CHESS door het oog van de naald

We spelen onze eerste wedstrijd van dit seizoen. Voordat we naar Sliedrecht kunnen vertrekken moet een der invallers, Bert den U (volledige naam bij mij bekend) uit bed gebeld worden. Dat lukt na vele malen bellen, en kunnen we met een volledig team afreizen naar Sliedrecht. De baggeraars zijn een van de zwakkere broeders in onze klasse, er moet dus gewonnen worden. Verlies betekent automatisch een zwaar seizoen. Als we een uur onderweg zijn lijkt het er niet op dat het een makkelijke avond wordt. Een aantal borden, waaronder de mijne, staan al twijfelachtig. Positieve uitzondering is Bart, die aan bord 2 al snel twee pionnen voorkomt en zijn tegenstander geen tegenkansen gunt. Dit resulteert in ons eerste punt, maar op dat moment staan we al 2.5-0.5 achter. Kees van Toor heeft een 0 moeten incasseren. Hoe is mij onduidelijk, ik had zelf het idee dat hij aardig stond. Ook Jan van Elbrg gaat de mist in, volgens zijn zeggen pakt hij een verkeerde pion. Bert durft een dame-eindspel met een pion meer niet uit te melken (ondanks directe orders van zijn teamleider!) en besluit tot remise. De stand is dan 2.5-1.5. Bas, aan bord 5 staat dan minder, hetzelfde geldt voor Rene aan bord 4. Ik sta nog slechter dan deze heren. Ron staat beter, maar verlies van deze wedstrijd lijkt onontkombaar. Dan keert plots het tij, Bas weet remise te houden. Rene wurmt zich los en weet zijn tegenstander pardoes mat te zetten. Mijn tegenstander geeft zijn voordeel met 1 zet weg door een verkeerde combinatie aan te gaan. Ook zijn volgende zet is fout waardoor ik snel win. De achterstand is omgebogen in een voorsprong: 4-3. Ron laat zich niet verrassen en haalt de overwinning binnen. Sliedrecht heeft vanavond een goede kans laten liggen.

Nitro op de puist

Ik pak een sportuurtje, en rij met Nitro richting Hoek van Holland. Dan gaat het via de Waterweg naar de Stormvloedkering. Ik heb aardig wat tijd voordat ik thuis moet zijn, en besluit 6x omhoog te fietsen. Dan ga ik op weg naar huis. Het, op buienradar gespotte, buitje, blijft uit. Na 26 km in 23.5 km/u ruik ik de stal.

Boodschapje

Af en toe een buitje zo is de voorspelling als ik naar Rotterdam fiets op Nitro. Ik tel er een stuk of 6. Maar ik heb de waterdichte Ortlieb rugzak om, dus de kado's die ik voor John ga kopen zullen kurkdroog thuiskomen. Ikzelf niet. Wel weer 38.5 km weg.

Het nadeel van verschillende klikpedalen

Werd Ed duidelijk toen hij samen met mij, middels een omweg, naar huis wilde fietsen. Zijn kliksysteem, bevestigd onder de zool zijner wielerslof, paste niet op de pedalen der MetGazelle. Dat krijg je met verschillende systemen op je fietsen dacht ik nog, en keerde mijn neus naar het lekkere herfstzonnetje onderwijl wachtend op de schoenenwissel van Ed. Hij had gelukkig sportschoenen mee zodat wij, ietwat verlaat, toch onze tocht konden aanvangen. We moesten direct tegenwinds pedaleren, wat duidelijk op de kilometerteller af te lezen was. Het zoet, een populaire term uit de hedendaagse politiek, zou ons echter wachten bij Delft. Daar duwde de bries ons vort richting Schiedam, Vlaardingen en Maassluis. Onderweg lieten wij onze vrouwelijke genen de overhand krijgen, en werd er druk gebabbeld over van alles en nog wat. Ed's ongeclipte voet schoof een aantal maal van het pedaal zo vertrouwde hij mij vlak bij huis toe. Waarschijnlijk dorst hij dit niet eerder toe te geven, bang voor een fikse versnelling van mijner zijde. Het was uiteindelijk een rustig rondje van dik 39 km in een gemiddelde van 26.5 km/u.
De wind NO met ener kracht 6 a 7.

Pieletjesweer

Het is pieletjesweer de laatste dagen. Na de fraaie zondag is het weer omgeslagen. Er komt zwaar regen naar beneden, en tijdens het woon-werk verkeer loop ik nu regelmatig tegen een bui aan. Toch waag ik het er op om wat extra kilometers te maken vandaag. Volgens de buienradar moet dit lukken. Op Nitro vertrek ik richting het Staelduinse Bos om vervolgens net voor het bos door de kassen naar Maassluis te rijden. Daar stuur ik naar de Waterweg en rij naar huis. Het zijn maar 18 kilometers. Een half uur later fiets ik met Bram naar de Coureur voor zijn fietsuurtje. Zelf fiets ik 2 rondjes om het Lickebaertbos, nog eens 18 km. Zo naderen we langzaam maar zeker de 10.000

Wielerronde van Schiedam

In de middag rijden we naar Schiedam. Bram gaat met zijn club "De Coureur" een demoronde rijden om de club wat te promoten. Maar liefst 11 jeugdleden verschijnen aan de meet. De eerste twee ronden blijven ze bij elkaar, dan mogen ze op eigen kracht gaan rijden. Dit resulteert in een 9e prijs voor Bram. De eerst beker is daar! We kijken nog een paar rondje A-amateurs (ik kan best een paar rondjes mee denk ik) en gaan vervolgens naar huis.
De foto, net na de start, toont links Rutger (zoon van collega Ruud) en rechts een geconcentreerde Bram.

Herfst

Als de wekker om 7 uur begint te brommen heb ik weer spijt dat ik een fietsafspraak gemaakt heb. Waarom slaap ik niet lekker uit? Het blijkt echter een schitterende dag, en als Ed zich om 8 uur meldt ben ik de wekker weer vergeten. We rijden richting Hoek van Holland alwaar we afbuigen naar Kijkduin. Dan gaat Ed's mobiel, die is te laat met opnemen. Dan gaat de mijne, heb blijkt Piet. Hij belt op vanaf de Calandbrug. De oude afspraak was een rondje Renesse, maar door omstandigheden is deze afspraak verplaatst. Piet loopt wat dagen met de mail achter zo lijkt het. We rijden door, en na Kijkduin wordt er wat gezigzagd door het Westland. We maken ook nog wat lusjes, onbekend dat we zijn met de omgeving. Uiteindelijk pikken we een bekende route op, en rijden langs de Schie. Ik stel voor de kortste route naar huis te pakken, waar Ed erg makkelijk mee instemt. Als bij de Surfplas de mobiel van Ed weer gaat (Piet laat weten dat de koffie smaakt.) sluit Ruud bij ons aan. We besluiten dit te vieren met een bak koffie. We schuiven op het terras, lekker in het zonnetje. Traditiegetrouw betaalt Ed in afwezigheid van Piet. Aad wordt ook nog gespot vanaf het terras, hij heeft vandaag de fiets voor de wandelschoenen ingeruild. Even later rijden we de laatste paar kilometer naar huis. Het is een fraaie herfstdag.
Afstand: 73 km in 27/5 km/u Wind ZZW4

Twee tunnels, twee pontjes

Ik zie Stef Clement de snelste tijd tot dat moment maken in de tijdrit van de Vuelta. Dan is het tijd om zelf ook op de fiets te springen. Eerst gaat het door de Benelux, vervolgens richting Barendrecht. Ik besluit daar de Heinenoordtunnel te pakken. Dan hou ik richting Oud-Beijerland aan om dan richting pontje over het Spui te rijden. Het is nog een goed uur licht, voldoende om op het gemak naar Rozenburg te pedaleren. Het vertrouwde pontje naar Maassluis wacht. Na 64 km in 25 km/u ben ik weer thuis. Het westenwindje blies kracht 3/4.

Terechte opmerking!

Een terecht opmerking van Peter K, de Baksteen is inderdaad te zwaar. Zo dronk ik vroeger een aardig biertje. Zo rond mijn 25e begon dit af te nemen, nu drink ik nog zelden. Roken heb ik langer volgehouden. Zo rond mijn 40e, na vele vele pogingen kreeg ik de peuk eronder. Nu nog een fatsoenlijk gewicht. Zowel het stoppen met drinken als roken benodigd een bepaalde "mindset". Nu vind ik dit met eten een stuk lastiger, je kunt nm niet helemaal stoppen.. Maar ik ga een poging wagen het gewicht voor het eind van het jaar onder de 90 kg te krijgen. Wordt vervolgd.
In de tussentijd heb ik ook niet veel gefietst. Vandaag was ik vrij en vond tijd om een 43.5 km in 27.2 km/u weg te trappen. Wind ZW5. Best lekker om weer te fietsen.
Aangehecht een foto van de Baksteen met de Edster.

Actiefoto

Actiefoto van de strijd van maandag 10/09. Rechts de denkende Baksteen.

Herstellen

Vanmiddag 42 km in 26.5 km/u. Lekker op het gemakkie. Via 't Woudt, Delft, Zweth (zie foto), Schiedam, Vlaardingen naar Maassluis. Wind VAR2/3. Vanavond nog een uurtje voetballen, dus een sportief dagje!

Lekker zonnetje

Terwijl Bram zijn rondjes op de wielerbaan rijdt, doe ik hetzelfde maar dan 2x om het Lickebaertbos. Er schijnt nog een lekker zonnetje. Dan nog even stiekem kijken hoe Bram rondrijdt. Om 7 uur rijden we naar huis op weg naar de prak. 24 km in 24 per uur.

Met zere billen

Als ik 's middags op Nitro spring om vanuit Den Haag naar huis te fietsen, heb ik gelukkig geen last van de zaterdag kapot gereden linkerbil. Gelukkig maar. Gezellig babbelend met Ruud rijden we naar Maassluis. Na een km of 25 zijn we thuis. Onbeschadigd, op zich mooi meegenomen op 11/9....

Defensie vs Het Binnenhof

Voor het derde jaar op rij vond afgelopen maandag de schaakmatch tussen Defensie en Het Binnenhof plaats. Een leuke traditie waar medewerkers van Defensie de degens kruisen met medewerkers van het Binnenhof, waaronder bekende namen als Ed van Thijn en Dick Dolman. Ook dit jaar werd ik door Ard Dekker, onze captain, geselecteerd. Net als vorig jaar was Dick van der Eijk mijn tegenstander. Hij zette, met wit, de partij rustig op. Ik deed hier vrolijk aan mee. Dit tot verbazing van omstanders die mijn speelstijl kennen. Pas op zet 21 werd de eerste pion geslagen. Op dat moment stond ik beter. Op zet 24 ga ik vet in de fout door op e4 te nemen ipv Lg6 met voordeel te spelen. [zie het diagram] Na het eenvoudige 25. dxe4 verlies ik gewoon een stuk [door de dreiging c5]. Ik wijt het verlies aan te weinig spelritme. Zonde om de partij zo uit handen te geven, maar voor de einduitslag had het geen gevolgen; Defensie won de match voor de tweede maal in successie. Collega Marcel Bergen speelde remise tegen Ed van Thijn, dat kan ook in je CV! Volgend jaar weer hoop ik!

De Gerrie Kneteman Classic

Er moest een keuze gemaakt worden tussen twee klassiekers vandaag; De Gerrie Kneteman Classic of de Charlois Europoort Schaakfietstocht. Ik liet mij verleiden tot de eerste, daar ik alle voorgaande edities (1!) nog meegedaan had. Hier zou ik later spijt van krijgen zo bleek. Om 4u45 werd ik wreed gewekt door het electronische gebrom van mijn wekker. Aangezien ik alles gisterenavond klaar gelegd had was ik binnen een zucht klaar, en kon aan een warme Brinta gaan beginnen. Even voor half zes reed ik naar Ed die mij traditiegetrouw zou vergezellen deze dag. Ed's voorbereidingen worden met de tijd slechter (leeftijd?) en hij was genoodzaakt om zijn hebben en houwen in een rugzak te proppen. Wanneer zal de tijd komen dat ik hem ook nog uit bed moet schudden? We reden richting Delft om daar de trein naar Alkmaar te pakken. Ik had op de NS site gezien dat we maar één maal over hoefden te stappen. Helaas werden dit er 3 zodat we de vroege ochtend doorbrachten met het slepen van fietsen van perron naar perron. Uiteindelijk waren we toch ruim op tijd. Een belletje naar Peter leerde dat hij met zwager Rene en zoon Lex ook gearriveerd was op de parkeerplaats. Deze heren gingen voor de 100 km, wij voor de 150. We zagen hen echter pas na de finish.
Met Ed had ik afgesproken dat we rustiger zouden rijden dan vorig jaar, toen we na 100 km een gemiddelde van 32.5 op te teller hadden staan. De terugweg naar Maassluis (op de fiets) was toen geen pretje. Ondanks dit goede voornemen reden we weer ouderwets te hard, de eerste 100 km werden nu in 33.3 km/u afgelegd! Toen was bij mij de accu ook wel leeg, niet zo verwonderlijk als je gemiddelde hartslag 159 is. Vanaf dat punt ging het rustiger en uiteindelijk werd de finish gehaald na 148 km in 30.6 gemiddeld. Daar zagen we Rene, Peter en Lex. De laatste twee zouden met ons terug naar Maassluis rijden. Eenmaal onderweg naar huis kreeg ik het echt voor mijn kiezen. Peter reed 30+ wat ik nauwelijks nog op kon brengen. Ook Ed begon te kraken zodat het tempo iets omlaag geschroefd werd. Bij Castricum reden we langs het station, en ik wilde hier eigenlijk afstappen. Met dit idee reed ik nog een paar km door tot het weer iets beter ging. Voor mij was de terugweg een lijdensweg, en ik zal mijn lezertjes de gruwelijke details onthouden. Ik kan mij niet heugen wanneer ik zo slecht op de fiets heb gezeten. Hoe dan ook, we kwamen thuis. Voor achten zat ik gewassen achter een lekker bord eten. Uitbuikend op de bank werden de oogleden hoe langer hoe zwaarder zodat ik om 10u besloot te gaan slapen. Vanochtend om 9u werd ik wakker en voelde mij goed, tot ik probeerde uit bed te komen. Geradbraakt dus!

De uitslagen:

100 km
Lex de Bloeme 101km 04:01:31 25,092
Rene Heisteeg 101km 04:01:32 25,091
Peter de Bloeme 101km 04:01:37 25,082
150 km
Edje Evers 150km 05:18:46 28,235
De Baksteen 150km 05:18:47 28,233
[tijden zijn inclusief de rustpunten]

Tijdens de dag stond er een aardige NW wind kracht 4/5. Er werden totaal 275 km afgelegd, in 28.7 km/u

Adios veldmuis

Als ik de DTO poort uitrij blijkt er een flinke wind [N5+] te staan. Gelukkig ook een zonnetje. Ik ploeter tegen de wind in naar 't Woudt. Na een half uur rijden heb ik het ergste wel gehad, en ligt het gemiddelde op een teleurstellende 23 in het uur. Nu krijg ik gelukkig wat meer de wind mee en trap eenvoudig 30 km/u. Bij Delft hoor ik wat piepen, en zie een reiger met een veldmuis in zijn snavel. Ik knijp in de remmen en ga gluren. Dit bevalt de reiger niets, en hij stapt het water in om zijn prooi te beschermen. Het gepiep van de muis houdt op en ik vervolg mijn weg. Via Schiedam en Vlaardingen gaat het via de Surfplas naar huis. Na 39.5 km in 26 km/u kan ik de billen gaan wassen.

De avonden worden weer korter

Als ik om half 8 op Peet's stoepie sta, ben ik de enige. Zijn ze al weg? Nee, Sasja blijkt indisposed en Ed is gewoon te laat. Als we compleet zijn geeft Peter het rondje aan. Hij praat bij met Ed die zijn vakantieavonturen verhaalt. Ik blijf het grootste deel in hun wiel, lekker uit de wind (W4). Als we richting de stormvloedkering rijden wordt besloten 2x omhoog te gaan. De eerste klim blijf ik in Ed's wiel, de tweede keer moet ik hem laten gaan. Wordt tijd dat ik wat kilo's verlies... Op de weg naar Maassluis besluiten we de kortste weg naar huis te nemen, de duisternis valt nm in. Ed is volledig voorzien van verlichting, ik alleen achter, Peet heeft een verlichte display op zijn km teller. Ed gaat het laatste stukkie dus voorop, Peet in het midden, Baksteen sluit de rij. De 32 km worden in 28 km/u afgelegd.

Terug

Afgelopen donderdagavond zijn we teruggekomen uit Frankrijk. Om gelijk maar met de deur naar binnen te vallen, er is weinig gefietst. Eén mislukte poging om de Col de Rousset te beklommen, en één gelukte poging. Van deze laatste is hieronder een verslag te lezen.

Ed's verjaardag

Afgelopen maandag is fietsvrind Ed met zijn vriendinnetje nog even langs geweest om wat vet zoet Frans gebak aan te bieden. Waarschijnlijk vindt hij de Baksteen niet zwaar genoeg? Ed en Monique zijn op weg naar Nederland, en dat op de fiets. Knappe prestatie! Enfin, terug naar mijn fietsverhaal. Op Ed's verjaardag, en na een dikke anderhalve week rust op de vakantiestek [Die] was het tijd om de fiets te pakken. In de ochtend had ik tandwielen en ketting schoon gemaakt en geolied. 's middags was het dan zover, de Col de Rousset moest beklommen worden.
Het eerste deel, tot het dorpje Chamaloc vrij relaxed, en loopt naar het dorpje zelfs nog iets naar beneden. Daarna is het echter alleen nog maar omhoog, richting de Col. Hoewel de klim niet echt stijl is, zijn er geen echte rustpunten in de klim. Na een minuut of 15 klimmen voelde ik dan ook de hamstrings protesteren. Om 100+ kg (inclusief fiets) omhoog te slepen is het lichaam duidelijk niet gewend.
Door af en toe wat zwaarder te schakelen, en dan op de pedalen te gaan staan, neemt de druk op de hamstrings af waardoor het beter vol te houden is. Een half uur later is de pijn verdwenen. Schakelt de hersenen dit gevoel uit, of went het lichaam aan de inspanning?
Hoe het ook zij, ik heb een ritme te pakken. Zodra het ritme er is, weet je dat je de top gaat halen, zeker als er geen gekke steile stukken in voor komen. Gedurende de klim wordt het hoe langer hoe kouder, en het begint zelfs even te regenen. Toch gutst het zweet langs mijn lijf. De hartslagmeter komt niet onder de 160 slagen/minuut. Een nadeel van langzaam klimmen is dat vliegen je bij kunnen houden, gelukkig heb ik daar niet al te lang last van. Het uitzicht wordt hoe langer hoe fraaier, maar ook besef ik dat je niet te snel de haarspelden in moet duiken in de afdaling. Er gaapt een aardig gat naar beneden... Na 1.41 minuten ben ik eindelijk boven. Ik geniet van het uitzicht en slik een Hollandse koek weg. Na een bidonwissel stort ik mij naar beneden. Nou ja, storten, ik ben nogal een angsthaas en de max snelheid in de afdaling blijkt uiteindelijk 53.1 km/u te zijn.
Van lieverlee loopt de temperatuur op (van de remmen en velgen ook, vermoed ik) en na ong 25 minuten ben ik weer in het dorp Chamaloc. Vandaar naar de camping toe, op zoek naar een lekkere douche. Er zijn 43.8 km afgelegd in 18.2 km/u. De gemiddelde hartslag bedroeg 140, max 171, er werden 3148 kcal verbrand. De foto is vanaf de top gemaakt.

Baksteen ruikt de Alpen

Vanavond is het zo ver, we gaan voor bijna 3 weken naar Die, Frankrijk. Tirreno mag ook mee. Rond de camping zijn wat 1000+ cols die het proberen waard zijn. Ook komt fietsvriend Ed nog langs, die van Nice naar huis fietst met zijn vriendinnetjes. Mogelijk kunnen we nog een bergje gezamenlijk pakken.