Week 1 2005

Tijd voor de statistieken!

Deze week gefietst:

Giant: 48 km
Schicht: 158 km (Km stand 12007)
Tireno: 0 km
-----------------
Totaal 206 km


Racefiets frequentietabel ritten:

Ritafstand Aantal
km
0-50 1
50-100 2
100-150 0

Nightvision

Gisteren na werktijd besloot ik met een ommetje naar huis te gaan. De
wielerkleding voelde klam en koud aan van het rondje van dezelfde ochtend.
Ook was de geur niet echt optimaal. Maar als je eenmaal een minuutje of 10 op de fiets zit zijn deze ongemakken eigenlijk geheel verdwenen. Aangezien het in dit jaargetijde rond half 5 ´s middags donker wordt, moest de verlichting aan. De route die ik gekozen had ging richting Nieuwe Waterweg.
Het pad die kant op was echter zo donker dat ik, ook met verlichting, slecht zicht had. Zo zie je joggers pas op het laatste moment, en rommel op en gaten in de weg te laat.
Geconcentreerd, en getooid met nightvision bril, ploeterde ik voort om bij de spoorwegovergang te besluiten de korste route naar huis te nemen. In het donker rijden op deze manier is mij te link. We gaan op zoek naar een "nachtveilige" route!
Thuis aangekomen bleken zelfgemaakte frieten de weggetrapte calorieen meer dan aan te vullen.



Nightvision.....

Waf! Waf!

Na een vrije ochtend (nou ja vrij, er moest geklust worden) probeerden de Schicht en Baksteen de vermoeidheid van gisteren uit de wielen cq benen te trappen. Via de Nieuwe Waterweg ging het richting Zuidbuurt. Vandaar naar de Broekpolder. Vóór de Broekpolder haalde ik 2 dames te paard plus hond in. De hond vond het nodig naast mij te gaan rennen, luid blaffend en glurend naar mijn rechterkuit. Een lichte versnelling ving hij eenvoudig op, dus ik moest op de pedalen. Toen het klokje op 41 km/u stond haakte de viervoeter af. Op de achtergrond hoorde ik de dames mij of de hond aanroepen. Misschien is het de oude dag en hoor ik niet zo best meer, maar ik onderscheidde duidelijk de kreet: "Ik ben geil! Ik ben geil!" Gezien het akkefietje met de hond, en de mogelijke toorn van de chef thuis, besloot ik verder te trappen.
Bij de Woudseweg ontwaarde ik twee wielrenners voor mij. Het is raar, maar daar moet je dan achteraan! Na een km of 2 had ik ze te pakken en ging er direct overheen.
Nu moest ik wel tempo blijven rijden. Gelukkig reden ze een andere route zodat ik het tempo kon vieren. Tegen de wind in ging het toen richting Maasland. Toch de laatste kilometers duwen om het gemiddelde op 27.4 te krijgen. Afstand 34.2 km

Lusjes

Vanmiddag vertrokken Schicht en Baksteen om kwart over twee vanaf het werk richting Schipluiden, Delft. Met een vette wind in de rug zat ik lachend op de fiets! Dik 30 a 40 trappen en vrolijk om je heen kijken, wat wil een man nog meer :-) In de weilanden ontwaarde ik een reiger die tot zijn/haar cloaca in de sloot stond te azen op een visje. Een stukje verder keek ik schaapachtig naar wat schapen, die mij met een ditto blik aanstaarden. Aan de kant lag een dode waterkip (Ed was here?)
Terwijl ik, met nog immer dik 30 in het uur, begon te filosiferen over wat nu lekkerder was; hard voor de wind rijden of een orgasme, moest ik bij de Kandelaar scherp rechts maken. Oef, de filosofische gedachte was direct verdwenen. Door de straffe wind van rechts werd voortbewegen een stuk lastiger. Na een paar km moest ik weer naar rechts, nu met de wind vol op kop. De snelheid was nu nauwelijks richting 25 km/u te krijgen. Bij de fietstunnel onder het spoor bleek zich een plas water met onbekende diepte verzameld te hebben. Nog net kon ik de voetjes uit het Look systeem klikken en hoog opheffen. Jawel de voeten bleven droog! Echter, zoals elke wielrenner weet, een spatbord ontbreekt op de racefiets. Mijn cloaca was derhalve net zo nat als die van de reiger. Met wat extra lusjes bewoog ik mij weer naar het werk. Vooral op de open vlakte bij de surfplassen bleek de wind tegen stormkracht te zitten. Bij terugkomst, net voor zonsondergang (ik moest nog wel een klein rondje maken om de 50 km vol te maken...) na 50.03 (!) km en een gemiddelde van 26.3 bleek Ed's MetGazelle uit de stalling verdwenen. Ed's rit in het donker van vandaag is mogelijk te lezen op: http://markenedopderacefiets.blogspot.com

Voorspoedig 2005!

De Baksteen wenst zijn lezers een voorspoedig 2005!

Het fietsjaar begint goed, er werden vandaag 52 km weggetrapt. Wel in een bejaardentempo, maar dat was mijn eigen schuld. Ik wilde een alternatieve route naar mijn schoonouders proberen, en deze route ging door veel bebouwde kommen helaas... Daarbij heb ik rond Zwijndrecht en H.I. Ambacht nog wat extra rondjes gereden :-)
Het was schitterend fietsweer, alleen de wind was wat pittig, en veelal tegen.
De Baksteen en Schicht reden de 52 km in gem 24,7 km/uur. Vertrek rond half 2 in de middag, aankomst in Papendrecht een uurtje of 2 later. Droog, wind voornamelijk uit zuidelijke (en wat westelijk) richting. Temperatuur een graadje of 8.






De reis ging oa door de Beneluxtunnel. Onderstaand plaatje geeft de ingang aan de noordzijde weer. De roltrap en de lift zijn goed zichtbaar.

Pannenkoek met spek kaas en ananas

Vanmiddag met collegae geluncht in het Pannenkoekenhuis te Maasland.
De Baksteen werkte een pannenkoek met spek, kaas en ananas weg, omgeven met drie cappuciono's met suiker en speculaas. Aangezien het zonnetje scheen besloot ik een uurtje te gaan fietsen om deze calorieen te verbranden. Toen ik rond drie uur de Schicht besteeg was het zonnetje net achter een wolkendek verstopt, en zou tijdens mijn rondje niet meer terugkomen. In redelijk tempo (28 km/uur) werden 40 km asfalt weggeduwd. Nog vóór zonsondergang tikte ik op de Frederik Hendrikstraat aan.

.

Laatste keer....

Het jaar zit er bijna op, en de mooie dagen ook. Vandaag mochten Ed en ik van de laatste mooie dag genieten. Rond de klok van 12 uur sprongen wij op de fiets, richting Hoek van Holland. Aldaar aangekomen koos Ed voor de duinen onder de uitroep "Wie voorop rijdt bepaalt de route!"
"Geen Den Haag!" gilde ik nog, aangezien dit een en al verkeerslicht en gaar tegelpad is.
Ed schoot derhalve bij Monster uit de duinen, maar tegelpad, verkeerslichten, rotondes, gevaarlijke kruisingen, smalle weggetjes met veel bochten en autoverkeer, enz waren ons deel.
Maar, aan alles komt een einde, dus bij Schipluiden plakte er weer asfalt onder de wieltjes.
Al maanden pakt Ed de punten op elk klimmetje wat wij doen. Ik ga er derhalve ook niet meer voor. Deze taktiek, ook wel zand in de ogen strooien genoemd, zou vandaag zijn vruchten afwerpen! Aangekomen bij het viaduct over de A20 bleef ik schalks in Ed's wiel, om er nét voor de top uit te komen en als eerst het hoogste punt te raken.
Deze onverwachte actie legde vuile woorden aan mijn adres in de mond van mijn fietsvrindje.
Aangezien ik wat misselijk was (bij mij wilde de kerstmaaltijd alsnog oraal mijn lichaam verlaten) reed Ed lange stukken aan kop. Maar na die overwinning was dat wel over. Bij de Zuidbuurt vertrouwde hij mij toe dattie "helemaal stuk zat".
De laatste kilometers mocht ie achter Baksteen's brede rug lekker uit de wind rijden.
Met 30 in het uur reden we de Herenlaan op. Nagenoeg automatisch schakelde ik naar de zwaarste versnelling. De sprint werd maar uitgesteld, en toen ik uiteindelijk aanzette schoot de kramp er bij mijn fietsvrindje in. Onverwachte gladiolen derhalve!

Ed en Mart reden hun rondje van 71 km in 27.4 gemiddeld. Het was koud, iets boven het vriespunt, maar het zonnetje scheen en de wind viel ook best mee.

Voor de kenners: Wie zijn onderstaande renners?
De baksteen is nog op zoek naar deze poster, dus als iemand weet waar ie te koop is....
Je reactie kan naar: de-baksteen-uit-maassluis@fietst.nl (alle streepies - stuffen!)

Borrel

Ed en ik hebben een, door heren zeer geliefde, test uitgevoerd. De vraag was in hoeverre het drinken van een x aantal BaCo´s invloed heeft op het fietsen.
Twee jaar geleden heb ik deze test ook uitgevoerd, toen met Ruud, en ipv BaCo´s hebben we toen Alabama Slammers genuttigd. De testresultaten kwamen aardig met elkaar overeen! Dom genoeg besloten we langs de Weverskade te gaan, alwaar een sloot de zuidzijde begrenst. Ed zag kans enkele malen de berm te berijden, op zich niet eens zo gek voor iemand die dronken met een Smartlichtje op zijn voorhoofd rijdt!
Vreemd genoeg kwamen zonder kleerscheuren thuis.
De 6 km konden, door een zigzag patroon aan te houden, uitgerekt worden tot een km of 12.

Alleen is maar alleen

Vandaag gaan Ed en ik weer een sportuurtje lang fietsen. Dacht ik.
Ed heeft echter zijn MetGazelle thuis gelaten wat betekent dat ik samen met de Schicht op pad moet. In een flauw winterzonnetje rij ik helzelfde rondje als afgelopen vrijdag. Wel wat rustiger, en lekker om mij heen glurend en genietend.
Aalscholvers, scholeksters en een vette buizerd laten mij denken dat ik niet in de Randstad aan het fietsen ben. In gedachten verkneukel ik mij met allerlei gedachten hoe ik mijn fietsvriendjes in de nabije toekomst te grazen neem met onverwachte demarrages. Of met een geveinsde blessure om vervolgens in de sprint ze helemaal los te rijden. Onderwijl glijdt het asfalt gewillig onder Schicht´s bandjes door.
De rommel die ik onderweg tegenkom eist bij de Broekpolder haar tol, de eerste lekke band van dit jaar!! is een feit. Na vervanging van de band en het verwijderen van een lelijke splinter besluit ik richting werk te gaan alwaar mij een warme douche wacht. De 42 km werden in 25.5 km in het uur afgelegd.

Terug

Na een ong een maand de Schicht in de schuur geparkeerd te hebben moest het vandaag weer gebeuren. Met fietsvrind Ed afgesproken een sportuurtje op de fiets te pakken.
Toen we rond de klok van 11´en naar buiten wilde vertrekken werden we gnuivend door `mooiweer-fietsers` Ruud en Peter uitgeleide gedaan. Het was immers begonnen met regenen en de temperatuur van een graadje of 6, 7 was niet echt zomers.
Om een of andere vage reden laten Ed en ik ons daar niet door stoppen.
In rustig tempo ging het richting de heuvel, Ed moest nog warm worden en voor mij ging het eigenlijk hard genoeg... Netjes werd er kop over kop gereden tot Delft alwaar ik de neiging kreeg om de maaginhoud op het fietspad te deponeren. Waarschijnlijk kom ik nog wat conditie te kort. Ik zuig dus wat meer dan dat ik kopwerk doe. Eenmaal op de Herenlaan aangeland laat Ed indirect blijken dat er punten aan de meet te verdelen zijn. Ik laat dit voor wat het is. Blij dat ik de dik 50km in baggerweer overleeft heb trek ik de sprint voor Ed aan. Schielijk komt hij, onverwacht, binnendoor. Ik heb niet de benen noch de wil hem partij te geven.
Ed schikt de virtuele gladiolen in zijn gedachten terwijl ik moe, nat, zeer koud maar wel gelukkig ben dat ik weer op de fiets zit.....

Benen stil

Gisteren van het werk ziek naar huis gegaan, de dikke keel is uitgegroeid tot een griep(je?). Voorlopig niet op de fiets derhalve.
Deze maand tot nu toe ong 550 km gefietst in 23 dagen. Een slordige 25 per dag gemiddeld.

Dikke keel

Afgelopen nacht werd ik een paar keer wakker van mijn eigen gehoest. Hmmm slecht teken. Toen ik vanochtend het bedje uitrolde richting wielerkleding voelde de keel rauw en dik aan. Normaal snotter en rochel ik aardig wat af op de fiets (ook leuk voor hen die amechtig je wiel proberen te houden en mogelijk dit lekkers in hun eigen verteringssysteem opnemen), maar dat is dus op de fiets en niet binnenskamers.
Na mij netjes te hebben afgemeld bij fietsvrind Ed ging ik treurig aan het ontbijt.

Pin-guin

Deze week ben ik 4 dagen op cursus Linux geweest in Den Haag. Een uitgelezen mogelijkheid om wat kilometers weg te duwen. Hiervoor gebruikte ik mijn Giant Melbourne. Over de 4 dagen werden 180 km afgelegd in een gemiddelde van 20.1 km/uur.
Het weer was de eerste 2 dagen goed, de laatste 2 dagen werden hoe langer hoe slechter. Op de laatste dag kwam ik verzopen thuis. Na een warme douche zag de wereld er gelukkig weer beter uit :-)

Drabberig

Rond de klok van 10 uur vingen Ed en de Baksteen hun zondagochtendtochtje aan. Lekker in het zonnetje, nagenoeg windstil, maar wel met donkere luchten in het verschiet. Deze laatsten lieten ons al snel in nattigheid rijden. In een gezapig tempo van rond de 25 ging het richting Vlaardingen. Vanaf het keerpunt bij het Lickebaert ging het tempo richting 30 en bleef daar hangen. Vanwege de nattigheid zagen de Baksteen en zijn fietsvrindje er al snel uit als een stel zandmannetjes.

Nadeel van die nattigheid is dat je af en toe "wat lekkers" binnen krijgt als je in het wiel van je vrindje hangt. Zo mocht ik een klodder modder verorberen terwijl ik net een vette teug O2 binnen wilde halen. Kijk je na afloop van zo'n tocht in de spiegel... enfin, u begrijpt wel wat ik bedoel. Ook de bidon nodigt niet uit tot drinken met alle drap rond de zuigtepel.

De tocht ging ondertussen verder naar de Kandelaar, een kort stukje over de brug heen, en toen richting de Stormvloedkering. Hier moesten wij klunen onder het hek door, aangezien het paadje naast het hek bezet was door een groot aantal leidingen. In de klim ging ik voorop met groot blad, in de hoop Ed eindelijk eens in de klim te verschalken. Ed was vandaag echter net ff in betere vorm als de Baksteen. Ik viel 50 mtr van de top stil (gele punaise volgens Ed, meer een grijze als je het mij vraagt :-)) en Ed tikte als eerste aan. Gezamenlijk besloten we de rit af te sluiten zoals we begonnen waren, in een tempo van 25 in het uur en gezellig keuvelend over zaken die mannen zoals ons bezig houden.

Thuis aangekomen bleek alle gevoel in de tenen weg, maar voordat ik de bagger van mijn lichaam af kon spoelen moest eerst de Schicht schoongemaakt worden. Na wat emmers water, een droge doek en wat kettingolie werd zij op stal gezet en mocht de Baksteen zijn vieze kleding door de biotex halen (hmmm lekker zo'n campingluchtje!). Vervolgens ging het spul op spoelen de wasmachine in, en kon ik mijn bilnaad eindelijk schrobben.

Tot aan de Puist lag het tempo op 28.5 km/uur en de afstand 55 km. Met uitrijden kwam de totale afstand op 64 km. Dank aan fietsvrind Ed voor het beschikbaar stellen van zijn GPS gegevens. Die van mij vloog om de haverklap uit.

The Return Of The Brick Of Maassluis

Een schitterende herfstdag! Zonnetje, weinig wind en een temperatuur nog boven het vriespunt. Piet, Ed en ik gaan vandaag voor een rondje fietsen.

Na een kort nachtje spring ik op mijn trouwe Schicht, en het voelt direct goed aan. Op het werk aangekomen wordt na een korte discussie besloten om half 12 het vacuumpak aan te trekken opdat wij op het warmst van de dag kunnen pieken.
Reeds op de Herenlaan wordt ik op kop gedrongen, een voorbode?
Al snel bleken de kaarten geschud, Ed heeft zware benen en Piet oogt sterk maar ik voel mij sterker. Als een toerist rij ik gedwee het tempo van mijn fietsvrindjes mee maar heb het idee dat ik met de rem er op rij. Door lang en hard aan kop te rijden probeer ik dit gevoel af te schudden, tevergeefs. IK HEB VANDAAG SUPERBENEN! Inwendig mijzelf verkneukelend rij ik met beide nietsvermoedende slachtoffers richting Vlaardingen.
Na het viaduct over de A20 blijken de superbenen bagger.... Dat klimmen ook....
Helaas rij ik net op kop, en mijn fietsvriendjes maken geen aanstalten af te lossen.
Ook niet als ik dit enkele kilometers later aangeef op de Holyweg. Gelukkig voelen de benen weer beter dus trekken we nog even door. Dit geheel tegen mijn zuigcultuur in. Er wordt dan weer afgelost, en kop over kop gaat het richting Schiedam. Op de Kandelaarweg krijg ik het weer even voor de kiezen, kan nauwelijk de 30 houden.
Tevens wordt het tempo gebroken door een, wegbrede, vrachtwagen met lading.
Weer uitgerust trekken we verder, met een windje mee in het vooruitzicht.
Eenmaal voor de wind gaat het hard. Met snelheden tussen de 35 en 40 km per uur jakkeren we richting de meet. Bij het opdraaien van de Westgaag probeert Piet te demareren, maar al snel hang ik in zijn wiel. Dat Ed nog in mijn wiel hangt valt mij tegen. Ik had verwacht dat hij er af zou waaien. Piet valt stil en na mijn koppelkoersmaatje Ed op een vette glimlach getrakteerd te hebben, ga ik er met 45 in het uur vandoor. Piet is gezien, maar tot mijn verbazing pikt Ed aan.
Ed blijft in mijn wiel hangen en schreeuwt mij toe dat Piet er aan komt...
Een blik naar achteren leert mij dat mijn fietsvrindje jokt, Piet is met een vette rode punaise tegen de staalblauwe achtergrond geprikt en staat virtueel stil.
Ed trekt alles uit de kast, ook dit soort lage streken, om mij maar te kunnen pakken om vervolgens urenlang diverse mensen lastig te vallen met zijn overwinning. Bah!
Ik besloot hem gewoon mee te nemen naar de meet en hem one on one te verslaan.
Dit leverde onverwacht grote problemen op! Met het zonnetje in de rug zag ik Ed´s schaduw over mijn schaduw heen gedrapeerd!! Gelukkig kon ik hem een halve Schicht achter mij houden en als eerste aan tikken. De endorfine stroomt door het getergde lichaam en brengt mij een gelukzalige roes.
Eindelijk weer eens goede benen! Dat smaakte beter dan de overwinning van vorige week. De 54 km werden in 31 km/uur afgelegd.
De(geheime)preparaten die ik nu elke dag inneem, in combinatie met bloedsinasappelsap werpen vruchten af.

Een mooie herstdag

Lekker uitgeslapen, krant uitgebreid gelezen, verveling slaat toe!
Het is schitterend weer en Lilian gaat met kinders logé Oban (Zie www.obanenvacane.web-log.nl) Ik besluit de gisteren schoongemaakte Schicht te bestijgen. Heel Nederland leek wel op pad; fietsers, wandelaars, skeelers, paardrijders enz. Dit noopte de Baksteen tot een matig tempo in de eerste, pak hem stijf, 20 kilometer. Pas bij de Kandelaar kon er wat tempo gemaakt worden. Met een herfstzonnetje en nagenoeg geen wind was het een genot om dit rondje af te leggen.
Tegen de tijd dat ik Hoek van Holland naderde was het zonnetje hard aan het zakken, hier ging het licht voor alle zekerheid vast aan. De puist bij de stormvloedkering werd driemaal genomen, en met een flink tempo ging het richting Maassluis om het gemiddelde naar 28 km/uur te trekken. Dit lukt, en er staan 70 km op de teller.
Snel de weblog bijwerken in een amoniakale zweetlucht, en dan onder de douche.

Drie keer is scheepsrecht

Het was vandaag weer tijd voor een ritje met fietsvrind Ed. Vorige week had ik één van mijn slechtste dagen in lange tijd terwijl Ed toen superbenen had. Het werd een marteling, waar Ed nog dagen van nagenoot. Het was ook niet verwonderlijk dat hij op voorhand begon te pochen over zijn mogelijk derde sprintoverwinning op mij.
Dit lag zo ie zo voor de hand aangezien ik mij nog steeds niet super voel.
Eenmaal op de fiets deed ik het wat rustiger aan dan vorige week. Het ging kop over kop naar de stormvloedkering waar Ed als eerste de top toucheerde. In de afdaling kwam ik eenvoudig bij, en we vervolgden onze weg langs de Waterweg richting Maassluis.
Het viel mij op dat Ed langdurig begon te snotteren al hangende in mijn zog.
Zou hij dat een slechte dag hebben? Vanaf het veer tot aan einde Waterweg werd niet meer overgenomen. (Berekening mijnerzijds toont aan dat Ed 85% van de rit gezogen heeft itt zijn schatting van 66%) Ook richting Delft liet Ed nog slechts 2x kort zijn neus zien aan kop. Vanaf Delft was het windje tegen richting Schipluiden, Oost- en Westgaag. Hoewel ik moeite had om de 30 op de teller te vinden bleef Ed onzichtbaar in het zog. Had ik maar sterke benen gehad! Was ik 20 mtr voor hem gaan rijden :-) Maar gezien het koersverloop wist ik dat ik 90% kans op winst had (of moet ik 50 zeggen :-)) Het rare kriebelende gevoel (sprintstress?) speelde in de buik toen de Herenlaan opgedraaid werd. Nu was het wachten op Ed's aanval. Natuurlijk kwam die ook. Ik kon deze aanval redelijk eenvoudig pareren en ging even later langszij rijden. Na een vette glimlach richting Ed (In Ed's werkelijkheid trok hij een lange neus terug, maar vermoedelijk gaat het hier om hallucinatie welke optreedt bij uitputting) ging ik op de pedalen en sprintte weg. Nog voor de finish kon ik de benen stil houden. Geen 3e streepje voor mijn fietsvriendje vandaag!
Het bleef lang onrustig in kamer B116 .....

Schicht en Baksteen legden het parcours van 50.3 km in 29.3 km/u af. Ed deed er net iets langer over.

Hardlopen?

Wordt er wel tijd voor geloof ik. 's Middags rond 5 uur vertrokken vanaf het werk richting huis, maar dan wel via Schipluiden. Na een kwartier was het daglicht op. Ik besloot langs de Vlaardingse Vaart te fietsen, gezien de blaadjes op de weg en de duisternis in de toeristenversnelling. Weinig bijzonders te melden, er was gewoon weinig te zien :-) O ja, toch wel een opmerking voor de medefietsers: de brug over de Vaart bij Vlaardingen is tegenwoordig aan de bebouwde kant ook voorzien van een akelig paaltje.
Ik was lekker warm ingepakt en het rondje was dan wel kort maar wel aangenaam. Zo zou je, met 27 gem op het tellertje, toch eenvoudig een km of 200 weg moeten kunnen duwen?
In Maassluis aangekomen ging het richting Lidl in de hoop een HP inktjetpatroon te scoren. Helaas, nog niet in de schappen.
Dan maar naar huis waar de warme prak reeds stond te dampen.
De Blouwe Schicht met Baksteen reden 20 km in 27 km/uur

De Kneet

Wie herinnert zich niet de sprint tussen De Kneet en Moser in 78?
De Kneet werd wereldkampioen en huilde als een klein kind van geluk.

Nederland huilde en huilt nu weer mee....

www.opdefietswerktbeter.nl

Jaarlijks organiseert Stadsgewest Haaglanden een actie onder bedrijven om (meer) mensen het woon-werk verkeer op de fiets af te laten leggen. De actie loopt van mei tot november, dus een half jaar. Op voorhand voorspel je het aantal kilometers wat je dat jaar gaat rijden. Ik doe al een paar jaar mee, en elk jaar fiets ik meer kilometers. Dit jaar had ik de lat vrij hoog gelegd, nm 2500 km. Nu mogen privekilometers niet meegerekend worden, uitsluitend woon-werk en werk-werk kilometers. Ik reken derhalve ook de sportkilometers (werk-werk) en ommetjes naar huis mee. Al met al kwam ik op een totaal van 2730 km. Of de lat volgend jaar veel hoger gaat denk ik niet, het getal van 3000 speelt wel door het bolletje :-)


.