe ik Ed pijn. Maar Ed laat zich niet kisten en neemt gewoon over. Als we voor de wind komen, rijden we 35 km/u naar de Stormvloedkering. Deze moet ik aan Ed laten. Ik voel dat ik veel heb moeten geven, ook sterke benen raken op. Eenmaal aan de Herenlaan is het weer mijn beurt. Met 52,8 km/u pak ik de gladiolen, met Bettinibenen.
De 57,8 km werden in 31 km/u afgelegd.

Zonder woorden

Rustig rij ik met een ommetje naar huis. Eindelijk eens rustig aan met een lekker zonnetje in Midden Defland rondhobbelen. De gedachten dwalen af tot ik, bij Delft, door een renner ingehaald wordt. Voordat ik er erg in heb gaan we kop over kop verder. Zonder een woord te wisselen en alsof we al jaren een tandem vormen. Als we de Schie naderen slaat hij rechts, en ik linksaf. Een korte groet is alles wat we uitwisselen. Het tempo valt wat terug en als ik de Woudweg opdraai besluit ik het grote blad erop te zetten maar rustig te blijven rijden. Ook hier passeert een renner en ook met deze jongen ga ik kop over kop richting Vlaardingen. Hij is een echte renner, hij heeft nm geen zadeltasje en het pompje in de rugzak. Waarschijnlijk denkt hij mij er af te kunnen rijden, ik hem immers een Kruidvat-jas aan :-). En een zadeltas!
Maar als wij 36 windje tegen rijden ga ik er niet af, nee ik neem vrolijk over. Duidelijk geimponeerd door de Baksteen berust hij in de rol van gelijkwaardige partner. We wisselen elkaar af tot aan de Zuidbuurt. Hier gaat hij links, ik rechtdoor. Ook hier is een korte groet het enige woord wat wij wisselen. Rare jongens die fietsers..
De 35 km werden in 28.9 km/u afgelegd. Wind ZW4.
O ja, ik heb erg veel trek in friet!

Fietsen en schaken

Vanmiddag met een ommetje naar huis. Via Schipluiden, Vlaardingse Vaart en Broekpolder over de A20, langs de Wielerbaan. Totaal 21 km in 27 km/u. 's Avonds op de fiets naar de Polderpoort om een potje te schaken voor de interne. Martijn van der Vaart was de tegenstander. In een ietwat aparte opening (Dd6 in het Scandinavisch) greep hij mis waarna ik materiaal won. Teveel volgens Martijn, hij gaf na 18 zetten op. Op het fietsje weer naar huis, totaal vandaag een slordige 40 weggetrapt.

Vroeg er uit, maar niet om te fietsen.

Vanochtend moest Bram de Judomat betreden in Hoogvliet. Helaas voor hem beet hij 2x in het stof. Dit betekende een vroege aftocht naar huis. Voordeel was wel dat ik tijd had voor een ritje. Ik besloot na de inspanningen van afg week (330 km, meest in hoog tempo) het rustig aan te doen vandaag. Via het Lickebaertbos reed ik over de A20 naar de Broekpolder, via de Vaart en Woudweg naar Schiedam. Ondanks de felle koude wind (O4/5) stond er 27.5 km/u op de teller. Vanaf dat moment, langs de Schie begon het gemiddelde alsmaar op te lopen. Hele stukken reed ik tegen de 40 voor de wind. Via Schipluiden, Maasland en Maassluis reed ik richting Hoek van Holland. Bij de Stormvloedkering aangekomen stond het gemiddelde op 29.8 km/u. Hoezo rustig ritje? Ik vloog de pukkel 3x op en reed langs de Waterweg naar huis. Ondanks de oostenwind bleef de teller boven de 30, maar het gemiddelde bleef steken op de 29,8 km/u. Na 60.4 km was ik weer thuis. Ben ik zo sterk de laatste tijd? Ligt dit aan Sonja (inmiddels ong 5 kg kwijt)? Wie ga ik deze week pijn doen? Enfin, allemaal vragen die door mijn bolletje gaan.

Weekend!

Het is weekend, en ik spring op 12u15 op Tirreno. Het is weer mooi weer en dus wordt het een extra ommetje. Ik besluit de ronde van woensdag nogmaals te rijden, maar dan tot huis. Dit blijken 47 kilometers te zijn. Bij een wind N2/3 en temp van ong 20 gr C trap ik ze in 28,6 km/u weg. Onderweg kom ik Aad (en Annelies?) nog tegen, maar dan als tegenligger. Stiekem aan het oefenen Aad? :-)
In Elista word Kramnik Wereldkampioen schaken. Jammer, mijn favoriet was Topalov (heb ik ook nog eens de hand geschud).

Nog mooiere oktobermiddag

Ik nodig 10 man uit voor een sportuur, en slechts één accepteert: Peter. Ed is vrij, maar komt toch opdagen, een vaste waarde. Tot mijn verassing is ook Piet van de partij. Eindelijk een kans om mijn 2-0 achterstand in de sprint te verkleinen. Ik laat er geen gras over groeien en van begin af aan rij ik op kop, en hard. Op deze manier imponeer ik mijn fietsvrindjes en boezem angst in. Ook Peter heeft de juiste benen vandaag en samen doen we 80% van het kopwerk. Als ik vanaf de Zweth naar de spoorwegovergang met 40 km/u overneem voel ik dat het vandaag mijn dag is. Peter krijgt het bij Vlaardingen wat moeilijk, en ik laat Ed en Piet vaker overnemen. Bij de klim over de A20 doe ik wel mee, maar ook niet echt. Piet tikt daar als eerste aan. Langs de Waterweg doet Ed kilometers lang kopwerk. Vervolgens neemt Piet over. Als het mijn beurt is ga ik gelijk 40 draaien en sla een gat met de drie vrinden. Dit is echter als plaagstoot bedoeld, en ik laat ze weer aansluiten. Niet zonder ze pijn te doen natuurlijk! De klim bij de Stormvloedkering is dan aan de beurt en samen met Ed, Piet in ons zog, gaan we naar boven. Een leuke blonde meid rijdt rechts, en door ons wat breed te maken kan Piet er niet langs zodat Ed als eerste aantikt. Ik duik als 4e achter de jongedame naar beneden, met het beste uitzicht... Ed weet dat hij wat in te lossen heeft, en als de Herenlaan betreden wordt, blijft hij op kop rijden de teller rond de 32. Piet zit schuin achter hem, en ik daar weer schuin achter. Peter is op en zit in gedachten al aan een welverdiende bak koffie met een zwaar sjekkie. Ik zet mijn fraaie achterlicht aan, in de volle overtuiging mijn fietsvrinden deze lichtbak te laten zien. Als we het nieuwe asfalt raken kom ik in mijn sprintrange. Ik verwacht elk moment dat Piet aan zal zetten. Deze aanval blijft uit, en ik spring uit zijn wiel. Ik hoor niemand achter mij, maar dat zegt niets. Ik blijf versnellen en de teller blijft op 52.5 km/u steken als ik de meet passeer. Alleen. De virtuele gladiolen zijn voor mij. Een sterke dag.
Er werden 63,6 km in 31.4 km/u afgelegd. Wind ZW kracht 4/5 Temp >20 gr C.

Mooie oktobermiddag

Om even over 5 verlaten Baksteen en Tirreno het DTO terrein. Via 't Woud rij ik naar Delft om daar mijn vaste route richting Vlaardingen op te pikken. Vogels verzamelen zich voor de jaarlijkse trek, bomen maken zich klaar voor bladverlies en de Baksteen heeft zijn overbroek aan. De temperatuur zegt echter andere dingen. Het is heerlijk nazomerweer. Een zachte wind VAR3, blaast rustig door de polders. Ik voel het ritje van zondag nog in de benen. We doen dus rustig aan, vrolijk pedalerend rij ik Tirreno naar huis. Daar aangekomen staat een heerlijk bord witte bonen in tomatensaus klaar met een rauwkostsalade. Dank je Sonja! 33km in 27,9 km/u temp 19!! graden.

Freek

Als ik over de PC Hooftlaan naar huis toe rij, schep ik haast Freek de Jonge, zo dicht scheer ik langs hem heen. Ik zie in zijn ogen dat hij mij herkent. Aangezien ik een beetje wars ben van al die bekende Nederlanders die mij de hand willen schudden rij ik hard door, Freek met een mond vol tanden achter latend. Later begrijp ik dat hij een verkiezingsconference opvoert in het Schuurkerkje in Maassluis. Wijze les: Als je fietst kom je bekende Nederlanders tegen! In één maand Peter Winnen en Freek de Jonge. Triviavraag: Wat hebben Peter W., Freek de J en de Baksteen gemeen? O ja, Baksteen bereed Nitro en legde die dag een slordige 13 km af.

Mooie oktoberochtend

Als om half 7 de wekker gaat baal ik als een stekker. "Waarom moet ik weer zo nodig afspreken voor een rondje op de vroege zondagochtend?" gaat er door mijn hoofd. Als ik een uurtje later op de fiets zit, is dit gevoel weggeebd. Alleen Ed is er vanochtend bij, en gezamenlijk fietsten we naar de Beneluxtunnel om vervolgens de pont bij Hekelingen op te zoeken. Na het pontje spoeden we ons richting Numansdorp. We rijden aardig tempo tot het Haringvliet zich aanbiedt. We rijden nu wind tegen en het tempo valt wat terug. Eenmaal richting Middelharnis, met een zijwindje gaat het weer wat beter. Het is vandaag de dag van de Furiadekoppelkoers, helaas vanwege verwachte drukte op de Vlaardingsedijk afgelast. Om de koppelkoersgedachte in stand te houden rijden we het grootste deel van de trip kop over kop. De polders liggen er fraai bij, fantastisch om doorheen te mogen rijden. Wel heb ik het een beetje fris omdat ik, itt de Edster, met ontblote bovenarmen rijd. Maar af en toe prikt het zonnetje door en warm ik lekker op. Bij Stellendam aangekomen gaan we voor de wind, maar het mooie is er af, zeker bij Ed. De laatste 20 km rijden we dan ook gezapig rond. Even later zijn we bij het pontje, en om 11u20 steken we van Rozenburg over naar Maassluis. De 105 km werden in 27.9 km/u afgelegd.

Bettinibenen

Het is vanochtend onverwacht mooi weer als ik naar het werk rij op Tirreno. De voorspellingen zijn slecht voor de namiddag: regen en harde wind. Geduldig wacht ik op dit weertype, en jawel rond half 4 uur barst het los. Ik kleed mij rond half 5 om en bestijg mijn geduldig wachtende ros. Voor de wind (Z6 met uitschieters naar 7) scheur ik richting Schipluiden, via een nieuw weggetje. Helaas kom ik dan wel wat lullig uit en moet deels door het dorp heen. Dat gaat natuurlijk ten kostte van het gemiddelde. Tegen die tijd ben ik al flink nat, het water komt van boven én beneden. Maar het hoge zuurstofgehalte en de relatief aangename temperatuur (15 gr) zorgen er voor dat ik van elk moment geniet. Nagenoeg alleen jaag ik Tirreno op richting Delft en Schiedam. Alleen de bochten worden voorzichtig genomen, het is best wel glad. Richting Vlaardingen draai ik vol in de wind, maar de windkracht 6 kan niet voorkomen dat ik regelmatig boven de 30 trap. "Ik heb Bettinibenen" gaat door mij heen! De laffe Piet had dit vast aangevoeld toen hij besloot om 11 uur alleen een rondje te gaan fietsen... Als ik de A20 overschiet zie ik dat ik gemiddeld richting 30 ga. Ik voel mij nog steeds goed en weet de wind de laatste 6 km schuin mee. Terwijl ik langs de surfplas jaag, haal ik een van de weinige fietsers in. Het is Gijs, een voetbalvrind, zie ik in het voorbijgaan. Ik besluit een babbel te maken, gezellig maar funest voor het gemiddelde. Als ik later 37 over de Zuidbuurt jakker zie ik dat het gemiddelde ingekakt is naar 29.2 km/u. Ik probeer het laatste stuk dit weer richting 30 te halen, maar de afstand is te kort. Met 40 in het uur wordt de Herenlaan genomen, waarna de teller op 29,8 km/u blijft staan over 32.2 km. Verzopen en verzand, maar in een supergoede bui, haal ik mijn spullen op en hobbel huiswaarts.

Snel naar de meet!

Toen ik vanochtend naar het werk toe fietste was de Herenlaan afgesloten. Eindelijk werd de weg naar de meet van nieuw asfalt voorzien. Al jaren dring ik hierop aan bij de gemeente Midden-Delfland. Vanaf volgende week kan ik nog sneller sprinten!

Blessurepiek

Om 8 uur werd er een balletje getrapt in de Olympiahal. Volgens Toon zouden we per team één wissel hebben. Helaas bleken dat er 0 :-) "Mijn" team kwam op een 7-2 achterstand, maar wist dit uiteindelijk in een 10-8 overwinning om te buigen. Lekker gevoetbald en 2x gescoord. Wel een lichte blessure opgelopen, verrekte spier in het dijbeen. Maar er waren drie anderen wat zwaarder geblesseerd. Al met al een blessurescore van 40%! We worden oud......

C.H.E.S.S. 1 vs De IJssel 1

Het schaakseizoen is weer begonnen. Vanavond moesten wij aantreden tegen de degradant uit de promotieklasse De IJssel [uit Moordrecht]. De verwachting was dat het een zware avond zou worden gezien de speelsterkte van onze tegenstander. Na een dik uur spelen gaf Kees van Toor zijn partij op. Ik heb niet veel van deze partij meegekregen, behalve dat er erg snel gespeeld werd door de heren. Na een minuut of 50 spelen zaten ze rond zet 27, ofwel 1 zet per minuut. Bas van Driel moest het opnemen tegen een aanstormend IJssel's talent. Hier was Bas niet tegen opgewassen zodat we met 2-0 achter kwamen. Gelukkig was het toen de beurt aan Kees van der Weijden, die zijn tegenstander solide van het bord zette. De achterstand werd verkleind tot 2-1. Martijn kwam tot remise, zijn tegenstander stond materieel voor maar had nauwelijks nog tijd. Ook Ron haalde een half punt binnen aan bord 1. In mijn eigen partij was ik aardig uit de opening gekomen. Helaas beging ik een onnauwkeurigheid (of was het gewoon een blunder?) op zet 10 waarna ik moeite had om een goed plan te vinden. Mijn tegenstander bezat twee gevaarlijke knollen. Toen ik de kwal wilde geven voor één dezer rossen, zette mijn tegenstander nog sterker voort waardoor ik een stuk in moest leveren. De rest van de partij probeerde ik nog wat te rommelen, tevergeefs. Met een 4-2 achterstand moesten Rene en Bart winnen. Alhoewel ze beiden een winststelling hadden is niets zeker in de schaaksport. Als eerste haalde Rene het volle punt binnen. Even later kon ook Bart zijn punt pakken en maakte hiermee de stand gelijk: 4-4. We kunnen dus nog alle kanten op.

Het is alweer oktober.

Om 4u40 schrok ik wakker van een paar flinke knallen met bijbehorende lichtflitsen. De hemelkraan werd ook behoorlijk opengezet. Aangezien ik alleen nog maar afzeggingen voor het rondje van half 9 had gehad werd de wekker ietwat in de tijd verzet. Eerst maar kijken of het fietsweer is dacht ik. Rond 9 uur moest ik gaan fietsen van Lilian, het weer was goed genoeg. Dat bleek een juiste inschatting, toen ik rond half 10 met Tirreno richting Waterweg verdween, het was droog en niet echt koud. Wel stond er een lelijke wind [ZZW6] zodat in het begin het tellertje niet boven de 25 kwam. Via Vlaardingen reed ik mijn rondje richting Woudweg, Kandelaar, Delft, Schipluiden, Maasland, Hoek van Holland. Bij de Stormvloedkering (Let op mensen! Volgende week gaat ie dicht! Kom dat zien!!) werd de pukkel 3 maal genomen. Gezien de wind besloot ik binnensdijks naar Maassluis te rijden. Nog even het gas er op om het gemiddelde van 27,1 naar 27,4 km/u te tillen. In totaal werden er 60 km afgelegd. Thuis gekomen werd de Tirreno ingeruild voor Nitro, het is Ramadan en dus is de Turkse bakker open op zondag. Er werden 1,3 km afgelegd om een aantal verse broodjes te scoren.

De morgenstond II

Klaarblijkelijk maakt Sonja Bakker nogal wat los bij de mensen gezien de reacties op mijn vorige avontuur. Ik kan mijn lieve lezertjes gerust stellen dat ik geen die-hard Sonja-fan ben. Zo pas ik mijn calorieenverbruik aan aan mijn fietsgebruik. Zo at ik een vette Brinta met suiker vanochtend ipv 3 stuks fruit. Rond half 8 sprong ik op de fiets om met een ommetje van 33 km in 27,8 km/u naar het werk te rijden. Het was heerlijk weer en ik kon genieten van het polderlandschap terwijl de zon zich langzaam los rukte van de horizon. Wind Z4.
Op mijn werk aangekomen bleek Sonja op de hoogte van mijn misbruik van haar dieet, getuige bijgaande foto uit de Telegraaf van vandaag. Voor hen met deficiente ogen; je kunt op de foto klikken om het onderschrift te lezen.

Sonja eist haar tol

Net de DTO-poort uit, en ik maak kennis met een fietsende collega. Op zijn Rotor met superonderdelen rijdt hij eenvoudig 30+. Ik rij, al babbelend over fietsen en fietsonderdelen, met hem mee tot ong Schipluiden. De vertrouwde route naar Delft wordt opgepikt. Niet langs de Kandelaar, daar zijn ze mogelijk nog aan de weg bezig. Van lieverlee voel ik mij hoe langer hoe slapper worden. Het Sonja Bakker dieet eist zijn tol. Ik mag dan wel 4 kg kwijt zijn, mij echt beter voelen doe ik vooralsnog niet. Toch hou ik het gemiddelde rond de 29. Als ik bij de Surfplas Anneke, de moeder van een klasgenootje van Bram, inhaal rij ik babbelend een dikke 17 naast haar. Dit hou ik vol tot Maassluis, het laatste stukkie gaat weer iets sneller. Thuis moet ik snel eten, ik val zowat om... Met een ZW wind kracht 3 en een lekker fietstemperatuurtje van een graad of 20 leg ik 27.3 km in 26.8 km/u gem.

Het peleton pakt mooie septemberdag

Op deze fraaie dag verzamelden Ed, Ed, Peet, Marcel en De Baksteen voor een sportuurtje. Rond 4 uur reden we naar Schipluiden in een gezapig tempo. Edster was net hersteld van een bronchitus, en de Baksteen voelde zich flauw (oorzaak Sonja Bakker..). Er stond een aardig windje; Z4 al hadden wij het idee dat de wind altijd tegen was. De brug bij Schipluiden (zie foto) werd verrassend door Marcel als eerste beklommen. Bij Delft ging het tempo wat omhoog, en Marcel, op de Mountainbike, kreeg het zwaar. Peter en Ed waren sterk, vooral Peter was vaak op kop te vinden. Peter sprintte ook mee op het viaduct, de Baksteen opsluitend, om als eerste aan te tikken. Toen de Waterweg bereikt werd, begon het wat onrustig te worden in het peleton. Peter begon opeens dik 40 op kop te rijden, iets wat hij nooit doet. Op het laatste stuk Waterweg gooide ik de lont in het kruidvat en vanaf dat moment werd er door Edster en mij gedemareerd. Uiteindelijk bleven Ed en ik over voor de klim op de Stormvloedkering, hoewel Peter al weer genaderd was op een 20-tal meter. Ik moest de klim aan Edster laten. Marcel, die wat achterop geraakt was, sloofde zich uit door 2x naar boven te klimmen. Alles kwam aan op de eindsprint op de Herenlaan. Piet was helaas niet van de partij, bang voor een confrontatie met de Baksteen had hij snel een dienstreis richting Den Helder in de agenda gezet. Het zou dus een sprint zonder de Rode Punaise worden. Eenmaal op de Herenlaan reed Peter door, ik in zijn zog en rechtsachter mij Edster. Liet ik mij vorige keer opsluiten, ditmaal lette ik beter op. Terwijl Ed naar links schoof passeerde ik Peter en ging vol op de pedalen. Tirreno begon te stijgeren onder het geweld van mijn benen maar bleef recht sporen. De smaak der overwinning was weer zoet! Met enkele fietslengtes bleef ik Ed voor. Ondanks Sonja Bakker! De 51.1 km werden in 29.0 km/u afgelegd.
Opvallend was het sterke rijden van Peter en Ed (Jerommeke), en het doorzettingsvermogen van Marcel die toch maar knap meereed op zijn dikke banden. Ook opvallend was het sterke rijden van Ed die door zijn ziekte gelukkig niet teveel in hoefde te leveren.
Op weg naar huis werd door Ed en mij nog even een stop bij de wielerbaan gemaakt alwaar Ruud's zoontje Rutger zijn rondjes draaide. Een fantastisch gezicht. Hebben we de nieuwe tourwinnaar 2026 aan het werk gezien?

CHESS Houdhoudelijke competitie partij 1

Vanavond speelde ik mijn eerste partij in de huishoudelijke competitie. John Akkermans, de Nestor van de vereniging met 80 jaar, mocht het met zwart tegen mijn witte stukken opnemen. In een Ponziani speelde hij op zet 4 en 5 onnauwkeurig wat mij 2 pionnen opleverde. In het vervolg wist John geen kansen te creeren, en toen ik nog meer materiaal dreigde te winnen gaf hij op. Op 80 jarige leeftijd nog zo vitaal als John, ik teken er voor!

Benen doen auw.

Het was al 10 uur toen de Tirreno bestegen werd. Aangezien ik mij gisteren nog verrot voelde, en mogelijk de benen stil zou houden, had ik geen fietsvriendjes uitgenodigd. In een sukkeltempo reed ik richting Hoek van Holland. Er stond een stevige (kracht 5) zuidenwind, dus schuin mee. De zon prikte zo nu en dan door het wolkendek en slechts zwermen vogels, snel veranderende figuren trekken tegen de blauw-witte achtergrond, kondigden het eind van de zomer aan. Het was druk met renners, en even pikte ik aan bij een groepje wat 40 reed. Al snel liet ik ze lopen, de benen wilden niet. Vorig jaar heb ik ook een periode gehad dat de benen gewoon pijn deden, kilometers lang. Ook vandaag was dit het geval. Maar hopen dat dit eenmalig was.Vanaf de Hoek ging het naar Maasland, Schipluiden, Delft en via Vlaardingen terug naar Maassluis. De 50 km werden in 28 km/u gem afgelegd.
Over 2 weken de Furiade Koppelkoers! Zou fietsvrind Ed op tijd hersteld zijn??

Cursus

Een zware week de afgelopen week. Ik had een cursus in Nieuwegein welke tot in de avond doorging. Dat betekende geen fietsen door de week. Wel zag ik kans om donderdagavond een balletje te trappen. Ik speelde slecht, maar door Pim (die toen als doelverdediger optrad) in de laatste minuut te poorten en gelijk te scoren, was dit snel vergeten. Nu echt maar één biertje na de pot, ook vrijdag moest ik er vroeg uit voor de cursus.