Op weg naar goede benen?

Ed neemt vandaag wel de telefoon op. Hij blijkt echter vanmiddag weer vrij te zijn. Waarschijnlijk om zijn blog bij te werken denk ik. Piet K aka de Rode Punaisse zie ik tussen de middag alleen gaan fietsen. De concurentie wordt niet meer uitgenodigd? Ik rij derhalve weer alleen, en blijk nog betere benen dan dinsdag te hebben. Ik rij hetzelfde rondje, maar een stuk harder! Het gaat lekker, en als ik thuis aankom voel ik mij goed. Het is een tijd geleden dat ik zo lekker gefietst heb! De 39.2 km werden in 29 km/u afgelegd. Wind = W3

Lekker!

Ed beantwoordt mijn mailtje niet waarin ik een ommetje naar huis voorstel. Als ik, net voor het omkleden, bel blijkt hij 2 dagen met verlof te zijn. Dat is vast om zijn blog bij te werken bedenk ik. Ik moet dus alleen naar huis, en ik kies mijn huidige favo-rondje via 't Woudt, Delft, Schiedam en Vlaardingen. Net geen 40 km, dus met een anderhalf uur kan ik aan de prak. Het fietsen gaat lekker, eigenlijk onverwacht; het is al een paar weken dat ik met blubberbenen rij maar vandaag voelen ze eindelijk goed. Niet super, wel goed. Ik kan dan ook het tellertje op de 30 houden, ook windje [Z4] tegen. Misschien is die koppelkoers wel goed geweest om de benen wakker te schudden. Morgen nodigt het weer niet uit, dus dat wordt een rustdag. De 39.5 km werden in 28 km/u afgelegd.

Furiade Koppelkoers 2007

[Het parcours]
[Bram en Baksteen rijden weg]
Als ik naar buiten tuur hangt er een dikke mist. Om half 9 staat Ed aan de poort, getooid in wat nieuw spul gescoord met een Furiade korting bij Cees Boer. In de mist rijden we langs de Waterweg naar Hoek van Holland. Dit tochtje is bedoeld voor ter opwarming. Beiden verkeren we niet in blakende vorm, en zijn dus benieuwd naar de tijdrit die komen gaat. Er worden nm straks een 9.5 km afgelegd over de Maassluise- en Vlaardingse dijk. Vertrek is in Maassluis, bij Vlaardingen wordt gekeerd en het vertrekpunt dient ook als finish. Ed en ik doen al jaren mee met dit evenement. Dit jaar wordt het wat speciaal omdat ik ook met zoon Bram aan de start verschijn. Wij zullen de spits afbijten om 10u05 en om 10u44 moeten Ed en ik aan de bak. Als we Bram opgehaald hebben, worden er startnummers gescoord, en moeten Bram en ik al snel richting start. Lilian is, voorzien van camera, ook verschenen op het strijdtoneel. Bram is niet zenuwachtig, zo vertrouwt hij mij toe, tot we aan de start moeten verschijnen. "Nu ben ik wel een beetje zenuwachtig, pap!" zegt hij. Dan zijn we onderweg. Bram probeert mijn wiel te houden, en dat lukt aardig. We rijden rustig naar het keerpunt om dan wat te versnellen. De oostenwind werkt terug iets in het voordeel. Iets, want de windkracht is 2. Onderweg komen we Ruud en Rutger van der Kraan tegen, die na ons gestart zijn. Zo te zien hebben die er een goed tempo in!
[Rutger en Ruud]
Na een 25 minuten rijden we over de finish. Begin van een traditie?
Dan mag ik nog een rondje met Ed. Afgesproken is dat ik vertrek en dat we de teller op de 35 houden het eerste stuk. Zo gezegd zo gedaan, en zo rijden we met 35 km/u richting Vlaardingen. Ik merk dat deze snelheid voor mij echt matje is, met de vorm waar ik nu in steek. Voor Ed echter ook, die in het eerste deel wat korter overneemt. Na het keerpunt krijg ik het moeilijk, maar het idee dat het nog minder dan 5 km is geeft moed, zelfs in de benen. Als de laatste 800 meter gereden moeten worden, start ik een langzaam oplopende versnelling. Als we over de finish komen hebben we beiden het idee dat dit de beste koppelkoers is die we ooit gereden hebben. De tijd zal het moeten uitwijzen. Waren we maar in vorm geweest....
Voor meer foto's klik hier!

[Baksteen en Edster]

Poetsen

Vandaag is het schitterend weer. Ik fiets met Jim naar Vlaardingen waar hij zijn passie, gitaarspelen, bedrijft. Terug in Maassluis poets ik Tirreno, Nitro en mijn oude Giant die nu Jim's fiets is. Als het tijdens de tijdrit morgen ook zulk mooi weer is...

Geen benen voor de tijdrit

Zowel Ed als ik lopen te klagen over het gebrek aan goede benen voor de Furiade Koppelkoers welke wij, traditiegetrouw, op de zondag na de Furiade op de Vlaardingse en Maassluise dijk rijden. Vandaag rij ik in het fraaie weer met een ommetje naar huis. Ook nu zit er geen vaart in. Na 25 km kom ik bij de Woudweg aan en geef mij de opdracht deze niet onder de 35 km/u te rijden. Eenmaal op snelheid nadert een vette vrachtwagen zodat ik van de fiets moet op dit smalle boerenpad. Weer op snelheid komt nummer 2 mijn kant op. Weer van de fiets.... Dan volgt het derde obstakel, een Engelse vrouw die een rolstoel voortduwt met iemand met watervrees. Dat vermoed ik tenminste, waarom zou je anders midden op de weg rijden en naar links uitwijken als ik bel als ik net aan die kant in wil halen? Zijn er hogere krachten in het spel die mijn training willen torpederen? In de Broekpolder probeer het het nog maar een keer. Ik kan nu 500 meter 37 km/u rijden. De tijdrit is helaas 10 km.. Ben ontgoocheld en rij rustig naar huis. De 39.5 km worden in 27.5 km/u afgelegd. Wind N3

CHESS door het oog van de naald

We spelen onze eerste wedstrijd van dit seizoen. Voordat we naar Sliedrecht kunnen vertrekken moet een der invallers, Bert den U (volledige naam bij mij bekend) uit bed gebeld worden. Dat lukt na vele malen bellen, en kunnen we met een volledig team afreizen naar Sliedrecht. De baggeraars zijn een van de zwakkere broeders in onze klasse, er moet dus gewonnen worden. Verlies betekent automatisch een zwaar seizoen. Als we een uur onderweg zijn lijkt het er niet op dat het een makkelijke avond wordt. Een aantal borden, waaronder de mijne, staan al twijfelachtig. Positieve uitzondering is Bart, die aan bord 2 al snel twee pionnen voorkomt en zijn tegenstander geen tegenkansen gunt. Dit resulteert in ons eerste punt, maar op dat moment staan we al 2.5-0.5 achter. Kees van Toor heeft een 0 moeten incasseren. Hoe is mij onduidelijk, ik had zelf het idee dat hij aardig stond. Ook Jan van Elbrg gaat de mist in, volgens zijn zeggen pakt hij een verkeerde pion. Bert durft een dame-eindspel met een pion meer niet uit te melken (ondanks directe orders van zijn teamleider!) en besluit tot remise. De stand is dan 2.5-1.5. Bas, aan bord 5 staat dan minder, hetzelfde geldt voor Rene aan bord 4. Ik sta nog slechter dan deze heren. Ron staat beter, maar verlies van deze wedstrijd lijkt onontkombaar. Dan keert plots het tij, Bas weet remise te houden. Rene wurmt zich los en weet zijn tegenstander pardoes mat te zetten. Mijn tegenstander geeft zijn voordeel met 1 zet weg door een verkeerde combinatie aan te gaan. Ook zijn volgende zet is fout waardoor ik snel win. De achterstand is omgebogen in een voorsprong: 4-3. Ron laat zich niet verrassen en haalt de overwinning binnen. Sliedrecht heeft vanavond een goede kans laten liggen.

Nitro op de puist

Ik pak een sportuurtje, en rij met Nitro richting Hoek van Holland. Dan gaat het via de Waterweg naar de Stormvloedkering. Ik heb aardig wat tijd voordat ik thuis moet zijn, en besluit 6x omhoog te fietsen. Dan ga ik op weg naar huis. Het, op buienradar gespotte, buitje, blijft uit. Na 26 km in 23.5 km/u ruik ik de stal.

Boodschapje

Af en toe een buitje zo is de voorspelling als ik naar Rotterdam fiets op Nitro. Ik tel er een stuk of 6. Maar ik heb de waterdichte Ortlieb rugzak om, dus de kado's die ik voor John ga kopen zullen kurkdroog thuiskomen. Ikzelf niet. Wel weer 38.5 km weg.

Het nadeel van verschillende klikpedalen

Werd Ed duidelijk toen hij samen met mij, middels een omweg, naar huis wilde fietsen. Zijn kliksysteem, bevestigd onder de zool zijner wielerslof, paste niet op de pedalen der MetGazelle. Dat krijg je met verschillende systemen op je fietsen dacht ik nog, en keerde mijn neus naar het lekkere herfstzonnetje onderwijl wachtend op de schoenenwissel van Ed. Hij had gelukkig sportschoenen mee zodat wij, ietwat verlaat, toch onze tocht konden aanvangen. We moesten direct tegenwinds pedaleren, wat duidelijk op de kilometerteller af te lezen was. Het zoet, een populaire term uit de hedendaagse politiek, zou ons echter wachten bij Delft. Daar duwde de bries ons vort richting Schiedam, Vlaardingen en Maassluis. Onderweg lieten wij onze vrouwelijke genen de overhand krijgen, en werd er druk gebabbeld over van alles en nog wat. Ed's ongeclipte voet schoof een aantal maal van het pedaal zo vertrouwde hij mij vlak bij huis toe. Waarschijnlijk dorst hij dit niet eerder toe te geven, bang voor een fikse versnelling van mijner zijde. Het was uiteindelijk een rustig rondje van dik 39 km in een gemiddelde van 26.5 km/u.
De wind NO met ener kracht 6 a 7.

Pieletjesweer

Het is pieletjesweer de laatste dagen. Na de fraaie zondag is het weer omgeslagen. Er komt zwaar regen naar beneden, en tijdens het woon-werk verkeer loop ik nu regelmatig tegen een bui aan. Toch waag ik het er op om wat extra kilometers te maken vandaag. Volgens de buienradar moet dit lukken. Op Nitro vertrek ik richting het Staelduinse Bos om vervolgens net voor het bos door de kassen naar Maassluis te rijden. Daar stuur ik naar de Waterweg en rij naar huis. Het zijn maar 18 kilometers. Een half uur later fiets ik met Bram naar de Coureur voor zijn fietsuurtje. Zelf fiets ik 2 rondjes om het Lickebaertbos, nog eens 18 km. Zo naderen we langzaam maar zeker de 10.000

Wielerronde van Schiedam

In de middag rijden we naar Schiedam. Bram gaat met zijn club "De Coureur" een demoronde rijden om de club wat te promoten. Maar liefst 11 jeugdleden verschijnen aan de meet. De eerste twee ronden blijven ze bij elkaar, dan mogen ze op eigen kracht gaan rijden. Dit resulteert in een 9e prijs voor Bram. De eerst beker is daar! We kijken nog een paar rondje A-amateurs (ik kan best een paar rondjes mee denk ik) en gaan vervolgens naar huis.
De foto, net na de start, toont links Rutger (zoon van collega Ruud) en rechts een geconcentreerde Bram.

Herfst

Als de wekker om 7 uur begint te brommen heb ik weer spijt dat ik een fietsafspraak gemaakt heb. Waarom slaap ik niet lekker uit? Het blijkt echter een schitterende dag, en als Ed zich om 8 uur meldt ben ik de wekker weer vergeten. We rijden richting Hoek van Holland alwaar we afbuigen naar Kijkduin. Dan gaat Ed's mobiel, die is te laat met opnemen. Dan gaat de mijne, heb blijkt Piet. Hij belt op vanaf de Calandbrug. De oude afspraak was een rondje Renesse, maar door omstandigheden is deze afspraak verplaatst. Piet loopt wat dagen met de mail achter zo lijkt het. We rijden door, en na Kijkduin wordt er wat gezigzagd door het Westland. We maken ook nog wat lusjes, onbekend dat we zijn met de omgeving. Uiteindelijk pikken we een bekende route op, en rijden langs de Schie. Ik stel voor de kortste route naar huis te pakken, waar Ed erg makkelijk mee instemt. Als bij de Surfplas de mobiel van Ed weer gaat (Piet laat weten dat de koffie smaakt.) sluit Ruud bij ons aan. We besluiten dit te vieren met een bak koffie. We schuiven op het terras, lekker in het zonnetje. Traditiegetrouw betaalt Ed in afwezigheid van Piet. Aad wordt ook nog gespot vanaf het terras, hij heeft vandaag de fiets voor de wandelschoenen ingeruild. Even later rijden we de laatste paar kilometer naar huis. Het is een fraaie herfstdag.
Afstand: 73 km in 27/5 km/u Wind ZZW4

Twee tunnels, twee pontjes

Ik zie Stef Clement de snelste tijd tot dat moment maken in de tijdrit van de Vuelta. Dan is het tijd om zelf ook op de fiets te springen. Eerst gaat het door de Benelux, vervolgens richting Barendrecht. Ik besluit daar de Heinenoordtunnel te pakken. Dan hou ik richting Oud-Beijerland aan om dan richting pontje over het Spui te rijden. Het is nog een goed uur licht, voldoende om op het gemak naar Rozenburg te pedaleren. Het vertrouwde pontje naar Maassluis wacht. Na 64 km in 25 km/u ben ik weer thuis. Het westenwindje blies kracht 3/4.

Terechte opmerking!

Een terecht opmerking van Peter K, de Baksteen is inderdaad te zwaar. Zo dronk ik vroeger een aardig biertje. Zo rond mijn 25e begon dit af te nemen, nu drink ik nog zelden. Roken heb ik langer volgehouden. Zo rond mijn 40e, na vele vele pogingen kreeg ik de peuk eronder. Nu nog een fatsoenlijk gewicht. Zowel het stoppen met drinken als roken benodigd een bepaalde "mindset". Nu vind ik dit met eten een stuk lastiger, je kunt nm niet helemaal stoppen.. Maar ik ga een poging wagen het gewicht voor het eind van het jaar onder de 90 kg te krijgen. Wordt vervolgd.
In de tussentijd heb ik ook niet veel gefietst. Vandaag was ik vrij en vond tijd om een 43.5 km in 27.2 km/u weg te trappen. Wind ZW5. Best lekker om weer te fietsen.
Aangehecht een foto van de Baksteen met de Edster.

Actiefoto

Actiefoto van de strijd van maandag 10/09. Rechts de denkende Baksteen.

Herstellen

Vanmiddag 42 km in 26.5 km/u. Lekker op het gemakkie. Via 't Woudt, Delft, Zweth (zie foto), Schiedam, Vlaardingen naar Maassluis. Wind VAR2/3. Vanavond nog een uurtje voetballen, dus een sportief dagje!

Lekker zonnetje

Terwijl Bram zijn rondjes op de wielerbaan rijdt, doe ik hetzelfde maar dan 2x om het Lickebaertbos. Er schijnt nog een lekker zonnetje. Dan nog even stiekem kijken hoe Bram rondrijdt. Om 7 uur rijden we naar huis op weg naar de prak. 24 km in 24 per uur.

Met zere billen

Als ik 's middags op Nitro spring om vanuit Den Haag naar huis te fietsen, heb ik gelukkig geen last van de zaterdag kapot gereden linkerbil. Gelukkig maar. Gezellig babbelend met Ruud rijden we naar Maassluis. Na een km of 25 zijn we thuis. Onbeschadigd, op zich mooi meegenomen op 11/9....

Defensie vs Het Binnenhof

Voor het derde jaar op rij vond afgelopen maandag de schaakmatch tussen Defensie en Het Binnenhof plaats. Een leuke traditie waar medewerkers van Defensie de degens kruisen met medewerkers van het Binnenhof, waaronder bekende namen als Ed van Thijn en Dick Dolman. Ook dit jaar werd ik door Ard Dekker, onze captain, geselecteerd. Net als vorig jaar was Dick van der Eijk mijn tegenstander. Hij zette, met wit, de partij rustig op. Ik deed hier vrolijk aan mee. Dit tot verbazing van omstanders die mijn speelstijl kennen. Pas op zet 21 werd de eerste pion geslagen. Op dat moment stond ik beter. Op zet 24 ga ik vet in de fout door op e4 te nemen ipv Lg6 met voordeel te spelen. [zie het diagram] Na het eenvoudige 25. dxe4 verlies ik gewoon een stuk [door de dreiging c5]. Ik wijt het verlies aan te weinig spelritme. Zonde om de partij zo uit handen te geven, maar voor de einduitslag had het geen gevolgen; Defensie won de match voor de tweede maal in successie. Collega Marcel Bergen speelde remise tegen Ed van Thijn, dat kan ook in je CV! Volgend jaar weer hoop ik!

De Gerrie Kneteman Classic

Er moest een keuze gemaakt worden tussen twee klassiekers vandaag; De Gerrie Kneteman Classic of de Charlois Europoort Schaakfietstocht. Ik liet mij verleiden tot de eerste, daar ik alle voorgaande edities (1!) nog meegedaan had. Hier zou ik later spijt van krijgen zo bleek. Om 4u45 werd ik wreed gewekt door het electronische gebrom van mijn wekker. Aangezien ik alles gisterenavond klaar gelegd had was ik binnen een zucht klaar, en kon aan een warme Brinta gaan beginnen. Even voor half zes reed ik naar Ed die mij traditiegetrouw zou vergezellen deze dag. Ed's voorbereidingen worden met de tijd slechter (leeftijd?) en hij was genoodzaakt om zijn hebben en houwen in een rugzak te proppen. Wanneer zal de tijd komen dat ik hem ook nog uit bed moet schudden? We reden richting Delft om daar de trein naar Alkmaar te pakken. Ik had op de NS site gezien dat we maar één maal over hoefden te stappen. Helaas werden dit er 3 zodat we de vroege ochtend doorbrachten met het slepen van fietsen van perron naar perron. Uiteindelijk waren we toch ruim op tijd. Een belletje naar Peter leerde dat hij met zwager Rene en zoon Lex ook gearriveerd was op de parkeerplaats. Deze heren gingen voor de 100 km, wij voor de 150. We zagen hen echter pas na de finish.
Met Ed had ik afgesproken dat we rustiger zouden rijden dan vorig jaar, toen we na 100 km een gemiddelde van 32.5 op te teller hadden staan. De terugweg naar Maassluis (op de fiets) was toen geen pretje. Ondanks dit goede voornemen reden we weer ouderwets te hard, de eerste 100 km werden nu in 33.3 km/u afgelegd! Toen was bij mij de accu ook wel leeg, niet zo verwonderlijk als je gemiddelde hartslag 159 is. Vanaf dat punt ging het rustiger en uiteindelijk werd de finish gehaald na 148 km in 30.6 gemiddeld. Daar zagen we Rene, Peter en Lex. De laatste twee zouden met ons terug naar Maassluis rijden. Eenmaal onderweg naar huis kreeg ik het echt voor mijn kiezen. Peter reed 30+ wat ik nauwelijks nog op kon brengen. Ook Ed begon te kraken zodat het tempo iets omlaag geschroefd werd. Bij Castricum reden we langs het station, en ik wilde hier eigenlijk afstappen. Met dit idee reed ik nog een paar km door tot het weer iets beter ging. Voor mij was de terugweg een lijdensweg, en ik zal mijn lezertjes de gruwelijke details onthouden. Ik kan mij niet heugen wanneer ik zo slecht op de fiets heb gezeten. Hoe dan ook, we kwamen thuis. Voor achten zat ik gewassen achter een lekker bord eten. Uitbuikend op de bank werden de oogleden hoe langer hoe zwaarder zodat ik om 10u besloot te gaan slapen. Vanochtend om 9u werd ik wakker en voelde mij goed, tot ik probeerde uit bed te komen. Geradbraakt dus!

De uitslagen:

100 km
Lex de Bloeme 101km 04:01:31 25,092
Rene Heisteeg 101km 04:01:32 25,091
Peter de Bloeme 101km 04:01:37 25,082
150 km
Edje Evers 150km 05:18:46 28,235
De Baksteen 150km 05:18:47 28,233
[tijden zijn inclusief de rustpunten]

Tijdens de dag stond er een aardige NW wind kracht 4/5. Er werden totaal 275 km afgelegd, in 28.7 km/u