Terechte opmerking!

Een terecht opmerking van Peter K, de Baksteen is inderdaad te zwaar. Zo dronk ik vroeger een aardig biertje. Zo rond mijn 25e begon dit af te nemen, nu drink ik nog zelden. Roken heb ik langer volgehouden. Zo rond mijn 40e, na vele vele pogingen kreeg ik de peuk eronder. Nu nog een fatsoenlijk gewicht. Zowel het stoppen met drinken als roken benodigd een bepaalde "mindset". Nu vind ik dit met eten een stuk lastiger, je kunt nm niet helemaal stoppen.. Maar ik ga een poging wagen het gewicht voor het eind van het jaar onder de 90 kg te krijgen. Wordt vervolgd.
In de tussentijd heb ik ook niet veel gefietst. Vandaag was ik vrij en vond tijd om een 43.5 km in 27.2 km/u weg te trappen. Wind ZW5. Best lekker om weer te fietsen.
Aangehecht een foto van de Baksteen met de Edster.

Actiefoto

Actiefoto van de strijd van maandag 10/09. Rechts de denkende Baksteen.

Herstellen

Vanmiddag 42 km in 26.5 km/u. Lekker op het gemakkie. Via 't Woudt, Delft, Zweth (zie foto), Schiedam, Vlaardingen naar Maassluis. Wind VAR2/3. Vanavond nog een uurtje voetballen, dus een sportief dagje!

Lekker zonnetje

Terwijl Bram zijn rondjes op de wielerbaan rijdt, doe ik hetzelfde maar dan 2x om het Lickebaertbos. Er schijnt nog een lekker zonnetje. Dan nog even stiekem kijken hoe Bram rondrijdt. Om 7 uur rijden we naar huis op weg naar de prak. 24 km in 24 per uur.

Met zere billen

Als ik 's middags op Nitro spring om vanuit Den Haag naar huis te fietsen, heb ik gelukkig geen last van de zaterdag kapot gereden linkerbil. Gelukkig maar. Gezellig babbelend met Ruud rijden we naar Maassluis. Na een km of 25 zijn we thuis. Onbeschadigd, op zich mooi meegenomen op 11/9....

Defensie vs Het Binnenhof

Voor het derde jaar op rij vond afgelopen maandag de schaakmatch tussen Defensie en Het Binnenhof plaats. Een leuke traditie waar medewerkers van Defensie de degens kruisen met medewerkers van het Binnenhof, waaronder bekende namen als Ed van Thijn en Dick Dolman. Ook dit jaar werd ik door Ard Dekker, onze captain, geselecteerd. Net als vorig jaar was Dick van der Eijk mijn tegenstander. Hij zette, met wit, de partij rustig op. Ik deed hier vrolijk aan mee. Dit tot verbazing van omstanders die mijn speelstijl kennen. Pas op zet 21 werd de eerste pion geslagen. Op dat moment stond ik beter. Op zet 24 ga ik vet in de fout door op e4 te nemen ipv Lg6 met voordeel te spelen. [zie het diagram] Na het eenvoudige 25. dxe4 verlies ik gewoon een stuk [door de dreiging c5]. Ik wijt het verlies aan te weinig spelritme. Zonde om de partij zo uit handen te geven, maar voor de einduitslag had het geen gevolgen; Defensie won de match voor de tweede maal in successie. Collega Marcel Bergen speelde remise tegen Ed van Thijn, dat kan ook in je CV! Volgend jaar weer hoop ik!

De Gerrie Kneteman Classic

Er moest een keuze gemaakt worden tussen twee klassiekers vandaag; De Gerrie Kneteman Classic of de Charlois Europoort Schaakfietstocht. Ik liet mij verleiden tot de eerste, daar ik alle voorgaande edities (1!) nog meegedaan had. Hier zou ik later spijt van krijgen zo bleek. Om 4u45 werd ik wreed gewekt door het electronische gebrom van mijn wekker. Aangezien ik alles gisterenavond klaar gelegd had was ik binnen een zucht klaar, en kon aan een warme Brinta gaan beginnen. Even voor half zes reed ik naar Ed die mij traditiegetrouw zou vergezellen deze dag. Ed's voorbereidingen worden met de tijd slechter (leeftijd?) en hij was genoodzaakt om zijn hebben en houwen in een rugzak te proppen. Wanneer zal de tijd komen dat ik hem ook nog uit bed moet schudden? We reden richting Delft om daar de trein naar Alkmaar te pakken. Ik had op de NS site gezien dat we maar één maal over hoefden te stappen. Helaas werden dit er 3 zodat we de vroege ochtend doorbrachten met het slepen van fietsen van perron naar perron. Uiteindelijk waren we toch ruim op tijd. Een belletje naar Peter leerde dat hij met zwager Rene en zoon Lex ook gearriveerd was op de parkeerplaats. Deze heren gingen voor de 100 km, wij voor de 150. We zagen hen echter pas na de finish.
Met Ed had ik afgesproken dat we rustiger zouden rijden dan vorig jaar, toen we na 100 km een gemiddelde van 32.5 op te teller hadden staan. De terugweg naar Maassluis (op de fiets) was toen geen pretje. Ondanks dit goede voornemen reden we weer ouderwets te hard, de eerste 100 km werden nu in 33.3 km/u afgelegd! Toen was bij mij de accu ook wel leeg, niet zo verwonderlijk als je gemiddelde hartslag 159 is. Vanaf dat punt ging het rustiger en uiteindelijk werd de finish gehaald na 148 km in 30.6 gemiddeld. Daar zagen we Rene, Peter en Lex. De laatste twee zouden met ons terug naar Maassluis rijden. Eenmaal onderweg naar huis kreeg ik het echt voor mijn kiezen. Peter reed 30+ wat ik nauwelijks nog op kon brengen. Ook Ed begon te kraken zodat het tempo iets omlaag geschroefd werd. Bij Castricum reden we langs het station, en ik wilde hier eigenlijk afstappen. Met dit idee reed ik nog een paar km door tot het weer iets beter ging. Voor mij was de terugweg een lijdensweg, en ik zal mijn lezertjes de gruwelijke details onthouden. Ik kan mij niet heugen wanneer ik zo slecht op de fiets heb gezeten. Hoe dan ook, we kwamen thuis. Voor achten zat ik gewassen achter een lekker bord eten. Uitbuikend op de bank werden de oogleden hoe langer hoe zwaarder zodat ik om 10u besloot te gaan slapen. Vanochtend om 9u werd ik wakker en voelde mij goed, tot ik probeerde uit bed te komen. Geradbraakt dus!

De uitslagen:

100 km
Lex de Bloeme 101km 04:01:31 25,092
Rene Heisteeg 101km 04:01:32 25,091
Peter de Bloeme 101km 04:01:37 25,082
150 km
Edje Evers 150km 05:18:46 28,235
De Baksteen 150km 05:18:47 28,233
[tijden zijn inclusief de rustpunten]

Tijdens de dag stond er een aardige NW wind kracht 4/5. Er werden totaal 275 km afgelegd, in 28.7 km/u

Adios veldmuis

Als ik de DTO poort uitrij blijkt er een flinke wind [N5+] te staan. Gelukkig ook een zonnetje. Ik ploeter tegen de wind in naar 't Woudt. Na een half uur rijden heb ik het ergste wel gehad, en ligt het gemiddelde op een teleurstellende 23 in het uur. Nu krijg ik gelukkig wat meer de wind mee en trap eenvoudig 30 km/u. Bij Delft hoor ik wat piepen, en zie een reiger met een veldmuis in zijn snavel. Ik knijp in de remmen en ga gluren. Dit bevalt de reiger niets, en hij stapt het water in om zijn prooi te beschermen. Het gepiep van de muis houdt op en ik vervolg mijn weg. Via Schiedam en Vlaardingen gaat het via de Surfplas naar huis. Na 39.5 km in 26 km/u kan ik de billen gaan wassen.

De avonden worden weer korter

Als ik om half 8 op Peet's stoepie sta, ben ik de enige. Zijn ze al weg? Nee, Sasja blijkt indisposed en Ed is gewoon te laat. Als we compleet zijn geeft Peter het rondje aan. Hij praat bij met Ed die zijn vakantieavonturen verhaalt. Ik blijf het grootste deel in hun wiel, lekker uit de wind (W4). Als we richting de stormvloedkering rijden wordt besloten 2x omhoog te gaan. De eerste klim blijf ik in Ed's wiel, de tweede keer moet ik hem laten gaan. Wordt tijd dat ik wat kilo's verlies... Op de weg naar Maassluis besluiten we de kortste weg naar huis te nemen, de duisternis valt nm in. Ed is volledig voorzien van verlichting, ik alleen achter, Peet heeft een verlichte display op zijn km teller. Ed gaat het laatste stukkie dus voorop, Peet in het midden, Baksteen sluit de rij. De 32 km worden in 28 km/u afgelegd.

Terug

Afgelopen donderdagavond zijn we teruggekomen uit Frankrijk. Om gelijk maar met de deur naar binnen te vallen, er is weinig gefietst. Eén mislukte poging om de Col de Rousset te beklommen, en één gelukte poging. Van deze laatste is hieronder een verslag te lezen.

Ed's verjaardag

Afgelopen maandag is fietsvrind Ed met zijn vriendinnetje nog even langs geweest om wat vet zoet Frans gebak aan te bieden. Waarschijnlijk vindt hij de Baksteen niet zwaar genoeg? Ed en Monique zijn op weg naar Nederland, en dat op de fiets. Knappe prestatie! Enfin, terug naar mijn fietsverhaal. Op Ed's verjaardag, en na een dikke anderhalve week rust op de vakantiestek [Die] was het tijd om de fiets te pakken. In de ochtend had ik tandwielen en ketting schoon gemaakt en geolied. 's middags was het dan zover, de Col de Rousset moest beklommen worden.
Het eerste deel, tot het dorpje Chamaloc vrij relaxed, en loopt naar het dorpje zelfs nog iets naar beneden. Daarna is het echter alleen nog maar omhoog, richting de Col. Hoewel de klim niet echt stijl is, zijn er geen echte rustpunten in de klim. Na een minuut of 15 klimmen voelde ik dan ook de hamstrings protesteren. Om 100+ kg (inclusief fiets) omhoog te slepen is het lichaam duidelijk niet gewend.
Door af en toe wat zwaarder te schakelen, en dan op de pedalen te gaan staan, neemt de druk op de hamstrings af waardoor het beter vol te houden is. Een half uur later is de pijn verdwenen. Schakelt de hersenen dit gevoel uit, of went het lichaam aan de inspanning?
Hoe het ook zij, ik heb een ritme te pakken. Zodra het ritme er is, weet je dat je de top gaat halen, zeker als er geen gekke steile stukken in voor komen. Gedurende de klim wordt het hoe langer hoe kouder, en het begint zelfs even te regenen. Toch gutst het zweet langs mijn lijf. De hartslagmeter komt niet onder de 160 slagen/minuut. Een nadeel van langzaam klimmen is dat vliegen je bij kunnen houden, gelukkig heb ik daar niet al te lang last van. Het uitzicht wordt hoe langer hoe fraaier, maar ook besef ik dat je niet te snel de haarspelden in moet duiken in de afdaling. Er gaapt een aardig gat naar beneden... Na 1.41 minuten ben ik eindelijk boven. Ik geniet van het uitzicht en slik een Hollandse koek weg. Na een bidonwissel stort ik mij naar beneden. Nou ja, storten, ik ben nogal een angsthaas en de max snelheid in de afdaling blijkt uiteindelijk 53.1 km/u te zijn.
Van lieverlee loopt de temperatuur op (van de remmen en velgen ook, vermoed ik) en na ong 25 minuten ben ik weer in het dorp Chamaloc. Vandaar naar de camping toe, op zoek naar een lekkere douche. Er zijn 43.8 km afgelegd in 18.2 km/u. De gemiddelde hartslag bedroeg 140, max 171, er werden 3148 kcal verbrand. De foto is vanaf de top gemaakt.

Baksteen ruikt de Alpen

Vanavond is het zo ver, we gaan voor bijna 3 weken naar Die, Frankrijk. Tirreno mag ook mee. Rond de camping zijn wat 1000+ cols die het proberen waard zijn. Ook komt fietsvriend Ed nog langs, die van Nice naar huis fietst met zijn vriendinnetjes. Mogelijk kunnen we nog een bergje gezamenlijk pakken.

Elke kilometer is er "1"

Vanochtend stond er een strak windje N6. De benen voelden ietwat zwaar aan van gisteren, zodat de koude start de Baksteen zwaar op de maag viel. Via Lickebaert, Surfplas en Broekpolder ging het langs de Vlaardingse Vaart richting Schipluiden. Vandaar via de Gaag naar de Herenlaan. 28 km in 26 km/u.
Eind van de middag was er niet veel tijd meer voor een rondje, toch besloot het opgedroogde hansop van hedenochtend weer aan te trekken om naar Maasdijk te rijden. Via de Pettendijk en Oranjedijk ging het naar de Waterweg. Na 15.7 km in 27.7 km/u met een windkracht N5 was ik net op tijd voor de schnitzel met een aardappel en spinazie.

Maiden Voyage

In de ochtend met een ommetje naar het werk; 28 km in 25.4 km/u. Wind Z3.
's Avonds om 7 uur een rondje met Aad en Ed; 39.2 km in 26 km/u. Wind N4.
Niet zo maar een rondje, maar de Maiden Voyage van de V8 van Ed! Deze blinkende schoonheid snijdt door de wind, glijdt over het asfalt, en dit alles geluidloos! Alsof het haar berijder geen moeite kost. Hier gaat Ed een hoop plezier aan beleven en zijn fietsvriendjes ook denk ik, met zo'n fiets hoor je gewoon op kop te rijden! Zou zij zo snel gaan als de illustere voorganger, de V2, in het plaatje?

Schoonheid

Aan schoonheid geeft een ieder zijn eigen invulling. Zie hier hoe fietsvrind Ed dat doet.
En dan te bedenken dat hij een slordige 8 jaar geleden op de fiets gedwongen werd door de Baksteen. Man wat heeft die actie van mij die jongen een hoop geld gekost ;-)
Maar geloof mij, dat is het wel waard! Ed, veel fietskilometers op je Gazelle V8 toegewenst waarbij je je fietsvriendje fraai uit de wind kunt houden nu je nog sneller kan.

Strandslag Vlugtenburg

Om 19u reed ik met Aad op de bredebandenfiets naar 's Gravenzande, Strandslag Vlugtenburg. De vrouwen en kidz waren met de auto gegaan. Het was nog fantastisch weer en de Baksteen waagde zich nog aan zijn eerste duik in de zee. Rond 9 uur reden we weer naar huis. De wind was gelukkig wat gaan liggen zodat we de 31.7 km in 24.5 km/u aflegden. Wind ZO5/4 .

Verbeterde track

Ik was net klaar met het oppoetsen van Tirreno toen Jim vroeg of iemand zijn DS-oplader gezien had. Niemand dus, deze lag nog bij opa en oma. Vaderlief trok zijn snelle hansop aan en ging de oplader ophalen. Ik greep deze gelegenheid gelijk aan om de route aan de zuidkant van Rotterdam te verbeteren. Ik had een stuk track van een tocht met Peter, deze had ik geladen. Op de heenweg ging dit niet echt super, ik reed een aantal malen verkeerd. Vervolgens reed ik bij Ridderkerk over een steentje wat resulteerde in een lekke voorband. Op het gemakkie het reservebandje er in, oppompen en verder. Eenmaal de oplader opgehaald werd de terugtocht aanvaard. Nu reed ik attent, en heb wel een aardige route erbij die Rotterdam ontwijkt en toch ook maar een km of 40 is. Veelal over de betere fietspaden en buiten de steden om. Misschien is ie nog te verfijnen.
Plaatje is van de terugweg. De wind nam in de loop van de tocht af van W5 naar W3. Gunstig, want ik meer wind mee op de heenweg dan tegen op de terugweg. Temperatuur een aardig eindje in de 20 zou ik zeggen. Er werden meer dan 5000 kcal verbrand. In totaal 84.4 km in 24.7 km/u

Door de Hoeksche Waard

De kinderen waren een paar dagen uit logeren bij opa en oma. Lilian zou direct uit het werk naar Papendrecht rijden met de auto. Ik natuurlijk op de fiets. Het was heerlijk weer met een temperatuur van boven de 20 graden. De wind stond W4, dus lekker mee. Ik besloot in de Hoeksche Waard wat andere paadjes dan normaal te nemen. Uiteindelijk werd 'sGravendeel bereikt, en via de tunnel reed ik naar Dordrecht en vervolgens naar Papendrecht. De 62.5 km werden in 26 km/u afgelegd. 3200 kcal verbrand.

Woon-werkverkeer 77 km

Vanochtend rij ik dezelfde route als gisteren. Het is stil op de fietspaden, niet alleen vanwege het tijdstip maar vooral vanwege de vakantieperiode. Zo kom ik over de 34 km maar enkele fietsers tegen. Het ging iets sneller dan gisteren: 26.1 km/u. Een zachte zuidenwind maakte dat de luchtweerstand niet al te hoog was. Wel was het wat frisser, de zon bleef de hele rit achter het wolkendek.
Na het werk sloot Ed aan, en gezamenlijk reden we naar Wateringen naar een pc-zaak om wat gadgets voor Ed's minilaptop te kopen. Weinig lucht en zware benen waren mijn deel, maar ook die van Ed. Eenmaal op weg naar huis verklapte hij dat het SAS benen waren. De verklaring hiervan zal eerdaags op zijn blog verschijnen vermoed ik. Mijn benen waren net ff beter en ik kon nog 30+ rijden. Na 43 km in 28 km/u waren we weer in Maassluis.
Zou ik elke dag moeten doen 77 km woon-werkverkeer....

De morgenstond .....

Even over half 7 rijden Tirreno en Baksteen de opkomende zon tegemoet. Het is stil op de fietspaden, de meeste landgenoten zijn met vakantie of liggen nog op bed. Het lichaam is net wakker en moet nog op gang komen. Na een uurtje is dat het geval, maar dan zit de tocht naar het werk er bijna op. Ik weet de 6.5 km naar het werk op te rekken naar 34 km. Dit alles in 26.1 km per uur. Weer worden er meer dan 1800 kcal verbrand [ong 15 bananen]. De wind was Z3.